Τρανς γυναίκα με καταγωγή από τη Μαλαισία, η Wanton Witch, που το πραγματικό της όνομα είναι Miriam Alegria, είναι μία από τις σπάνιες περιπτώσεις στον χώρο της διεθνούς χορευτικής μουσικής σκηνής. Η χορευτική μουσική πάντοτε ήταν queer κι αυτό είναι κάτι που δεν έχει αλλάξει από τις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Το τελευταίο διάστημα, όμως, ολοένα και περισσότεροι τρανς DJs και παραγωγοί γίνονται ορατοί και κατακτούν τα dancefloors, κάτι που δεν συναντούσες παλιότερα, δίνοντας νέα πνοή στο σύγχρονο clubbing, όπου η εκπροσώπηση και η ποικιλομορφία ενθαρρύνονται συνειδητά. Και ηχητικά, όμως, οι δουλειές αυτών των καλλιτεχνών ξεχωρίζουν για την υβριδικότητα και τον πειραματισμό τους.
Η Wanton Witch γεννήθηκε σε μια απομονωμένη κοινότητα στο Μπόρνεο το 1993. Μεγαλωμένη σε ένα εχθρικό περιβάλλον, μετακόμισε στην Μπανγκόκ, όπου απελευθερώθηκε και κατάφερε να είναι ο εαυτός της. Ίδρυσε την queer καλιτεχνική κολεκτίβα «Non Non Non» που κυριάρχησε στη νυχτερινή ζωή της πόλης και κυκλοφόρησε το πρώτο, ομώνυμο άλμπουμ της, μια συλλογή από κομμάτια πειραγμένης techno που ακούγονται σαν να τα παίζει σε ένα live set και κρύβουν τόσο συναίσθημα που αιχμαλωτίζουν τον ακροατή σε ένα σύμπαν φτιαγμένο με τη δική της queer ματιά. Η ίδια το χαρακτηρίζει ως ένα «ηχητικό ημερολόγιο», έναν τρόπο να εκφραστεί μέσα από την ηλεκτρονική μουσική.
Τα queer δικαιώματα στη Μαλαισία είναι ανύπαρκτα. Την κυβερνούν ένα μάτσο μικρόμυαλοι και οπισθοδρομικοί θρησκευτικοί εξτρεμιστές.
— Ήταν δύσκολο να εκφράσεις τον εαυτό σου όταν μεγάλωνες;
Ναι και όχι. Θεωρητικά, αν κάτσουμε να μιλήσουμε για όσα πέρασα μόνο και μόνο επειδή ήμουν ο εαυτός μου, θα μπορούσαν να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο, αλλά δεν είναι στη φύση μου. Αντιμετωπίζω σχεδόν τα πάντα στη ζωή μου στο στυλ «δεν δίνω δεκάρα» και το να εκφράζω τον εαυτό μου ποτέ δεν ήταν πρόβλημα για μένα.
— Πώς ήταν να μεγαλώνεις στο Μπόρνεο;
Δεν θυμάμαι πολλά από την παιδική μου ηλικία, μάλλον ελάχιστα. Σίγουρα υποσυνείδητα μπλοκάρονται οι αναμνήσεις μου. Το μόνο που θυμάμαι είναι ιστορίες που η οικογένειά μου μού έλεγε και κάποιες ασαφείς εικόνες εδώ και εκεί. Είναι περίεργο επειδή αντλώ έμπνευση από το παρελθόν – μάλλον αυτές οι εικόνες είναι θολές μεν αλλά διακριτές και δυνατές σε συναισθηματικό επίπεδο.
The Beautiful Trauma of Being
— Πότε μπήκε η μουσική στη ζωή σου;
Θα ήθελα να πω ότι έχω πολλές επιρροές από τον κόσμο και από τον τρόπο που μεγάλωσα, αλλά δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Μεγάλωσα σε ένα αρκετά βαρετό και μονότονο περιβάλλον, όπου η τέχνη, η μουσική, η έκφραση δεν ήταν κάτι σημαντικό, όπως ούτε η διασκέδαση ή οι γιορτές. Αυτό όμως δεν ήταν επιλογή τους, μάλλον το επέβαλαν οι συνθήκες. Το ροκ γκρουπ Gossip είχε τεράστια επιρροή στη ζωή μου. Η Beth Ditto είναι ίσως η μόνη καλλιτέχνις που με βοήθησε να ξεκινήσω το ταξίδι μου και να αγαπήσω τη μουσική. Ποτέ δεν αποφάσισα να γίνω μουσικός, όπως πολλά πράγματα στη ζωή μου, απλώς έτυχε.
— Ποιο στοιχείο κάνει τη δική σου χορευτική μουσική τόσο ανατρεπτική; Μπορεί να γίνει πολιτική;
Έχει να κάνει με την ερμηνεία. Δεν έχει σημασία σε ποια πλευρά βρίσκεσαι, του δημιουργού ή του κοινού. Μπορεί να είναι πολυδιάστατη η μουσική, αλλά μπορεί να είναι και εντελώς χάλια, ένα τίποτα. Είναι συναρπαστικό πόσο ευέλικτο μπορεί να είναι ένα κομμάτι μουσικής. Οπότε, ναι, μπορεί να γίνει πολιτική η μουσική, μπορεί να είναι και τα πάντα. Είναι κάτι εντελώς ελεύθερο.
— Τι είναι το Non Non Non;
Μια queer καλλιτεχνική πλατφόρμα και κολεκτίβα που εστιάζει στην ηλεκτρονική μουσική και δημιουργεί χώρο και ευκαιρίες στον καθένα να είναι ο εαυτός του. Το ίδρυσα μαζί με την αγαπημένη μου φίλη Mae Happyair στη Μπανγκόκ. Είναι femme και queer. Τώρα που έχω φύγει από κει, η Mae το κρατάει, μάλιστα έχει μετατραπεί σε ακαδημία όπου η νεότερη γενιά μαθαίνει το DJing, ενώ ταυτόχρονα τους δίνεται η ευκαιρία να κάνουν σόου και περφόρμανς.
— Πώς αισθάνεσαι που είσαι από τις ελάχιστες Ασιάτισσες DJs και παραγωγούς στον κόσμο; Τι σημαίνει όσον αφορά την εκπροσώπηση και πόσο σημαντικό είναι;
Δεν το έχω σκεφτεί, δεν υπάρχουν πολλές, πράγματι, αλλά, ναι, η εκπροσώπηση είναι πάντα σημαντική. Είναι σαν να δίνεις φωνή σε όσους δεν μπορούσαν να μιλήσουν ως τώρα, σαν να δίνεις χώρο να ακουστούν ιστορίες που δεν έχουν ειπωθεί ποτέ. Σημαντικοί άνθρωποι μας άνοιξαν τον δρόμο και απλώς ακολουθώ το παράδειγμά τους. Και για να είμαι ειλικρινής, το κάνω για να δώσω χαρά. Δεν έχω πολλή χαρά μέσα μου, οπότε, όταν μου δίνεται η ευκαιρία, δίνω λίγη χαρά στη ζωή των άλλων, κι αυτό με κάνει πιο ταπεινή.
— Πόσο εχθρικό είναι το περιβάλλον στη Μαλαισία σήμερα για μια queer τρανς γυναίκα και καλλιτέχνιδα;
Τα queer δικαιώματα στη Μαλαισία είναι ανύπαρκτα. Την κυβερνούν ένα μάτσο μικρόμυαλοι και οπισθοδρομικοί θρησκευτικοί εξτρεμιστές. Τα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ειδικά αν είσαι και μουσουλμάνος, έχουν συχνά προβλήματα με τον νόμο. Η «σοδομία» είναι έγκλημα στη χώρα, ο νόμος τηρείται αυστηρά και η συμπεριφορά της κοινωνίας απέναντι στην κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+ διαμορφώνεται με βάση το Ισλάμ, την επίσημη θρησκεία της Μαλαισίας. Είναι όμως περισσότερο θέμα του πόσο έχει δουλέψει κάποιος με τον εαυτό του, της παιδείας που έχει λάβει, ώστε να μπορέσει να ανοίξει την καρδιά του και το μυαλό του.
— Πώς αισθάνεσαι που θα παίξεις στην Αθήνα τις ημέρες του Pride;
Ενθουσιασμένη που θα δω τους φίλους μου και θα παίξω σε ένα όμορφο μέρος. Το κυριότερο είναι ότι πρόκειται για το πρώτο μου Pride, έτσι πραγματικά ανυπομονώ να γνωρίσω όλες αυτές τις όμορφες ψυχές. Αυτό το διάστημα προσπαθώ να μετακομίσω στην Ευρώπη. Προσπαθώ επίσης να τελειώσω το δεύτερο άλμπουμ μου, που θα είναι εντελώς διαφορετικό από το πρώτο, μια και μου αρέσει να είμαι απρόβλεπτη.
H Wanton Witch θα εμφανιστεί στο PTX (πλ. Θεάτρου 10) στις 18 Ιουνίου.
Instagram
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
