ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

νιωθω οτι εχω μια εμμονη με καποια ατομα. Ενω γενικα ειμαι χαλαρη και ανεξαρτητη καποιες φορες ''κολλαω'' με καποια ατομα που ουτε θα το φανταζομουν. Σε αυτα σπανια θα εκδηλωσω καποια περιεργη συμπεριφορα υπερβολικης προσκολλησης πανω τους αλλα μεσα μου το νιωθω πολυ εντονα. Δημιουργω μια εμμονη μονη μου,χωρις να τους ενοχλω. Μονο στην σκεψη μου,μεχρι να μου περασει και μετα ολα κουλ. Οκ,αρχιζω να ανησυχω ;Ρ

Έχω χωρίσει 4 χρόνια τώρα και παρ'ολα αυτά νιώθω χάλια. Στα 18 μου αναγκαστικα να φύγω από την Αθήνα και πήγα και σπούδασα σε επαρχία. Αντέξαμε 1 χρόνο με αποσταση και ήδη τα είχαμε 3 χρόνια. Ολα αυτα τα χρόνια δεν κατάφερα να προχωρήσω τη ζωή μου και ουτε να κάνω κάτι με κάποιον άλλο. Τον είχα χωρίσει εγώ και αυτός νόμιζε ότι το έκανα επειδή ήθελα κάποιον άλλο πράγμα που δεν ισχυει και του το ξεκαθαρισα. Ένα χρόνο μετά το χωρισμό, βγήκαμε και του ειπα να τα ξανά βρούμε αλλά εκείνος δεν ήθελε με τιποτα. Ωστόσο, ο πραγματικός λόγος που τον χώρισα είναι γιατί πιστεύω πως είναι ερωτευμένος με μια "φίλη" του. Δεν το έμαθε ποτέ ότι τον χώρισα γι αυτό το λόγο (ξέρω ήμουν ανωριμη τοτε που δεν το ειπα) . Έχω να το δω 3 χρόνια τώρα και ξέρω ότι βρίσκεται σε σχέση και είναι πιθανό να είναι με την τότε φίλη του. Θελω να του στείλω ένα μηνυμα αλλά ντρέπομαι 3 χρόνια μετά και επιπλεον νιωθω θυμό απεναντι και στεναχώρια ότι αν με ξανααπορριψει δεν θα το αντεξω. Γιατι δεν μπορω γίνω εγωίστρια και νσ κρατήσω μόνο τσ αρνητικά; γιατι να τον αγαπαω ακόμα πιο πολύ και από τη ζωή μου; Πραγματικά δεν έχω αγαπήσει άνθρωπο περισσότερο από αυτον. Νιώθω ότι χανω όλη μου την ενέργεια χωρίς αυτον. Πόσα χρόνια ακομα θα υποφερω; προσπαθώ να βρω ένα άνθρωπο που να μου ταιριάζει και δεν μπορω.

Οι δυο μας.... (μονο οι δυο μας επιτέλους) στη θάλασσα....

Δεν θέλω να νιώθω άλλο, δεν θέλω να περιμένω τίποτα, δεν θέλω να φοβάμαι πώς θα γυρίσει σπίτι και τι θα γίνει, πως θα περάσει το βράδυ, δεν θέλω όλη μέρα να γυρνάνε αυτά στο μυαλό μου. Θέλω να παγώσουν όλα! Είναι τόσο άσχημο συναίσθημα να εξαρτάται η ψυχολογία ολόκληρης της οικογένειας από ένα μόνο άτομο, να μην μπορείς να κάνεις τίποτα εξαιτίας του. Νιώθω φυλακισμένη.. μακάρι κανένας άλλος άνθρωπος να μην νιώθει έτσι, μακάρι να είχα κάποιο άτομο που άφοβα θα μπορούσα να του εκμυστηρευτώ όσα νιώθω και να με καταλάβει, μακάρι! :(

Πολύ χάλια σήμερα.Στη δουλειά έκανα ένα λάθος που ευτυχώς το βρήκα έγκαιρα,αλλά δεν έχει σημασία,τσαντίστηκα με τον εαυτό μου.Στο δρόμο μετά,άλλη τρέλα εκεί,καλά αυτό το ζώ καθημερινά.Το τελειωτικό ήταν,πως αφού μιλήσαμε με το σύντροφο μου και του εξήγησα,αυτός λίγο στον κόσμο του με το κλασικό που μου λέει "έλα,πώς κάνεις έτσι,εγώ δε σε φοβάμαι..." Ειλικρινά σας λέω πως θέλω να βάλω το Maniac στο τέρμα και να χτυπιέμαι για να διοχετεύσω τα νεύρα μου.Τί κρίμα να μήν είμαι η Jennifer Beals και το σαλόνι μου το σκηνικό.Θέλω να το ζήσω κανονικά,τρομάρα μου.

νομίζω πως είμαι ερωτευμένη με τον κολλητό μου και δεν ξερω πως να το διαχειριστω, ερχομαστε κοντά και ξαφνικα τα χανω , από την αλλη ειμαστε τοσο καλοι φιλοι , δεν ξερω γιατί τα εχω κάνει τόσο σκατά... τί να κανω; δεν θελω να τον χασω.

Είμαι 22 ,μένω ακόμα με τους δικούς μου λόγο οικονομικών δυσκολιών .Είμαι έγκυος! Οι γονείς μου παλαιών αρχών και οι δύο σύμφωνα με αυτούς σεξουαλικη επαφή και παιδιά μετά τον γάμο . Μια φορά το πέταξα για πλάκα (πριν ακόμα μείνω ) για να δω αντιδράσεις και μου είπε η μάνα μου "κανόνισε να μείνεις έτσι ανύπαντρη θα σε κοπαναω" γέλασα εκείνη την ώρα αν και μέσα μου ήθελα να της την πω. Τώρα που είμαι πως της το λένε ? Και ο δικός μου μένει μαζί με τους γονείς του (9 χρόνια μεγαλύτερος) για να συντηρήσει τους γονείς του που δυσκολεύονται,η κατάσταση είναι ζόρι και το μωρό θέλω να το κρατήσω ,επίσης στον δικό μου δεν το έχω πει ακόμα και αν το πω δεν ξέρω πως θα αντιδράσει και εκείνος ...είμαι σε κατάσταση σοκ παρακαλώ βοηθήστε

Ε δεν αντέχω άλλο οι συγγενείς μου είναι πολύ κριτικοί ρε φίλε θέλω να πάω διακοπές και όλοι λένε κ που να πας και έχει κορονοιο και το ένα και το άλλο ενώ οι γονείς μ ρε φίλε μ λένε πήγαινε αυτοί με πρήζουν. Έλεος κάπου είμαι 20 χρόνων και δν το αντέχω άλλο. Το θέμα είναι πως ο πατέρας μ έχει οικογενειακή επιχείρηση με τα αδέρφια τ κ Δουκευω κ εγώ σε αυτή κ είπα στον θείο μ να μ δώσει 5 μερες άδεια κ δν μ δίνει τίποτα. Και λεφτά; Ψυχούλα. Τι να κάνω πως να το αντιμετωπίσω δν ξέρω. Κουράστηκα να ανακατεύονται στην ζωή μου ρε πουστη

Λοιπόν η επικοινωνία που είχαμε ήταν από ινσταγκραμ,ξεκίνησε από αυτόν,είναι 30 είμαι 21!(αλλά ξεκινούσε από στορυ και μια σταματαγε και μετά ξανάρχιζε. Απο κοντα οπότε τον πετυχαίνω μιλάμε (ένα γεια).Είναι από την περιοχή μου και δεν είχαμε ποτέ κάποια επαφή πριν!Γενικά όσους έχω ρωτήσει συνομιλήκους του και άλλους σαν γνώμη γι'αυτον ακούω πολύ καλά λόγια!επίσης από όσο ξέρω δεν είναι σε σχέση!και γενικότερα η κουβέντα μας τότε ήταν μια χαρά μου φάνηκε ενδιαφέρον και θέλω να προχωρήσει!τι να κάνω ; Να κάνω εγώ μια κίνηση;

Έχω ξαναγράψει εξομολόγηση,τώρα όλη η παρέα με έχει στοχοποιήσει και έκλεισα να φύγω πίσω σπίτι.Χθες είμασταν έξω,με πλησίασαν κάποιοι και η μια φίλη μου λέει «εντάξεις σ την έπεσαν κάποιοι,μην το επιδεικνύεις» ΧΩΡΊΣ ΝΑ ΠΩ ΤΊΠΟΤΑ.Μετά ήρθε μια λεσβία :ρ και την κολλ μου δεν ξέρω γιατί,την πείραξε τόσο που άρχισε να κλαίει και να λέει ότι κάτι την πείραξε στο ποτό.Μετά δεν είχαμε μάσκες 3 κοπέλες,δεν μπορούσαμε να πάρουμε ταξί και είπα ένα «δεν μπορώ,πονάνε τα πόδια μου» και μου είπε η άλλη φίλη μ «σκάσε εσύ φταις ππυ δεν πήραμε ταξί» και της λέω ήσυχα «γιατί το λες μόνο σ εμένα και οι άλλες δεν έχουν;!» και πετάγεται η μια από τις άλλες δυο που δεν είχαν και μ λέει «μη συνεχίζεις τον καυγά,άστην Μαρία (η κοπέλα π μ είπε σκάσε).Πολλά δεν ανέχτηκα; Τώρα πήγαν σούπερ μάρκετ και το πρωί νόμιζαν ότι δεν ήμουν ξύπνια και έλεγαν «πω,μόνο να το παίζει ιστορία ξέρει,δεν πάει στο διάλο το ψώνιο».Και ναι,είναι πέρα για πέρα αληθινό.Τι να τους πω μέχρι αύριο που φεύγω για Αθήνα;