Πολλοί πασιφιστές αναρωτιούνται για ποιο λόγο η κινηματογραφική βιομηχανία συνεχίζει και επενδύει στις πολεμικές ταινίες. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί ψυχολογικο-κοινωνιολογικοί λόγοι απαντούν στο ερώτημα, με τους πιο εμφανείς να είναι οι παρακάτω:
Οι άνδρες σύμφωνα με την εξελικτική ψυχολογία, υπήρξαν στο παρελθόν κυνηγοί, γεγονός που τους άφησε μια ροπή και συμπάθεια προς τα όπλα, τις μάχες και εν τέλει τους πολέμους (βλέπε και το paintball).
Επιπλέον, στις πολεμικές ταινίες ενισχύεται το πατριωτικό αίσθημα που επιτυγχάνει να βάζει το ηθικό μέρος των δολοφονιών σε δεύτερη μοίρα.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει και η αίσθηση της ασφάλειας που έχει, καθότι είναι απλός θεατής μιας στημένης -από έναν σκηνοθέτη- ιστορίας.
Επίσης, μην ξεχνάμε και τις ορμόνες όπως η τεστοστερόνη που ηρεμεί στο θέαμα της δράσης και η αδρεναλίνη που αυξάνεται σε περιπέτειες, όπως είναι και οι πολεμικές ταινίες.
Ας μην μιλήσουμε για όλους αυτούς που γοητεύονται από την εξουσία και τον έλεγχο, αίσθημα που δίνουν αυτά τα θεάματα, όπου μέσω των ηρώων τους πολλές φορές ταυτίζεται ένα μέρος του ανδρικού κοινού.
Η θεματολογία επίσης των υψηλών ιδανικών, του δικαίου, του ηρωισμού και της θυσίας κάνουν προτιμητέες αυτές τις ταινίες ενώ πολλές φορές όλα τα παραπάνω απενοχοποιούν και αιτιολογούν όλη την (πολλή) βία που διαδραματίζεται μπροστά τους.
Βέβαια, υπάρχουν και αυτοί οι θεατές που αρέσκονται απλά σε ιστορικές ταινίες όπως είναι και οι περισσότερες πολεμικές ταινίες που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα.
Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πολεμικές ταινίες που είναι στην ουσία αντιπολεμικές. Αυτές δηλαδή που φροντίζουν να δείξουν τη ματαιότητα, τον πόνο και την οδύνη που δημιουργεί μια πολεμική σύρραξη.
Μια τέτοια είναι ο «Αντιρρησίας Συνείδησης» (Hacksaw Ridge). Πρόκειται για την πραγματική ιστορία του Ντέσμοντ Ντος που, ενώ πήγε ως εθελοντής στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν έπιασε όπλο λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων και έγινε τελικά ο πρώτος άοπλος που τιμήθηκε με το Μετάλλιο της Τιμής!
Η βιογραφική αυτή ταινία σε σκηνοθεσία Μελ Γκίμπσον και σενάριο των Άντριου Νάιτ και Ρόμπερτ Σένκαν, είχε πολύ καλές κριτικές με το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και το National Board of Review να το τοποθετούν ανάμεσα στις 10 Καλύτερες Ταινίες του 2016. Όσο για τα βραβεία που συγκέντρωσε, έφτασαν τα 44, δύο εκ των οποίων Όσκαρ.
Μια ακόμα πολεμική-αντιπολεμική ταινία είναι αυτή του πολύ ιδιαίτερου σκηνοθέτη Τέρενς Μάλικ. Πρόκειται για το έργο «Η Λεπτή κόκκινη γραμμή» (The Thin Red Line, 1998), που βασίστηκε στην αυτοβιογραφία (1962) του Τζέιμς Τζόουνς και συγκεκριμένα στη διένεξη του Γκουανταλκανάλ (Νησιά Σολομώντα) μεταξύ Αμερικανών και Ιαπώνων, κατά τη διάρκεια του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Μάλικ προσέγγισε τον πόλεμο από μία άλλη πιο θεωρητική –συνάμα και θεολογική- οπτική, στην προσπάθειά του να μεταφέρει όλη αυτήν την τρέλα και το παράλογο.
Για τον σκηνοθέτη ο πόλεμος δεν είναι απλά μια σύρραξη, αλλά ασέβεια απέναντι στη Φύση και κατ' επέκταση στο Θεό. Μέσα στην αγριότητα, τα πλάνα θα δείξουν παράλληλα την ομορφιά της πλάσης, τη μαγεία της ζωής για να σημειώσουν ακριβώς το έγκλημα του ανθρώπου που επιλέγει να τα καταστρέψει.
Από τις ερμηνείες ξεχωρίζουν πολλές, εκ των οποίων του Ηλία Κοτέα στο ρόλο του Κάπτεν James "Bugger" Staros, του Νικ Νόλτε ως σκληρού στρατηγού Gordon Tall, ενώ δεν πρέπει να ξεχάσουμε και τον Σον Πεν στον ρόλο του κυνικού λοχία Edward Welsh.
Για την ιστορία, σε μια σκηνή όπου ο λοχαγός Κοτέας έχει στο τηλέφωνο τον εν εξάλλω στρατηγό Νόλτε, μουρμουρίζει στα ελληνικά «Τα έχει χάσει ο άνθρωπος, δεν ξέρει τι μου λέει».
Η «Λεπτή Κόκκινη Γραμμή» ήταν υποψήφια για 7 Όσκαρ, ενώ έφυγε και με 2 βραβεία από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου.
Χάριν κινηματογραφικού κουτσομπολιού, όταν το 1995 μαθεύτηκε ότι ο Μάλικ θα κάνει ταινία μετά από κοντά δύο δεκαετίες, πολλοί ηθοποιοί τον προσέγγισαν για να εμφανιστούν έστω σε κάποιες σκηνές ενώ κάποιοι άλλοι για να παίξουν ακόμα και δωρεάν.
Ενδεικτικά, κάποιοι από αυτούς ήταν και οι Brad Pitt, Al Pacino, Gary Oldman, Bruce Willis, George Clooney και διάφοροι άλλοι.
Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου γυρίζονται άλλες δύο μεγάλες ταινίες στο πλαίσιο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για το επικό πολεμικό δράμα «Dunkirk» (Δουνκέρκη) του υποψήφιου για Όσκαρ Σκηνοθεσίας Christopher Nolan με τις 8 υποψηφιότητες σε μεγάλες κατηγορίες.
Η εν λόγω ταινία αποτελεί τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της χρονιάς, με εισπράξεις που ξεπερνάνε τα 525 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως! Πολλοί μιλάνε για την καλύτερη ταινία του Νόλαν, για ένα «μικρό» αριστούργημα που σημαίνει ότι είναι ένα must-watch για όλους όσοι γοητεύονται από ταινίες αυτού του είδους και όχι μόνο.
Η ιστορία αναφέρεται σε μια πολύ δύσκολη στιγμή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όπου εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες είναι παγιδευμένοι στην παραλία της Δουνκέρκης, περιμένοντας τον εχθρό ή μάλλον τον θάνατό τους.
Η ταινία αυτή είναι χωρισμένη αφηγηματικά σε τρεις φάσεις, μία στη γη (παραλία) του χάους, μία στη θάλασσα που επιχειρείται η διάσωση όσων περισσότερων στρατιωτών και μια στον αέρα μέσω της περιπέτειας ενός πιλότου που βλέπει όλη την εικόνα της καταστροφής από ψηλά.
Ο Νόλαν με έναν σκληρό ρεαλισμό και χωρίς ηρωικές και μελό εξάρσεις, προβάλλει τον τρόμο, την αγωνία και τον αγώνα για επιβίωση μέσα από το τραγικό παράλογο του πολέμου. Σημαντικοί αρωγοί του είναι η μουσική του Ρίτσαρντ Κινγκ και η Φωτογραφία του Χόιτε βαν Χοϊτέμα.
Η δεύτερη ταινία, αυτή με αφορμή το επεισόδιο της Δουνκέρκης, είναι η βιογραφία μίας από τις μεγαλύτερες πολιτικές προσωπικότητες του προηγούμενου αιώνα, του Ουίνστον Τσόρτσιλ από τον βραβευμένο σκηνοθέτη Τζο Ράιτ.
Έχοντας 6 υποψηφιότητες στα φετινά Όσκαρ, έχει ήδη χαρίσει τη Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου στον αγαπημένο Γκάρι Όλντμαν και έχει αποσπάσει εννέα υποψηφιότητες για BAFTA.
Ο Γκάρι Όλντμαν, πραγματικά αγνώριστος και άριστα μεταμορφωμένος σε εικόνα και φωνή με τον Τσόρτσιλ, είναι από τα μεγάλα φαβορί για το βραβείο του καλύτερου ηθοποιού.
Ο Άγγλος σκηνοθέτης σε αυτή την βιογραφία, σε συνεργασία με τον Άντονι ΜακΚάρτεν που υπογράφει το σενάριο, παρουσιάζει τα πρώτα χρόνια της πρωθυπουργίας του μεγάλου πολιτικού, τότε που η Ευρώπη ζούσε τον εφιάλτη της ναζιστικής εισβολής.
Η «σκοτεινή ώρα», στην οποία αναφερόταν ο Τσόρτσιλ, ήταν η δωδεκάμηνη περίοδος που μεσολάβησαν από την κατοχή της Γαλλίας μέχρι και την εισβολή του Χίλτερ στην Σοβιετική Ένωση.
Θέλεις βραβευμένες ταινίες; Δες Nova!
Απόλαυσε ταινίες που σάρωσαν τα βραβεία σε Αμερική και Ευρώπη. Και ταινίες που ήδη κλέβουν την παράσταση στο χορό των φετινών βραβείων σε Α' προβολή: Τρεις Πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι, Wonder, Η Μορφή του Νερού, The Disaster Artist, The Greatest Showman
