Σάιμον Κρίτσλεϊ: «Ζούμε ξανά την Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα»

Σάιμον Κρίτσλεϊ: «Ζούμε ξανά την Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα» Facebook Twitter
Η κατάσταση την οποία βιώνουμε είναι τόσο αρχαία όσο και απολύτως σύγχρονη και αυτό το βλέπουμε στον τρόπο που εκφράζεται η αρχαία τραγωδία, αποκαλύπτοντας τον τρόπο λειτουργίας του ανθρώπινου λέγειν. Φωτό: Costas Picadas
0

Θα κάνω τα πάντα για ν' αποφύγω την πλήξη. Είναι έργο ζωής», γράφει σε κάποιο από τα βιβλία της η Αν Κάρσον, ποιήτρια και η πιο σπουδαία ίσως μεταφράστρια της αρχαίας τραγικής ποίησης σήμερα. Συμφωνώντας απόλυτα με την αγαπημένη του Κάρσον και αφήνοντας αντίστοιχα ανοιχτή για πάντα την πόρτα των εκπλήξεων, ο Σάιμον Κρίτσλεϊ αρνείται πεισματικά να δει την αρχαία τραγωδία ως κάτι στατικό, προτιμώντας να την αντικρίζει από την άκρη του κρατήρα ως την «ποίηση που είναι ένας φλεγόμενος άνθρωπος» – αυτήν τη φράση της Κάρσον μου επαναλαμβάνει συχνά στη συνάντηση που έχουμε από κοντά στο κέντρο του Μανχάταν. Μια φλόγα που ο ίδιος φροντίζει να κρατάει διαρκώς αναμμένη με τους διαλόγους που έχει ήδη καθιερώσει στο Κέντρο του Ιδρύματος Ωνάση ως φιλόσοφος, αλλά και ως μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Ωνάση, μετατρέποντας την αρχαία φιλοσοφία σε αφορμή για ένα ξανακοίταγμα στο τώρα, για μια θεατρική επανατοποθέτηση στην καρδιά της πιο κοσμοπολίτικης πόλης. Με τη σειρά συζητήσεων υπό τον τίτλο «Let's Walk» που πραγματοποιούνται στο Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο στην καρδιά της Νέας Υόρκης, o πολύ αγαπητός στην Ελλάδα φιλόσοφος –με το μπεστ σέλερ Βιβλίο των νεκρών φιλοσόφων (από τις εκδόσεις Πατάκη)– και καθηγητής στο περίφημο New School Σάιμον Κρίτσλεϊ εφαρμόζει στην πράξη την ιδέα της τραγωδίας ως ανοιχτού έργου προς διαμόρφωση και εκ νέου δημιουργία. Σε λίγες μέρες και στο πλαίσιο του νέου κύκλου συζητήσεων είναι έτοιμος να υποδεχτεί τη γνωστή ηθοποιό Φιόνα Σο για να μιλήσουν για τη Μήδεια, ενώ πέρσι αίσθηση είχε κάνει η συζήτηση που έκανε με την Ιζαμπέλ Ιπέρ για τις Φαίδρες, το γνωστό έργο που ανέβηκε και στην Αθήνα, στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Σε μια περιπατητική συζήτηση που έχουμε στον πύργο που είναι συνδεδεμένος με το Ίδρυμα Ωνάση στην καρδιά της Νέας Υόρκης, ανάμεσα σε πανέμορφους κρατήρες που αναπαριστούν τον μύθο της Μήδειας και σε αμφορείς που απεικονίζουν την αρπαγή της Κασσάνδρας από την εξαιρετική έκθεση «Αισθήματα», ο ίδιος μας ομολογεί ότι βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην οπτική της Κάρσον, διαχωρίζοντας τα συναισθήματα από τη συναισθηματολογία: «Δεν αντέχω τη συναισθηματολογία, που τις περισσότερες φορές καταστρέφει το έργο. Αλλά ούτε και την υπερβολή που επιβάλλει το ακατάσχετο πάθος – ο λόγος που η απίστευτα συναισθηματική ερμηνεία της Μπινός είχε καταστρέψει τη μετάφραση της Αντιγόνης από την Κάρσον. Είχε καταργήσει τον απο-υποκειμενισμό, τον οποίο προασπίζονται οι τόσο φροντισμένα αποδραματοποιημένες αποδόσεις της».


Αντίθετα, ένα άλλο ανέβασμα, που, όπως μου ομολογεί, τον ενθουσίασε στο Φεστιβάλ Αntigone Now που διοργάνωσε πέρσι το Ίδρυμα Ωνάση ήταν αυτό της Λένας Κιτσοπούλου: «Ήταν εξαιρετική, ακριβώς γιατί κατάφερε να σβήσει το πάθος που μοιάζει σχεδόν περιττό στη θεατρική απόδοση και ερμηνεία». Καθώς χρησιμοποιεί την ελληνική λέξη «πάθος», δεν μπορώ να μην τον ρωτήσω αν εννοεί τον εύκολο συναισθηματισμό που αλλοιώνει την οπτική ενός έργου, και όχι τόσο την αρχαιοελληνική εκδοχή. «Προφανώς, γιατί το πάθος είναι κάτι που ο συναισθηματισμός προσπαθεί να καλύψει ή να κρύψει. Αντί, όμως, για αισθηματικό, το θέατρο οφείλει να γίνει έξυπνο, ευφυές, να χτυπάει δυνατά τους ανθρώπους. Αυτό μπορεί να το κάνει όχι ένα πάθος που καθίσταται σκοτεινό εξαιτίας του εύκολου συναισθηματισμού αλλά ένα πάθος που το διαπερνά η οξύνοια. Μάλλον βρίσκομαι πιο κοντά στον Μπρεχτ και στο Επικό Θέατρο της δεκαετίας του 1920, όπου οι ηθοποιοί όφειλαν να είναι ευφυείς και υπό αυτή την οπτική, δηλαδή ως ευφυείς, έπρεπε να αντιμετωπίζονται και οι θεατές. Σάμπως κάτι να τους απαγόρευε να εισέλθουν στο συναισθηματικό σπήλαιο και να έπρεπε να γίνουν πιο προσεκτικοί και πιο ανοιχτοί με αυτό που βλέπουν, όπως συμβαίνει με τους θεατές των σπορ. Κι αυτό γιατί, σε αντίθεση με όλους όσοι πηγαίνουν στο θέατρο γεμάτοι προκαταλήψεις και διερωτώμενοι ποιο είναι το νόημα κάθε σκηνής, οι θεατές των σπορ δεν ντροπιάζονται από αυτό που βλέπουν, δεν νιώθουν άσχημα, ούτε είναι παγωμένοι. Έχοντας αφήσει στην άκρη τις προκαταλήψεις, είναι ανοιχτοί στα μηνύματα. Για την ακρίβεια, έχουν καταστεί ένα σωκρατικό κοινό που αποκλείει τη συγκίνηση και αφήνεται στο ενδόμυχο πάθος».

Η κατάσταση την οποία βιώνουμε είναι τόσο αρχαία όσο και απολύτως σύγχρονη και αυτό το βλέπουμε στον τρόπο που εκφράζεται η αρχαία τραγωδία, αποκαλύπτοντας τον τρόπο λειτουργίας του ανθρώπινου λέγειν.

Ένας καθηγητής Φιλοσοφίας που αυτήν τη στιγμή ηχογραφεί το δικό του άλμπουμ ως αλλοτινός θιασώτης της πανκ(!) και έχει αντιμετωπίσει τα σωκρατικά διλήμματα με την ίδια σοβαρότητα που υπηρετούσε τη μουσική, φτάνοντας να υποκύψει στη γοητεία των στίχων που τον καλούσαν να γίνει ήρωας για μια μέρα, δεν θα μπορούσε να μη χαρακτηρίζεται από το πάθος. Το διάσημο βιβλίο του Κρίτσλεϊ, άλλωστε, για τον Μπόουι είναι μια προσπάθεια να αυτοβιογραφηθεί, μπλέκοντας ιδανικά την ποπ με τον σκοτεινό ρομαντισμό του δούκα, τους παράδοξους στίχους με τον Χέντερλινγκ και τον αγαπημένο του Χάιντεγκερ, τον οποίο εξάλλου κατάφερε να κάνει προσιτό στο ευρύ κοινό μέσα από μια σειρά από άρθρα στην εφημερίδα «Guardian». Όλα αυτά αντιμετωπίζονται εξίσου σοβαρά με τη ζωή και τον θάνατο. Aν ο πρόλογος στο φιλοσοφικό βιβλίο του Πολύ λίγο, σχεδόν τίποτα αναφερόταν στον θάνατο του πατέρα του –απόδειξη του πώς συνδέεται η πραγματική ζωή με τη φιλοσοφία–, ο επίλογος που προστέθηκε στο βιβλίο για τον Μπόουι ήρθε να μιλήσει για την απελθούσα μητέρα. Το φλέγον ερώτημα, λοιπόν, τίθεται στο παρόν, κάτι που είχε αναζητήσει διακαώς ο ίδιος στην περίφημη θεωρία του για το επίκαιρο που αποκτά υπαρξιακή διάσταση –το «εδώ-να-είναι» που έλεγε ο Χάιντεγκερ– και υπάρχει, όπως μου λέει, στην καρδιά κάθε έργου: «Κάτι κρυμμένο που είναι πάντοτε εκεί, που δεν μπορείς να το δεις από απόσταση, αλλά πρέπει να νιώσεις τη φλόγα, τη ζέστη και μετά να προχωρήσεις διαφορετικά και να γίνεις κάτι άλλο». Τον ρωτάω για τη θεατρικότητα στη φιλοσοφία ή τη φιλοσοφία ως θέατρο, που τη διαπιστώνεις όταν βλέπεις τον Πλάτωνα να φτιάχνει μια ολόκληρη σκηνοθεσία – στον Φαίδρο να είναι ο Ιλισός, στην Πολιτεία τα τείχη και η θάλασσα του Πειραιά. «Μα, αυτό ακριβώς είναι η φιλοσοφία: το αντι-δράμα που αντιπαραβάλλεται στο δράμα του θεάτρου. Πρόκειται για ένα απόλυτα σκηνοθετημένο έργο».

Σάιμον Κρίτσλεϊ: «Ζούμε ξανά την Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα» Facebook Twitter
Φωτό: Costas Picadas

Εύλογα η συζήτηση πηγαίνει στον αγαπημένο του Σαίξπηρ και στον κατεξοχήν ενσαρκωτή πολλαπλών ρόλων –εξίσου αληθινών και έντονων–, τον Ντέιβιντ Μπόουι: «Ο Μπόουι είναι το μουσικό θέατρο. Είναι αυτός που κατάφερε να χρησιμοποιήσει το μέσο που είχε στη διάθεσή του, δηλαδή την ποπ μουσική, για να γίνει αστέρας με έναν τρόπο απολύτως θεατρικό. Μιλώντας για τη μουσική, πρέπει να πούμε ότι αυτή είναι τελικά που βοηθάει σε μεγάλο βαθμό τη ζωή να προχωρήσει, τουλάχιστον όσον αφορά τη δική μου περίπτωση. Δεν έχει σημασία αν αυτή αποκτά πεσιμιστικές αποχρώσεις ή εμπνέεται από κάτι δυστοπικό: αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που μας δίνει δύναμη και μπορεί να μετατρέψει ένα αδιέξοδο γεγονός σε τραγούδι, αποκαλύπτοντας τις πολλαπλές αντηχήσεις και βοηθώντας μας να δούμε την καρδιά των πραγμάτων, να γνωρίσουμε κι άλλους ανθρώπους που μέσα από τη μουσική θα γίνουν φίλοι κι έτσι τελικά να διαμορφώσουμε ένα είδος κοινωνίας». Μιλώντας για το κοινωνικό θέμα, ομολογεί ότι στην παρούσα φάση έχει εγκαταλείψει παλιότερες θεωρίες περί επαναστατικής ή ριζοσπαστικής πολιτικής της αντίστασης: «Δεν ξέρω κατά πόσο κάτι τέτοιο έχει νόημα σε έναν κόσμο που διαλύεται και γίνεται κομμάτια. Μπορείς ακόμα να βρεις κάποιους ανθρώπους και να διαμορφώσεις μαζί τους ένα σύμπαν και αυτό είναι από μόνο του υπέροχο. Μοιάζει λίγο σαν την Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα. Σαν τότε που οι άνθρωποι εγκατέλειπαν την πόλη, πήγαιναν στην Αίγυπτο κι έκαναν πράγματα αλλόκοτα. Αυτή ακριβώς είναι η αλεξανδρινή φάση της Ιστορίας. Η κατάσταση την οποία βιώνουμε είναι τόσο αρχαία όσο και απολύτως σύγχρονη και αυτό το βλέπουμε στον τρόπο που εκφράζεται η αρχαία τραγωδία, αποκαλύπτοντας τον τρόπο λειτουργίας του ανθρώπινου λέγειν. Σε κάθε λόγο υπάρχει ένας αντί-λογος και δεν επαρκεί η λογική εξήγηση για να αντιληφθεί κανείς πώς λειτουργούν τα πράγματα ή πού σταματά και πού αρχίζει ο κύκλος της βίας. Η εκλογίκευση είναι λίγη για να αποδώσει τη σχέση της τυραννίας με τη δημοκρατία που, όπως έλεγε και ο Σωκράτης, έχει πολλαπλές αποχρώσεις και σήμερα βλέπουμε στην Αμερική του Τραμπ. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει με την αρχαία τραγωδία: οι λειτουργικές αμφισημίες της δηλώνουν ότι πάντοτε υπάρχει κάτι άλλο από αυτό που φαίνεται. Ο βασιλιάς Οιδίποδας είναι και γιος της μητέρας και της γυναίκας του, η κόρη του είναι και η αδελφή του, μια απόδειξη ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τον έναν και μοναδικό τρόπο να προσεγγίζουμε τα πράγματα, μέσω της λογικής.

»Το να είμαστε στον κόσμο, όπως έλεγε ο Χάιντεγκερ, δεν έχει να κάνει με τον τρόπο που φαίνονται τα πράγματα και αυτό ακριβώς που μου αρέσει στην Ελλάδα –εκτός από το ψάρι, φυσικά– είναι ότι δεν πιστεύετε στην εξέλιξη και στην ψευδαίσθηση της προόδου, αλλά στην ουσιαστική θεώρηση των πραγμάτων μέσα από τη συμβολική χρήση των αντιφάσεων. Τόσοι αιώνες θεωρίας του χάους σού δίνουν έναν πολύπλοκο, και όχι απλοϊκό, χάρτη απεικόνισης των πραγμάτων, πολύ πιο σημαντικό από οποιονδήποτε άλλον. Γι' αυτό και όταν ο Σωκράτης λέει στο 9ο βιβλίο της Πολιτείας ότι δεν μας ενδιαφέρει τόσο η πραγματική πόλη, αλλά η απεικόνιση της ψυχής, διαμορφώνει ένα αντι-δράμα στο δράμα που είχαν συνηθίσει να βλέπουν οι άνθρωποι μέσα από τις τραγωδίες. Αν, λοιπόν, οι τραγικοί ποιητές θεμελίωσαν το δράμα ως ανοιχτό θέαμα, ο Σωκράτης επικαλείται ένα αντίθετο δράμα, πιο προσωπικό, κι έτσι έχουμε αυτήν τη μετατόπιση από το δημόσιο στο ιδιωτικό. Ωστόσο, πάνω στη σκηνή συμβαίνει κάτι μαγικό, όταν, αντί για τους πρωταγωνιστές των πλατωνικών διαλόγων, μπορεί να έχεις τη Μήδεια, τη Φαίδρα, την Κασσάνδρα, όλους αυτούς τους συναρπαστικούς γυναικείους ρόλους. Ακόμα και στη φιλοσοφία τα πράγματα αποκτούν άλλη διάσταση, όταν στους 27 διαλόγους του Πλάτωνα εμφανίζονται αυτοί οι δύο τρομεροί γυναικείοι χαρακτήρες: από τη μια η Διοτίμα και από την άλλη η Ξανθίππη, ρόλοι διαμετρικά αντίθετοι και με απόλυτα διαφορετική λειτουργία. Και ξαφνικά, ο Σωκράτης παύει να περιβάλλεται από τα αγόρια, οπότε κάτι σημαντικό συμβαίνει κατά το πέρασμα από την τραγική στην πλατωνική ποίηση και υπάρχει μια αλλαγή στην ατζέντα που ήθελε τους "άντρες να πηγαίνουν μέσα και να συζητάνε για φιλοσοφία", όπως έλεγε και η Βιρτζίνια Γουλφ. Ίσως γι' αυτό είμαι τόσο καχύποπτος απέναντι στον Σωκράτη και στον Πλάτωνα, γιατί κι εγώ, αν το καλοσκεφτείς, παραμένω τελικά ένα αγόρι που "πηγαίνει μέσα και συζητάει για φιλοσοφία". Προφανώς δεν μπορώ να κάνω αλλιώς».

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Βιβλίο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΕΠΕΞ Συγγραφείς/ Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου / 8 Έλληνες συγγραφείς ξαναγράφουν τους μύθους και τις παραδόσεις

Η Λυσιστράτη ερμηνεύει τις ερωτικές σχέσεις του σήμερα, η Ιφιγένεια διαλογίζεται στην παραλία και μια Τρωαδίτισσα δούλα γίνεται πρωταγωνίστρια: 8 σύγχρονοι δημιουργοί, που συμμετέχουν με τα έργα τους στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, συνομιλούν με τα αρχαία κείμενα και συνδέουν το παρελθόν με επίκαιρα ζητήματα.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Τζούντιθ Μπάτλερ: «Θέλουμε να ζήσουμε με ανοιχτή ή με κλειστή καρδιά;»

Τζούντιθ Μπάτλερ / «Θέλουμε να ζήσουμε με ανοιχτή ή με κλειστή καρδιά;»

Μια κορυφαία προσωπικότητα της σύγχρονης παγκόσμιας διανόησης μιλά στη LiFO για τo «φάντασμα» της λεγόμενης ιδεολογίας του φύλου, για το όραμα μιας «ανοιχτόκαρδης κοινωνίας» και για τις εμπειρίες ζωής που της έμαθαν να είναι «ένας άνθρωπος ταπεινός και ταυτόχρονα θαρραλέος».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ντίνος Κονόμος

Βιβλίο / «Ο κύριος διευθυντής (καλό κουμάσι) έχει αποφασίσει την εξόντωσή μου…»

Ο Ντίνος Κονόμος, λόγιος, ιστοριοδίφης και συγγραφέας, υπήρξε συνεχιστής της ζακυνθινής πνευματικής παράδοσης στον 20ό αιώνα. Ο συγγραφέας Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής παρουσιάζει έργα και ημέρες ενός ανθρώπου που «δεν ήταν του κόσμου τούτου».
ΦΙΛΙΠΠΟΣ Δ. ΔΡΑΚΟΝΤΑΕΙΔΗΣ
Η ζωή του Καζαντζάκη σε graphic novel από τον Αλέν Γκλικός

Βιβλίο / Ο Νίκος Καζαντζάκης όπως δεν τον είχαμε ξαναδεί σε ένα νέο graphic novel

Ο ελληνικής καταγωγής Γάλλος συγγραφέας Αλέν Γκλικός καταγράφει την πορεία του Έλληνα στοχαστή στο graphic novel «Καζαντζάκης», όπου ο περιπετειώδης και αντιφατικός φιλόσοφος και μυθιστοριογράφος ψυχαναλύεται για πρώτη φορά και συστήνεται εκ νέου στο ελληνικό κοινό.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
«Πετρίτης»: Το πιο γρήγορο πουλί στον κόσμο και η άγρια, αδάμαστη ομορφιά του

Ηχητικά Άρθρα / Πετρίτης: Το πιο γρήγορο πουλί στον κόσμο και η άγρια, αδάμαστη ομορφιά του

Ο Τζoν Άλεκ Μπέικερ αφιέρωσε δέκα χρόνια από τη ζωή του στην παρατήρηση ενός πετρίτη και έγραψε ένα από τα πιο ιδιαίτερα βιβλία της αγγλικής λογοτεχνίας – μια από τις σημαντικότερες καταγραφές της άγριας ζωής που κινδυνεύει να χαθεί για πάντα. Κυκλοφόρησε το 1967 αλλά μόλις τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια οι κριτικοί και το κοινό το ανακάλυψαν ξανά.
M. HULOT
Μπενχαμίν Λαμπατούτ: «Ας μην αφήνουμε τον Θεό στους πιστούς» 

Βιβλίο / Μπενχαμίν Λαμπατούτ: «Αν αξίζει ένα πράγμα στη ζωή, αυτό είναι η ομορφιά»

Εν όψει της εμφάνισής του στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, στις 21 Μαΐου, ο Λατινοαμερικανός συγγραφέας-φαινόμενο Μπενχαμίν Λαμπατούτ μιλά στη LiFO για τον ρόλο της τρέλας στη συγγραφή, τη σχέση επιστήμης και λογοτεχνίας και το μεγαλείο της ήττας – και δηλώνει ακόμα φανατικός κηπουρός και εραστής της φύσης.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Το πίσω ράφι/ Άντονι Μπέρτζες: «Έρνεστ Χέμινγουεϊ»

Το Πίσω Ράφι / Ο Χέμινγουεϊ ήταν ένας φωνακλάς νταής αλλά κι ένας σπουδαίος συγγραφέας του 20ού αιώνα

Η βιογραφία «Έρνεστ Χέμινγουεϊ - Μια ζωή σαν μυθοπλασία» του Βρετανού συγγραφέα Άντονι Μπέρτζες αποτυπώνει όχι μόνο την έντονη και περιπετειώδη ζωή του κορυφαίου Αμερικανού ομοτέχνου του αλλά και όλο το εύρος της αντιφατικής προσωπικότητάς του.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
21η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

Βιβλίο / 21η ΔΕΒΘ: Εξωστρέφεια και καλύτερη οργάνωση αλλά μένουν ακόμα πολλά να γίνουν

Απολογισμός της 21ης ΔΕΒΘ που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά υπό την αιγίδα του νεοσύστατου ΕΛΙΒΙΠ. Σε ποιο βαθμό πέτυχε τους στόχους της και ποια στοιχήματα μένει ακόμα να κερδίσει;
ΚΟΡΙΝΑ ΦΑΡΜΑΚΟΡΗ
Η ποίηση όχι μόνο αλλάζει τον κόσμο, τον δημιουργεί» ​​​​​​/Μια νέα ανθολογία ελληνικής queer ποίησης μόλις κυκλοφόρησε στα ισπανικά /11 Έλληνες ποιητές σε μια νέα ισπανική queer ανθολογία /Queer ελληνική ποίηση σε μια νέα δίγλωσση ισπανική ανθολογία

Βιβλίο / Μια Ισπανίδα καθηγήτρια μεταφράζει ελληνική queer ποίηση

Η María López Villalba, καθηγήτρια Νέων Ελληνικών στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγα, μετέφρασε 11 ελληνικά ποιήματα, σε μια πρόσφατη ανθολογία που προσφέρει στο ισπανόφωνο κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει τη σύγχρονη ελληνική queer –και όχι μόνο– ποίηση.
M. HULOT
«Κανείς δεν μας επέβαλε να έχουμε όλοι μια μονστέρα στο σαλόνι»

Βιντσέντζο Λατρόνικο / «Κανείς δεν μας επέβαλε να έχουμε όλοι μια μονστέρα στο σαλόνι»

Ο Ιταλός συγγραφέας και υποψήφιος για το βραβείο Booker, Βιντσέντζο Λατρόνικο, μιλά στη LIFO για το πολυσυζητημένο βιβλίο του «Τελειότητα», στο οποίο αποτυπώνει την αψεγάδιαστη αλλά ψεύτικη ζωή μιας ολόκληρης γενιάς ψηφιακών νομάδων στην Ευρώπη, καθώς και τη μάταιη αναζήτηση της ευτυχίας στην ψηφιακή εποχή.
M. HULOT
Μεσσαλίνα: Ακόλαστη μέγαιρα ή πολύ έξυπνη για την εποχή της;

Ηχητικά Άρθρα / Μεσσαλίνα: Ακόλαστη μέγαιρα ή πολύ έξυπνη για την εποχή της;

Το όνομά της έχει συνδεθεί με την εικόνα μιας αδίστακτης, σεξουαλικά ακόρεστης και επικίνδυνης γυναίκας. Ένα νέο βιβλίο, όμως, έρχεται να αμφισβητήσει αυτή τη στερεοτυπική αφήγηση και να φωτίσει μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Rene Karabash

Βιβλίο / Rene Karabash: «Θέλω πίσω τη γυναικεία δύναμη που μου στέρησαν οι άνδρες»

Η Βουλγάρα συγγραφέας Rene Karabash μιλά για το μυθιστόρημά της «Ορκισμένη», που τιμήθηκε με το βραβείο Ελίας Κανέτι, και στο οποίο εστιάζει στην ιστορία των «ορκισμένων παρθένων» γυναικών των Βαλκανίων που επέλεξαν να ζήσουν ως άνδρες.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο γυναίκες συγγραφείς αποκαλύπτουν τα κρυφά μυστικά της γραφής

Βιβλίο / Όλες οι γυναίκες του κόσμου στο νέο βιβλίο της Αμάντας Μιχαλοπούλου

Στο «Μακρύ ταξίδι της μιας μέσα στην άλλη», η μητρότητα γίνεται ο συνδετικός κρίκος που ενώνει όλες τις μητέρες και όλες τις κόρες με τις γυναίκες της Ιστορίας που θαυμάσαμε, αλλά και τις ανώνυμες «Παναγίες» που κράτησαν στους ώμους τους τα βάρη της ανθρωπότητας.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
«Ένας μύθος λέει πως αν χάσεις κάτι στην Αθήνα, θα το βρεις στον Ελαιώνα»

Βιβλίο / «Ένας μύθος λέει πως αν χάσεις κάτι στην Αθήνα, θα το βρεις στον Ελαιώνα»

Στο νέο του βιβλίο, «Lost Things Found», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Hyper Hypo, ο εικαστικός φωτογράφος Αντώνης Θεοδωρίδης εξερευνά τον μαγικό κόσμο της υπαίθριας αγοράς του Ελαιώνα.
ΙΩΝΑΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ
Ντιντιέ Εριμπόν: «Καιρός για ένα κίνημα των ηλικιωμένων!»

Ντιντιέ Εριμπόν / Ντιντιέ Εριμπόν: «Να πάψουμε να βλέπουμε τους ηλικιωμένους ως κοινωνικούς παρίες»

Από τους σημαντικότερους και πιο επιδραστικούς σύγχρονους Γάλλους στοχαστές, ο Ντιντιέ Εριμπόν συνδύασε στα βιβλία του τα δύσκολα βιώματα της νεότητάς του με μια εμπεριστατωμένη, αλλά και εικονοκλαστική, κοινωνικοπολιτική «ακτινογραφία» της γαλλικής κοινωνίας. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Κεχαγιάς

Βιβλίο / «Το να εκδίδεις βιβλία στην Ελλάδα είναι σαν να παίζεις στο καζίνο»

Η Γεννήτρια είναι ένας νέος εκδοτικός οίκος αφιερωμένος στη σύγχρονη λογοτεχνία. Ο εκδότης της, συγγραφέας και μεταφραστής, Παναγιώτης Κεχαγιάς, μιλά για τις δυσκολίες και τις χαρές του εγχειρήματος, για το πώς σκοπεύει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας ιδιαίτερα ανταγωνιστικής αγοράς, καθώς και για τους πρώτους τίτλους που ετοιμάζεται να εκδώσει.
M. HULOT
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: «Ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, χωρίς να διερευνάται τι είναι το "καλό"»

Οι Αθηναίοι / Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: «Ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, χωρίς να διερευνάται τι είναι το "καλό"»

Η εκτέλεση του Μπελογιάννη τον έκανε αριστερό. Η αυτοκτονία του Νίκου Πουλαντζά, μπροστά στα μάτια του, τον καθόρισε. Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, αφηγείται το προσωπικό του ταξίδι και την πνευματική περιπέτεια μιας ολόκληρης εποχής, από τη διανόηση του Παρισιού μέχρι τους δρόμους της πολιτικής και τις αίθουσες των πανεπιστημίων.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Έλλη Σκοπετέα: Tο ανατρεπτικό έργο μιας ιστορικού που έφυγε νωρίς

Βιβλίο / Έλλη Σκοπετέα: Tο ανατρεπτικό έργο μιας ιστορικού που έφυγε νωρίς

Δεν υπάρχει μελέτη για τον ελληνικό εθνικισμό που να μην έχει αναφορές στο έργο της. Η επανακυκλοφορία του βιβλίου της «Το “Πρότυπο Βασίλειο” και η Μεγάλη Ιδέα» από τις εκδόσεις Νήσος συνιστά αναμφίβολα εκδοτικό γεγονός.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ