Η πρώτη φορά που αισθάνθηκα ρίγη στο άκουσμα ενός κομματιού
Θυμάμαι το σοκ που υπέστην όταν άκουσα για πρώτη φορά το "Mary, Mary" από τους Run-DMC. Είπα: "Τι είναι αυτό, γιατί δεν τραγουδάνε και γιατί είναι τόσο ωραίο;" Είναι η πρώτη φορά που θυμάμαι να ακούω ραππάρισμα και μου έκανε τεράστια εντύπωση. Αμέσως ήξερα ότι θα ασχοληθώ περισσότερο μ' αυτό το πράγμα.
H πρώτη αφίσα τραγουδιστή/συγκροτήματος που κρέμασα στο δωμάτιο μου
Πρώτη και τελευταία, μία και μοναδική. Public Enemy, από τη συναυλία τους στο Κατράκειο, το '92. Ποτέ δεν κρέμασα κανενός άλλου αφίσα. Κι αυτήν την κρέμασα επειδή ήμουν εκεί και για την ιστορική σημασία του γεγονότος.
Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό από την δεκαετία του ογδόντα
Η αργκό της εποχής. Ατάκες τύπου: "Καλά, μιλάμε, είσαι και το πρώτο μανούλι. Πως θα γίνει να τη βρούμε;". Και η ντίσκο, φυσικά. Πολλή ντίσκο, δικέ μου.
Η πρώτη φορά που αισθάνθηκα περήφανος που κάνω μουσική
Από το πρώτο live, το '93. Νομίζω ότι πάντα ένιωθα διαφορετικός και ξεχωριστός λόγω της μουσικής μου. Ειδικά όταν βρισκόμουν με ανθρώπους που δεν είχαν καμία σχέση με το hip - hop, που δε με αναγνώριζαν σαν καλλιτέχνη, οπότε ήμουν κρυφά περήφανος για κάτι που μόνο εγώ γνώριζα ότι με διαφοροποιεί.
Η τελευταία φορά που αισθάνθηκα τρακ πριν βγω στην σκηνή
Κάθε φορά, έχω τρακ πριν βγω στη σκηνή. Όταν με ενδιαφέρει να κάνω μια καλή, αξιομνημόνευτη εμφάνιση, έχω πάντα μια ανεπαίσθητη δόση άγχους στα καμαρίνια.
Το πρώτο μουσικό κομμάτι που μου άρεσε και δεν είχε καμία σχέση με την μουσική που δημιουργώ σήμερα
Είναι πολλά, είναι παλιά και είναι ελληνικά. Από Μπιθικώτση, από Γαβαλά, από Ξυλούρη... Μετά ήρθαν οι Boney M. Πιστεύω ότι το Daddy Cool είναι το καλύτερο τραγούδι στην ιστορία ολόκληρης της μουσικής.
Το πρώτο live μου
Ως Terror X Crew, ανοίξαμε ένα live των FFC, το '93, στο club Lotus, κάπου στον Βύρωνα. Έμοιαζε με χοροεσπερίδα του τοπικού λυκείου αλλά είχε φοβερή ενέργεια. Σίγουρα ο ήχος θα ήταν απαίσιος, η σκηνική μας παρουσία θα ήταν από όλες τις απόψεις απαράδεκτη αλλά έσπασε η παρθενιά.
H τελευταία φορά που ένας θαυμαστής/θαυμάστρια μου ξέφυγε εντελώς
Το περασμένο καλοκαίρι. Δε μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες. Θα την εκθέσω. Φοβάμαι ότι θα το διαβάσει και θα νιώσει μεγάλη ντροπή.
Η τελευταία φορά που εκνευρίστηκα με ένα σχόλιο που άκουσα για το είδος της μουσικής που κάνω
Πάνε πολλά χρόνια που έχω πάψει να εκνευρίζομαι με τα σχόλια των άλλων. Πόσο μάλλον, όταν γίνονται από ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται τους κώδικες του hip-hop. Ειλικρινά, τέτοια σχόλια τα θεωρώ "παράσημα" και σημάδια ότι κάνω καλά τη δουλειά μου.
Η πρώτη ιδέα που μου ήρθε στο μυαλό για την τελευταία μου δουλειά
Να γράψω ένα κομμάτι για την γενιά μου. Για τα κατορθώματά της, τα λάθη της και τις χαμένες της ευκαιρίες.
Η τελευταία φορά που αισθάνθηκα ικανοποίηση σε ένα live ως θεατής
Πριν δυο-τρία χρόνια, σε μια διοργάνωση του Noiz, στο Κύτταρο. Alchemist, Evidence, Madchild... Αληθινά πράγματα. Έχουν μεσολαβήσει κι άλλα καλά live μέχρι σήμερα αλλά εκείνο ήταν ανέλπιστα καλό.
Ο τελευταίος δίσκος άλλου συγκροτήματος/τραγουδιστή που δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω
Έχω κολλήσει σε ένα mixtape του Papoose από το '07. Μπορεί κάποιες φορές να βγαίνει από το cd player αλλά δεν απομακρύνεται.
Ένα συλλεκτικό αντικείμενο που έχει να κάνει με την μουσική για το οποίο αισθάνομαι περήφανος
Όχι, τίποτα. Δεν ήμουν ποτέ αρκετά φαν κάποιου ώστε να γίνω συλλέκτης αναμνηστικών. Κρατάω όμως πολλά, ανεκτίμητα ενθύμια από την πορεία των Terror X Crew μέχρι σήμερα.
Ένα μουσικό κομμάτι που μου φέρνει στο μυαλό αμέσως τους γονείς μου
Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν ο αγαπημένος τους. Οπότε... "Η μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου".
Ένας δίσκος που καθόρισε την εφηβεία μου
Public Enemy - It takes a nation of millions to hold us back (1988). Από πολλούς θεωρείται ίσως ο καλλίτερος hip hop δίσκος όλων των εποχών. Όπως και νά' χει, είναι 10/10. Εκεί έμαθα ουσιαστικά πράγματα για την ουσία και την ιστορία του hip hop. Μπορούσα (κι ακόμα μπορώ) να τον απαγγείλω από την αρχή μέχρι το τέλος, ακόμα και σημεία που δεν καταλάβαινα τί θέλει να πει ο ποιητής, τα οποία τα καταλάβαινα σταδιακά, με την πάροδο των ετών και την τριβή μου με το είδος.
Ένα κομμάτι που μου φέρνει στο μυαλό μια ερωτική μου ιστορία.
DMX feat. Dyme - Why do good girls like bad guys? Δεν έχει να κάνει απαραίτητα με το περιεχόμενο του στίχου αλλά ήταν η εποχή και οι καταστάσεις που συνέπεσαν.
Η τελευταία φορά που βούρκωσα στο άκουσμα ενός κομματιού.
Πάντα κλαίω με το "Ήτανε μια φορά". Νιώθω ότι περιέχει όλες τις αγωνίες και τα πάθη του ελληνικού λαού, για την εξασφάλιση της ανεξαρτησίας του, τη μάχη με τη θάλασσα, τη διατήρηση των αξιών του. Περιέχει ακόμα ευθείες αναφορές στην προσμονή της Πηνελόπης, που το κάνει ακόμα πιο διαχρονικό.
Αυτό το κομμάτι θέλω να παίζουν την ημέρα της κηδείας μου στο repeat
Δεν ξέρω... Ίσως δεν έχει γραφτεί ακόμα.
Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Ευθύμη με τίτλο ΕΚΔΟΧΗ ΕΨΙΛΟΝ κυκλοφορεί από την Chicken Run Records. Μέσα στην άνοιξη θα διοργανωθούν 2 μεγάλες συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με αφορμή τα 20 χρόνιας δισκογραφίας του.
Περισσότερα για την τελευταία δουλειά του Ευθύμη στο official site και στην σελίδα του στο Facebook
