ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ο πατέρας μου με υποτιμάει μου μιλάει σαν να είμαι σκουπιδι επειδή γυρνάω αργά στο σπίτι και εγώ από την πλευρά μου δεν δίνω καμιά αναφορά..ειναι 85ετων και έχουμε 50χρονια διάφορα ηλικιας.καποτε του είχα πει 'μπαμπά νομίζω το τάδε παιδί με ερωτευτηκε.και μου απάντησε :εσένα δεν πρόκειται ποτέ κανείς να σε ερωτευτεί.επισης εχω ένα σκυλάκι 3μιση χρόνια τα 3χρόνια το είχα κρυφά .εδώ και μισό χρόνο μένει σπίτι μας το σκυλακι..τώρα πήρε τηλέφωνο στον δήμο της περιοχής μας και με το έτσι θέλω θέλει να το πάρουν και έχει ήδη ξεκινήσει την διαδικασία.οτι και αν γίνετε φταίω πάντα εγώ και πάντα λέει ότι θα με πάει στον εισαγγελεα εάν τολμήσω να το κρατήσω .το σκυλάκι μου δεν έχει τσιπακι ούτε είναι στηρωμένο.δεν ξέρω .έχω φρικαρει.ζω υπό τους όρους του διότι όπως λέει το σπίτι είναι δικό του και πως θέλω να φάω την περιουσία.και ότι θα γίνετε ότι πει εκείνος γιατί μας θέλει να μας κάνει στρατιωτάκια του μιας και κάποτε απέτυχε να μείνει ως στρατιωτικός και του χει μείνει κουσουρι.οταν αρχίζει να φωνάζει κατεβάζει χριστους και Παναγιες και σε μένα και στην μάνα μου.

Γιατί ορισμένοι σύντροφοι /σύζυγοι ανεξαρτήτως φύλου τείνουν να υποτιμούν με σχόλια το άλλο μέλος της σχέσης ; Στη δική μου περίπτωση , το ταίρι μου πχ μπορεί να μου προτείνει τελευταία στιγμή να βρεθούμε , δεν προλαβαίνω να περιποιηθώ τον εαυτό μου όσο θα ήθελα , και έπειτα μπορεί να σχολιάσει τα ρούχα μου ενώ της εξηγώ ότι μπορούσε να με ενημερώσει νωρίτερα ώστε να προσέξω πιο πολύ το ταίριασμα των ρούχων. Σε άλλη περίπτωση μπορεί να είμαι κουρασμένη από τη δουλειά , να μου ζητάει να με δει και να σχολιάσει το κουρασμένο πρόσωπο μου , η τη διαφορά ηλικίας μας η οποία φαίνεται πιο έντονα στο πρόσωπο στις ρυτιδες και μαύρους κύκλους όταν είμαι κουρασμένη ως εκ φύσεως. Κατανοώ τα σχόλια για τα ρούχα. Για το θέμα της ηλικίας (8χρονια διαφορα ) και της κούρασης όμως γιατί να υπάρχουν σχόλια; δεν θα έκανα ποτέ αντίστοιχο σχόλιο. Τι εξυπηρετεί ; και σε άλλα ζευγάρια έχω ακούσει υποτιμητικά σχόλια. Τι κερδίζουν αυτοί οι άνθρωποι ; που αποσκοπούν αυτά τα σχόλια ; Αν θα έκανα ένα σχόλιο είναι για κάτι θετικό , να τόνωσω το ταίρι μου .

Καλησπέρα στην ομάδα! Είμαι 27 ετών και αντιμετωπίζω εδώ και 3 χρόνια κάποια θεματακια με την αδερφή και με την μητέρα του συντρόφου μου. Με το παλληκάρι είμαστε μαζί 3 χρόνια και από τις αρχές κιόλας η αδερφή του ήταν αρκετά παρεμβατική σε πολλά και η μητέρα του αρκετά κακιασμενη θα έλεγα. Για την μητέρα του το γνώριζα, μιας και έτσι είναι και προς τον άντρα της αδερφής του συντρόφου μου, αλλά για την αδερφή του δεν το περίμενα. Όλα αυτά τα χρόνια έχω ανεχτεί αρκετά, τόσο με την αδερφή του όσο και με την μητέρα του, αλλά εδώ και περίπου 1 χρόνο έχω αρχίσει να κουράζομαι. Πλέον, βρισκόμαστε σε έντονες διαφωνίες σχετικά με διάφορα που γίνονται, μιας και εκείνος αρχικά προσπαθεί να τις καλύψει, αλλά σε δεύτερη φάση καταλαβαίνει ότι πλέον δεν πάει καλά το πράγμα με την συμπεριφορά τους. Το θέμα, βέβαια, είναι άλλο. Έχω αρχίσει εμφανώς να αποφεύγω εξόδους με την οικογένειά του και πλέον κάνουν παράπονα. Ο ίδιος από την άλλη θεωρει λογικά αυτά τα παράπονα χωρίς να καταλαβαίνει απόλυτα την θέση μου. Πλέον έχω βρεθεί σε μια πολύ δύσκολη θέση να διαλέξω ανάμεσα στο να βάλω τον εαυτό μου από πάνω και να αποφύγω άλλη μια έξοδο και στο να πάω σε άλλη μια έξοδο που για ακόμη μια φορά θα με φέρουν σε άβολη θέση. Να πω σε αυτό το σημείο ότι το σημαντικότερο πρόβλημα πλέον είναι η αδερφή του που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να τον κρατήσει απεγνωσμένα κοντά της και προσπαθεί να τον κάνει να εξαρτάται από εκείνη κάνοντας πράγματα που ο σύντροφός μου βλέπει με δυσκολία... Φοβάμαι πως αν αποφεύγω τις εξόδους θα καταλήξω να απομακρύνομαι εντελώς και στο τέλος θα τον καταφέρουν να με χωρίσει, αλλά από την άλλη δεν μπορώ να ρίχνω καθημερινά σχεδόν την αξιοπρέπειά μου και να τις αφήνω να μου φέρονται έτσι. Υπάρχει κάποια που να έχει περάσει ή να περνάει κάτι αντίστοιχο; Πως μπορώ να το αντιμετωπίσω αυτό; Ευχαριστώ πολύ κοπελες!

Στις 10 Οκτωβρίου έχασα το τυχερό μου αστέρι, από τότε που πέθανε το σκυλάκι μου δεν νιώθω το ίδιο. Πραγματικά πιστεύω ήταν το τυχερό μου αστέρι τον τελευταίο χρόνο που ήταν μαζί μας ήταν η καλύτερη χρονιά μου. Μόνο που με έβλεπε με αυτά τα ματάκια μου περνούσαν όλα. Τώρα όλα μοιάζουν το ίδιο. Δεν έχω καθόλου όρεξη. Ξεκίνησα γυμναστήριο αλλά δεν μου αρέσει και θα σταματήσω, πραγματικά το μισώ. Αντί να νιώθω καλύτερα νιώθω χειρότερα ασε που κουράζομαι και νιώθω άρρωστη μετά. Δεν μπορώ να χαλαρώσω με τίποτα. Έχω στρες έχω ψυχαναγκασμό έχω φοβίες. Το σκυλάκι μου τα έκανε όλα αυτά υποφερτα.

Εχω περάσει όλη μου τη ζωή χωρίς να ξέρω αν αρέσω. Με στενοχωρεί πολύ αυτό. Είμαι πολύ πεσμένος ψυχολογικά. Ξέρω ότι τα σχόλια θα είναι αρνητικά, σιγά το πρόβλημα, εδώ ο κόσμος χάνεται, ότι είμαι ρηχός και τέτοια. Ίσως και να είμαι ρηχός, δεν ξέρω. Δεν το λέω μόνο σεξουαλικά, ούτε στο πλαίσιο του αν είμαι σέξι ή όχι, γιατί ξέρω πως κάποιοι θα σκεφτούν κάτι τέτοιο ότι είναι η εξομολόγησή μου, κάτι κάφρικο ή σεξουαλικό. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο άτομο που θα ήθελε να μπει στην αγκαλιά μου, να της κρατήσω το χέρι, να δώσω ένα φιλί, ένα χάδι. Ποτέ δεν μου έχουν δώσει ερωτική σημασία ή πράσινο φως για να πλησιάσω ερωτικά. Μπορεί στα κρυφά να άρεσα σε κάποια, αλλά αυτή την επικοινωνία με τα μάτια που λένε, το φλερτ ή το να μπω σ' έναν χώρο και να παρατηρήσω ότι κάποιο άτομο με κοιτάζει ευχάριστα. Καθόλου. Τίποτα. Ποτέ. Είμαι ο τύπος ανθρώπου που μπορεί να μπω σ' ένα δωμάτιο και να μπουν μετά από λίγο και να σβήσουν και το φως νομίζοντας πως δεν είναι κανένας μέσα. Κάτι που συμβαίνει σε όλη μου τη ζωή από νέος που ήμουν μέχρι μεσήλικας που είμαι τώρα.

Έχω φτάσει 25 χρόνων και δεν μπορώ να φανταστώ μια δουλειά που θα με έκανε ευτυχισμένη. Μέχρι τώρα ενθουσιαζόμουν με πολλά επαγγέλματα, κατάφερα αποφοίτησα από μια σχολή ιατρικού κλάδου που φαινομενικά την ήθελα πολύ. Νομίζω πως ποτέ δεν είναι ικανοποιημένη με ότι κι αν πετυχαίνω και τελικά φτάνω πάντα σε αδιέξοδο.

Ώρες ώρες το πιστεύω πραγματικά .. Δυσκολευόμαστε πολύ να τα βγάλουμε πέρα με την οικογένεια μου με μητέρα άνεργη και πατέρα χαμηλόμισθο , προσπαθώ να συνεισφέρω όσο μπορώ αλλά τι να κάνω κ εγώ με 450€ το μήνα .. Σίγουρα κ εγώ σαν 20χρονη ζηλεύω όλους αυτούς που αντί να κάθονται να δουλεύουν 9-10 ώρες την μέρα όπως εγώ , σπουδάζουν και τους συντηρούν οι γονείς τους .. Μακάρι κ εγώ να είχα αυτήν την ευκαιρία κ την δυνατότητα να το κάνω , αλλά δεν την έχω .. Δηλαδή να υποθέσω τι ;ότι μια ζωή εγώ θα κάνω ένα επάγγελμα που δεν μου αρέσει μόνο από ανάγκη ; Μόνο και μόνο για να μου φεύγει όλος ο μισθός στο σπίτι ; Έχω κουραστεί το ρεύμα , το σουπερμάρκετ , το δεν έχουμε τίποτα να φάμε .. και οι γονείς μου αντί να γυρίσω σε μια ήσυχη καλή οικογενειακή ατμόσφαιρα είναι όλη την ώρα φωνές για τα λεφτά .. Δεν αντέχω άλλο να το κάνω αυτό , να γυρνάω σπίτι κουρασμένη με χάλια ψυχολογική κατάσταση έχοντας ένα αφεντικό να ειρωνεύεται καθημερινά το καθετί που κανείς , να πονάνε τα πόδια μου .. και όλα αυτά για λεφτά που δεν τα αξιοποιώ εκεί που θέλω , μόνο για επιβίωση … Πικραμένη που κάθομαι κ λέω τον πόνο μου κ τα προβλήματα μου μέσα από ένα σάιτ εξομολόγησης , αλλά δεν έχω ούτε φίλους , ούτε παρέες καν από την δουλειά .. αλλά ούτε χρόνο για παρέες έχω .. η ζωή μου είναι αυτήν δουλειά -σπίτι-ύπνος τίποτε άλλο .. Αν δεν κάνω φίλους και δεν διασκεδάσω τώρα ποτέ θα το κάνω ;

Καλησπέρα.. Δύσκολο πραγμα η ανεργία..Από μικρή εργαζόμουν.Είχα ξεκινήσει όταν σπούδαζα να δουλεύω μόνο καλοκαιρια και μετά κανονικά 6ημερα κ 7ημερα. Έκανα ένα νέο ξεκίνημα με τον σύντροφο μου και εδώ και κάποιες μέρες ψάχνω δουλειά.Δεν μπορούσα να το φανταστώ ότι θα είναι τόσο δύσκολο.Έχω απογοητευτεί.Δεν έχω όρεξη για τίποτα.Όλη μέρα ξαπλώνω,κλαίω και στέλνω βιογραφικά χωρίς κανένα αποτέλεσμα… Νιώθω ότι έχω αρχίσει να μετανιώνω ακόμα και την συγκατοίκηση με το αγόρι μου. Δεν έχω όρεξη ούτε να με φιλήσει. Δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω

Είμαι 34 ετών , αρραβωνιασμένη και πολύ καλά στη σχέση μου. Μένω Αθήνα. Έχω έναν πρώην στην Καρδιτσα που τον ξέρω από τα 18 μου. Με αυτόν , όλα αυτά τα χρόνια κρατάμε μια επαφή φιλική. Τον ξέρω πολλά χρόνια και σαν άνθρωπο τον νοιάζομαι. Δεν τον βλέπω ερωτικά φυσικά τόσα χρόνια μετά. Πηγα πρόσφατα Καρδιτσα και πήγαμε σε έναν παιδότοπο με την αδερφή μου και την ξαδέρφη μου για να παίξει το παιδάκι της ξαδέρφης μου και να πιούμε εμείς τον καφέ μας. Εκεί ήταν και αυτός με το δικό του παιδάκι. Έκατσε μαζί μας και είπαμε τα νέα μας. Είναι χωρισμένος. Εγώ χάρηκα που είναι καλά και που είναι και μπαμπάς πλέον. Χάρηκα που τον είδα και ανταλλάξαμε δυο κουβέντες. Αλλά δεν θέλω τίποτα παραπάνω. Πέρασαν περίπου δύο μήνες από τότε και σήμερα μου έστειλε μήνυμα ότι με την δουλειά ανεβαίνει συχνά πυκνά Αθήνα για σεμινάρια. Και μου πρότεινε να βρεθούμε . Εγώ ειπα ψέματα ότι ήμουν δουλειά , ενώ είχα σχολάσει. Φοβάμαι ότι το πάει αλλού. Ότι με βλέπει ακόμα ερωτικά. Τι να κάνω; αν μου ξαναστείλει να πάω να τον δω για έναν καφέ και να του ξεκαθαρίσω από κοντά ότι δεν θέλω κάτι παραπάνω από αυτόν; ή να του ρίξω άκυρο και να κόψω επαφές; Είχαμε κάνει κάτι όταν ήμασταν 18 χρόνων και ξανακαναμε κάτι πέντε χρόνια πριν. ( τότε δεν είχα γνωρίσει ακόμα τον αρραβωνιαστικό μου) αλλά για εμένα εχει λήξει όλο αυτο