Μέχρι το 1969, περισσότεροι από μισό εκατομμύριο Αμερικανοί άνδρες επιστρατεύτηκαν στις Ένοπλες Δυνάμεις και στάλθηκαν να πολεμήσουν στο Βιετνάμ. Δύο εβδομάδες πριν από την αναχώρηση τους, ο στρατιώτης πεζικού Charles Traub προσβλήθηκε από μια ασθένεια και στη συνέχεια απολύθηκε – ένα τυχερό γεγονός που άλλαξε τη ζωή του για πάντα.
Με νέα πνοή στη ζωή, ο Traub αποφάσισε να ακολουθήσει το πάθος του για τη φωτογραφία στο Chicago Institute of Design. «Η φωτογραφία ήταν ακόμα "στο υπόγειο", όπως λένε, στα μουσεία και σε άλλες σχολές, και ήταν πραγματικά συναρπαστικό να βρίσκομαι σε ένα μέρος όπου την έπαιρναν πολύ σοβαρά ως μορφή τέχνης», λέει σε συνέντευξή του στο AnOther ο Traub, ο οποίος ολοκλήρωσε τις σπουδές του δίπλα σε σπουδαίους φωτογράφους όπως οι Aaron Siskind, Garry Winogrand και Arthur Siegel.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 ο Traub άρχισε να δημιουργεί τρεις ασπρόμαυρες φωτογραφικές σειρές, τις Street, Parties και Beach, η τελευταία από τις οποίες έγινε η πρώτη του μονογραφία το 1977. Αφού ολοκλήρωσε το Beach, αφοσιώθηκε στην έγχρωμη φωτογραφία, δημιουργώντας το Lunchtime, μια σειρά από ζωντανά πορτρέτα δρόμου των Νεοϋορκέζων το μεσημέρι.
Είτε πρόκειται για το Ρίο, τη Τζαμάικα, το Σικάγο, το Λος Άντζελες ή τη Νέα Υόρκη, οι δημόσιες παραλίες είναι εξαιρετικά δημοκρατικές. Δεν ξέρεις ποιος είναι ποιος. Είναι όλα ελεύθερα. Είναι μια μεγάλη απόδραση και όλοι είναι παιχνιδιάρηδες. Βγάζουν τη μάσκα και ο ανθρωπισμός ξεχειλίζει προς τα έξω
Αλλά η παραλία ήταν πάντα εκεί για τον Traub, ο οποίος δεν σταμάτησε ποτέ να επιστρέφει στην ακτή, αποτυπώνοντας στιγμές απροκάλυπτου αισθησιασμού, χιούμορ και νωχελικότητας. «Η παραλία είναι το μέρος όπου αφήνεται όλη η αυτοσυνειδησία της καθημερινότητας», ισχυρίζεται. «Υπάρχει μια σωματική έκθεση χωρίς αναστολές και μια οικειότητα που οι άνθρωποι δεν θα επέτρεπαν σε κανένα άλλο δημόσιο χώρο. Είτε πρόκειται για το Ρίο, τη Τζαμάικα, το Σικάγο, το Λος Άντζελες ή τη Νέα Υόρκη, οι δημόσιες παραλίες είναι εξαιρετικά δημοκρατικές. Δεν ξέρεις ποιος είναι ποιος. Είναι όλα ελεύθερα. Είναι μια μεγάλη απόδραση και όλοι είναι παιχνιδιάρηδες. Βγάζουν τη μάσκα και ο ανθρωπισμός ξεχειλίζει προς τα έξω".
Παρόλο που ο Traub δεν σκόπευε να κάνει το συγκεκριμένο πρότζεκτ έργο ζωής, τελικά εξελίχθηκε ως τέτοιο – ειρωνεία για έναν άνθρωπο που δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να ξαπλώνει στην άμμο ή να πλατσουρίζει στο κύμα.
Σήμερα ο Traub επανεξετάζει τα ταξίδια του εδώ και μισό αιώνα στο νέο του βιβλίο, Remembrances of Summers' Past (Interlocutor Press), μια λαμπρή γιορτή της ελευθερίας που μπορεί να βρει κανείς μόνο όταν παίζει ημίγυμνος στην άκρη του νερού.
