Η ιστορία έχει ως εξής: η κόκκινη κοτούλα, εργατική και προνοητική, σπέρνει σιτάρι, ποτίζει, αλέθει, ζυμώνει, φτιάχνει ψωμί. Όταν ζητάει βοήθεια για όλα αυτά από τους φίλους της κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, βρίσκουν δικαιολογίες για να αποφύγουν τη δουλειά. Όταν μυρίζουν οι φίλοι της το ψωμί, ζητάνε να φάνε, αλλά η κόκκινη κοτούλα αρνείται και το τρώει όλο μόνη της. Μετά από αυτό, οι φίλοι συμμορφώθηκαν και άρχισαν να τη βοηθούν. Δεν ξέρω αν το μήνυμα της ιστορίας είναι σωστό, αλλά στον ανιψιό μου αυτό το βιβλίο θυμάμαι ότι άρεσε πολύ. Ίσως ήταν καλή η εικονογράφηση - που πάντως δεν ήταν τόσο καλή όσο του Άντι Γουόρχολ.
2. 
3. 
4. 
5. 
6. 
7. 
8. 
9.
σχόλια