Εαν ένιωθες πραγματικά τόσο μόνη όσο περιγράφεις δε θα είχες αφήσει στην καρδιά σου τόσο χώρο για μίσος. Και ειδικά προς αυτούς που σε έφεραν στον κόσμο.
Ελπίζω να ξεπεράσεις όσο γίνεται πιο σύντομα το χαμό του αδερφού σου, αλλά να ξέρεις πως το να φυλακίζεις τα αισθήματά σου στο σκοτάδι, δε βοηθά σε αυτό.
23.12.2025 | 21:56
η αγάπη του αδερφού
Πεθανε ο αδελφος μου. Ο μοναδικος ανθρωπος που με αγαπουσε χωρις αστερίσκους και θα με αγαπουσε για πάντα πλατωνικά και με ανιδιοτέλεια.
Ειμαι μον@ στην ζωη και οταν πεθανουν οι γονεις δεν θα με νοιαξει.
Λυπαμαι που το λεω: μας εσπερνα διχονοια και εξαιτιας τους επεσε στις ουσίες. Τους μισω.
Γιατι να με βρει εμενα τετοιο κακό; Εμενα, που η ζωη δεν με εχει αξιώσει ουτε ραντεβου να βγω ποτέ μου;
Εμένα που εχω ζήσει δυο μέρες χαράς στην σειρα και τωρα με βρήκε τετοια μεγάλη συμφορά;
Πώς να αντέξω στην ζωή οταν ειμαι τοσο μονη? Η ιδεα οτι τετοια αγαπη σαν του αδερφου δεν θα ξαναβρω, με παραλύει. Τι ζω θεε μου.
1
