ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Να νιώσω περήφανη για μένα.

Οι γονεις μου εχουν μεγαλωσει οπως στην Κινα ενα πραγμα, οπου κανεις παιδια και θεωρεις μετα οτι εχουν υποχρεωση να σε ξεχρεωσουν και να σε γηροκομησουν. Ειναι ακομα 50 ετων, εγω δεν εχω τελειωσει πανεπιστημιο ακομα και μου λενε συνεχεια για το τι θα κανουν στα γεραματα, που θα πανε. Σε σημειο που τσακωθηκαμε γιατι τους λεω δεν ειναι δυνατο να κανεις παιδια μονο και μονο γι'αυτο το λογο. Και μετα κατηγορουν την κοινωνια οτι και καλα εχει αλλαξει κτλπ. Δεν ειναι οτι δεν θελω να φροντισω τους γονεις μου στα γεραματα αλλα με εκνευριζει που το αναφερουν συνεχεια ενω ξερουν οτι η μελλοντικη μου δουλεια εχει τεραστια ασταθεια και δεν ξερω ουτε καν σε ποια χωρα θα ειμαι στο μελλον. Αλλα συνεχεια μου λενε οπου πας εσυ θα ερθουμε και εμεις. Εχω αλλα 2 αδερφια και τα ιδια λενε και σ'αυτους αλλα με μενα βλεπω το εχουν παραχεσει γιατι ειμαι το μοναδικο κοριτσι. Αφηστε που ενω ξερουν οτι παρ'ολο που δεν εχω κανει σχεση ποτε αν και 23 μου λενε συνεχεια ποτε θα παντρευτεις και συγχυζομαι. Μην αρχιζω να αναφερω τα αλλα περι αγνοτητας της κοπελας...

Το οτι καπνιζε σε μένα ή μητέρα μου όταν ήταν έγκυος αλλά όχι στα αδέρφια μου είναι ο λόγος που σε σχέση με τα αδέρφια μου η υγεία μου είναι πιο επιρρεπής.είμαι πιο αγχώδης από πάντα,αρρωσταίνω πιο εύκολα είχα πάντα γενικά θέματα.εχω φτάσει σε αυτό το συμπέρασμα βλέποντας τις ζωές μας.θεωρείτε πως είναι πιθανο να φταίει αυτό;δεν ήξερα πως συνέβαινε.μια μέρα το ανέφερε πως όταν ήταν έγκυος σε εμένα κάπνιζε ενώ στους άλλους όχι.

Όταν στην ανωνυμία βλέπεις ύβρεις ,ειρωνείες ,εξυπνάδες ,"ψαγμένα" ,μισαλλοδοξία ,αυτοπροβολή και αέρα κοπανιστό (φαινόμενα πάρα πολύ συχνά) στη πραγματική ζωή βλέπεις αντίστοιχα κόκκινους σβέρκους ,σκυμμένα κεφάλια , τεράστια ψυχολογικά ,απωθημένα και αποτυχία. Πολύ κοντά και η μοναξιά. Κανόνας απαράβατος όπως και οτι τα άτομα που αξίζει να είναι δίπλα μας είναι απειροελάχιστα και βρίσκονται πολύ δύσκολα και με πολύ ψάξιμο.

Λόγω του ότι ήμουν σε ένα ιεκ που ήμασταν μόνο κορίτσια δεν είχα γνωρίσει κάποιον, μόνο ένα παιδί από άλλη ειδικότητα και αυτός με έβλεπε μια στο τόσο πριν μπούμε για μάθημα και τελικά τα έφτιαξε με μια από το τμήμα του. Φέτος ξαναδινω για να πιάσω εκπα και λογικά πάλι δεν θα γνωρίσω κάποιον. Όσους έχω γνωρίσει μέσω παρέας θέλουν μόνο κρεβάτι, δεν λέω πλάκα έχει, δοκίμασα για κανα χρόνο να κάνω μόνο ελεύθερα πράγματα αλλά αυτό ήταν, θέλω κάτι σοβαρό όπως οι φίλες μου και δεν μπορώ να το βρω. Τα έφτιαξα με ένα παιδί για 6 μήνες και ηταν χάλια, ήθελε κρεβάτι μόνο και για να με έχει καβατζα τα φτιάξαμε ώστε να μην χάσει το σίγουρακι του και νόμιζε ότι με έκανε και χάρη που είναι μαζί μου. Έχω δοκιμάσει τιντερ αλλά σε όσους έχω πέσει θέλουν περιστασιακά πράγματα και όταν το πας για σχέση βγάζουν σπυριά. Ελεος είμαι 19μισο και αν δεν βρίσκω τώρα κάποιον ποτέ θα βρω; έχω κάνει και ρινοπλαστικη με αφορμή ένα χειρουργείο για διάφραγμα και κογχες γιατί δεν μπορούσα να πάρω ανάσα και μας είπαν στο νοσοκομείο ότι γίνεται με 700ευρω να φτιάξουν και την εμφάνιση γιατί είχα την τεράστια μύτη του πατερα μου. Τώρα εχω σιδεράκια διαφανή μεν αλλά έχω δεχθεί πολλά σχόλια ότι ειναι ενοχλητικά. Τα βγάζω από Σεπτέμβρη αλλά δεν με βλέπω να κάνω κάτι με αγορι.. Δεν ξέρω τι φταίει και τι το τοσο αποθητικο έχω.

Ρε παιδιά! Γιατί έχει καταντήσει τόσο δύσκολο να βρίσκεις αγνούς ανθρώπους; Ανθρώπους αυθεντικούς, που εκτιμούν τη φιλία, την αγάπη, και την ασφάλεια που τους προσφέρεται και που δεν τα πουλούν όλα για το status και τη γνώμη του κόσμου; Απλώς αναρωτιέμαι

Μετά από 3-4 χρόνια νομίζεις πως είναι αυτονόητο ότι ο σύντροφός σου θα σε ρωτάει για τα θέματα που σε βασανίζουν.Λοιπόν δεν είναι!Τον ρωτάς ευθέως γιατί δε δείχνει ενδιαφέρον όταν του λες τα προβλήματα σου και σου απαντά πως δεν είναι περίεργος.Πόσο ηλίθιος/α πρέπει να νιώσεις;

Δεν μπορώ να ξεπέρασω τα λάθη του παρελθόντος. Ειναι το πρωτο πραγμα που θα σκεφτω με το που θα ξυπνησω και Το τελευταιο προτου κοιμηθω πολλα χρονια τωρα. Σκέφτομαι ότι δεν κυνήγησα καποια πράγματα επαγγελματικά (γιατί δεν ήταν το όνειρο μου) ομως τουλάχιστον θα ήμουν ανεξάρτητη. Τώρα απλά είμαι μια αποτυχημένη που μοιράζεται το παιδικό της δωμάτιο με την μικρότερη αδερφή της.

Να επεκτείνω τον κοινωνικό μου κύκλο. Έχω φίλους λίγους και καλούς και τους αγαπώ πολύ.Τελευταία όμως νιώθω ένα μεγάλο κενό μέσα μου. Βγαίνω μόνο με τα 2 3 συγκεκριμένα άτομα και έχω μπουχτίσει.Αποζητώ την ανανέωση και τις καινούργιες γνωριμίες και δεν τις έχω.Θέλω να έχω ξανά μια μεγάλη παρέα...ένα γκρουπ που να κάνουμε διάφορα ωραία μαζί. Σκέφτομαι πολύ έντονα να γραφτώ σε κάποια δραστηριότητα ώστε να γνωρίσω άτομα με τα ίδια ενδιαφέροντα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι φοβάμαι πως θα πάω και θα είναι όλο μεγάλοι (40+).Είχα γραφτεί γιόγκα και είχε συμβεί αυτό.Δεν έχω θέμα με τους μεγάλους αλλά θέλω να πάω κάπου που συμμετέχουν συνομίλικοί μου (22-25+).Που πιστεύετε πως θα μπορούσα να πάω για να κοινωνικοποιηθώ με νέους όπως εγώ ;

ΑΝΤΙΟ