O Ben Brady κατατάχτηκε στον αμερικανικό στρατό το 2002, σε ηλικία 22 ετών, όχι επειδή υποστήριζε την επικείμενη εισβολή στο Ιράκ – ακόμα και τότε ήταν «βαθιά σκεπτικιστής» όπως λέει – αλλά επειδή ήθελε να την φωτογραφήσει. Ως φωτογράφος μάχης, η εντολή που είχε ήταν «να φωτογραφίσει τον πόλεμο με τρόπο που θα δικαιολογούσε την στρατιωτική εμπλοκή και θα αναδείκνυε τα επιτεύγματά της». Ο Brady πέρασε είκοσι επτά μήνες στο Ιράκ και συμμετείχε σε κάποιες από τις πιο χαοτικές και βίαιες φάσεις του πολέμου.
«Μαθαίνεις γρήγορα ποιες φωτογραφίες σου θα δημοσιεύσει η Υπηρεσία Δημόσιων Σχέσεων του στρατού και ποιες όχι», εξηγεί σήμερα ο φωτογράφος. «Ναι στους φαντάρους που εμφανίζονται ήρεμοι και στωικοί. Όχι στους φαντάρους που εμφανίζονται θυμωμένοι ή φοβισμένοι ή σε σύγχυση ή χαμένοι με μάτια σαν τον βάθη του ωκεανού».
Μέχρι να αποστρατευτεί το 2008, ο σκεπτικισμός του είχε εξελιχθεί σε απέχθεια. Ολοκληρώνοντας την θητεία του, είχε φροντίσει να φυλάξει στον σκληρό του δίσκο γύρω στις 25.000 εικόνες από αυτά που βίωσε στο Ιράκ, πολλές από τις οποίες δεν θα μπορούσαν να εμφανιστούν ποτέ ούτε σε επίσημο μέσο προβολής του στρατού αλλά ούτε και στα αρχεία του, τα οποία θεωρούνται πεδίο «δημόσιας πρόσβασης».
Δέκα χρόνια παρέμενε ο σκληρός δίσκος στην ντουλάπα του, μέχρι που ως τελειόφοιτος φωτογραφίας πλέον στο Hartford Art School, αποφάσισε να τον ανοίξει και να επιχειρήσει μια επιλογή που θα αποτελούσε το συγκλονιστικό περιεχόμενο του φωτογραφικού του βιβλίου με τίτλο "Attention Servicemember" (Προσοχή οπλίτη) που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες.
Οι περισσότερες φωτογραφίες δεν συνοδεύονται από λεζάντες, ονόματα, ημερομηνίες. Η εμπειρία μοιάζει αρχικά αποπροσανατολιστική, αυτό όμως είναι ένα από τα κυρίαρχα θέματα του βιβλίου. Οι φωτογραφίες έχουν μια καλειδοσκοπική ένταση που μοιάζει συνειδητή, αντανακλώντας την φρενίτιδα της μάχης αλλά και την ασυνάφεια και το φιάσκο της κατοχής του Ιράκ από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το "Attention Servicemember" δεν έχει αφήγηση, επειδή, υπό το πρίσμα ενός Αμερικανού οπλίτη στη Βαγδάτη, ούτε ο πόλεμος στο Ιράκ είχε. Ή μάλλον, ο πόλεμος είχε κάποιο επίσημο αφήγημα, η ανατροπή του οποίου αποτελεί έναν από τους στόχους του βιβλίου.
Αφότου εγκατέλειψε τον στρατό, ο Brody έγινε φωτορεπόρτερ και πολεμικός ανταποκριτής και επέστρεψε στο πεδίο της σύγκρουσης, αυτή τη φορά ως πολίτης, καλύπτοντας την περιπέτεια των δυνάμεων του αμερικανικού στρατού στο Αφγανιστάν. Κάποιες από τις εικόνες που τράβηξε εκεί, περιλαμβάνονται στο βιβλίο, επίσης χωρίς λεζάντες, ονόματα και ημερομηνίες. Ακόμα κι ως δημοσιογράφος, ο Brody ενδιαφέρεται κυρίως για την αισθητική εντύπωση παρά για την ακρίβεια των γεγονότων. Με άλλα λόγια, εστιάζει περισσότερο στην δική του σχέση με τον πόλεμο παρά στις ακριβείς περιστάσεις του ίδιου του πολέμου.
Με στοιχεία από το New Yorker
