ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Έχω άγχος πάρα πολύ στην ζωή μου... Και όχι για σοβαρά θέματα για βλακειες, σε σημείο που επηρεάζει πάρα πολύ την ζωή μου..λέω στον εαυτό μου πόσο ηλίθια είμαι γιατί κάποια άτομα είναι χειρότερα από εμένα και τα αντιμετωπίζουν όλα καλύτερα. Χτες εμαθΑ κάτι και το σκέφτομαι συνέχεια χωρίς να έχει γίνει ακόμα και μπορεί να μην γίνει στην τελική και εγώ μέσα μου βάζω όλα τα αρνητικά σε σημείο χτες να μην μπορούσα νακανω έρωτα με το αγόρι μου... Κάναμε μια συζήτηση και μου είπε ότι πρέπει να σταματήσει αυτό που κάνω γιατί μια ζωή θα με κατατρώει αυτο... Σαν μικρά σκουλικακια που τα έχω και δεν μπορώ να τα αποβαλλω που με τρώνε κάθε μέρα σιγά σιγά και θα φτάσω σε σημείο που θα με έχουν καταστρέψει.. μου λέει ότι έχω ψεύτικα προβλήματα... Και αυτά τα ψευτικα θα φέρουν μεγαλύτερα σε σημείο που μπορεί να επηρεάσουν την υγεία μου... Τι να κάνω για αυτό ? Δεν έχω χρήματα για ψυχολόγο.. έχω πάει βέβαια στην εφηβεία σίγουρα με βοήθησε εκείνη την περίοδο αλλά είμαι της άποψης ότι αν έχεις κάλλο στον εγκέφαλο τι να σου κάνει ο ψυχολογος

Ωραία ταινία αλλά σκληρή με άσχημο τέλος.

Φέτος μετά από τις πανελλήνιες πολλοί γνωστοί μου πάνε στο εξωτερικό.Μία από αυτούς μία φίλη μου η οποία είναι μαζί με έναν συμμαθητή μας εδώ και 4 χρόνια σχεδόν.Εκείνος θα μείνει εδώ για να ξανά δώσει.Το ''πρόβλημα'' μου; Δεν θέλει να τον χωρίσει ενώ ξέρει ότι 6 χρόνια θα τον βλέπει μόνο στις γιορτές και αν.Από την μία το ζηλεύω αυτήν την ικανότητα πολλών να δένονται τόσο πολύ με κάποιον που να κάνουν τα πάντα για να τον έχουν στην ζωή τους.Εγώ σε αυτά είμαι δειλή και δεν τολμάω τίποτα, τώρα μου αρέσει ένας αλλά μένει σε άλλη χώρα και ο μόνος τρόπος να τον γνωρίσω είναι να πάω στο μέρος που μένει και να κόβω βόλτες,κάτι που αρκετοί δεν θα δίσταζαν να κάνουν.Αυτά τα όρια στις προσπάθειες είναι θολά σε διαφορετικά σημεία για τον καθένα φαίνεται.

Αυτο το διαστημα πηρα πτυχιο,τελειωσα τον στρατο και δεν ξερω τι να κανω πλεον με την ζωη μου..Δεν ξερω αμα αξιζει να κυνηγησω να κανω το μεταπτυχιακο μου ή να ψαξω για μια δουλεια..Οικονομικα ειμαι καλα αλλα δεν θελω να συντηρουμε πλεον απο τους γονεις μου..Η αληθεια ειναι οτι ποτε δεν ημουν τοσο μπερδεμενος ξανα..

Ο πρώην μου , με τον οποίο κοντεύει ένας μήνας που χωρίσαμε μου ευχήθηκε πρώτος για τα γενέθλια μου ,και κατευθείαν βγήκε από το μεσσεντερ πριν δει τι απάντησα και δεν μπήκε ξανά τι φάση;

Εκεί σε πρωτοείδα , πριν χρόνια αρκετά.Δεν έχω ξανανιώσει έτσι ποτέ έκτοτε, θα το θελα αλλά δεν έτυχε,δεν προέκυψε.Απλά καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί δεν ξαναερωτεύτηκα; Γιατί να νοσταλγώ το συναίσθημα εκείνο που δεν μπορώ να το ξαναβρώ;Γνώρισα άλλους άνδρες,έκανα σχέσεις, βγήκα ραντεβού, παντρεύτηκα...και εκείνο το συναίσθημα δεν το ξαναβρήκα και πόσο με λυπεί αυτό.

Σήμερα έφτιαξα και γεμιστά και παστίτσιο ώστε να έχουμε φαγητό για όλη την εβδομάδα με τον άντρα μου.Καλύτερα τώρα με την ησυχία μου γιατί μετά με την δουλειά δεν προλαβαίνω...

Θέλω πραγματικά να ευχαριστήσω τις "πολυαγαπημενες" συναδελφισσες μου που με τη "συναδελφικοτητα" τους, τον "επαγγελματισμο" τους και προπαντός με τον αδαμαντινο χαρακτήρα τους συνέβαλαν σημαντικά στο ξεπεράσω τη φοβία μου και τις αναστολές μου και να ανεξαρτοποιηθω στις μετακινήσεις μου. Το κίνητρο ειναι το παν.

Ο τίτλος τα λέει όλα...Είμαι σφόδρα ερωτευμένη με τον ταμία στο σούπερ μάρκετ.Για πείτε καμία ιδέα για να τον προσεγγίσω.Είναι κούκλος!!

έπαψα να νιώθω..Μπορεί να ένιωσα έλξη για κάποιους άλλους αλλά μέχρι εκεί.. τα συναισθήματά μου αδρανοποιήθηκαν.Γιατί πάγωσα έτσι;?