Ο Jack Harlow είναι ο πιο πολυσυζητημένος ράπερ στην Αμερική αυτήν τη στιγμή. Και μπορεί κανείς να νομίζει ότι όλα αυτά γίνονται για λόγους προώθησης –σε λίγες ημέρες κυκλοφορεί το «Come Home the Kids Miss You», το δεύτερο άλμπουμ του– η αλήθεια, όμως, είναι ότι τον συζητάνε κυρίως επειδή είναι λευκός και τόσο σούσουρο για κάτι τέτοιο είχε να γίνει από την εποχή του Eminem.
Διάφοροι τίτλοι τον αποκαλούν τον λευκό ράπερ της Gen Z, όπως ήταν ο Eminem της Gen Y.
Εντάξει, τώρα το να το λες αυτό στην Ελλάδα, που οι περισσότεροι Έλληνες ράπερ είναι λευκοί, με τους Light, Νέγρο του Μοριά και Thug Slime να είναι οι εξαιρέσεις, υποθέτω ότι δεν έχει και τόση σημασία, τουλάχιστον για όσους είναι απ’ έξω από τη συγκεκριμένη κουλτούρα.
Μέρος της γοητείας του Harlow είναι ότι ραπάρει γι’ αυτά που ξέρει κυρίως, από το μεσοαστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε. Του δίνει μια αυθεντικότητα. Δεν το παίζει γκέτο.
Στην Αμερική, όμως, παίζουν ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι. Ή τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά παλιότερα. Σε ένα τόσο «μαύρο» μουσικό είδος όπως είναι το χιπ-χοπ, το να γίνει ένας λευκός αποδεκτός στη συγκεκριμένη σκηνή είναι επίτευγμα μέχρι και σήμερα. Δεν έχει να κάνει με την εμπορικότητα, αν πάρει κανείς την περίπτωση του υποτιμημένου Vanilla Ice, ο οποίος είχε τεράστια απήχηση όταν πρωτοβγήκε, αλλά δεν έχαιρε και τόσο μεγάλης εκτίμησης επειδή είχε μεγαλώσει στο Τέξας και ράπαρε για το Μαϊάμι – άσχετα αν ζούσε εκεί. Το σοβαρό rap game υποτίθεται παιζόταν τότε στη Νέα Υόρκη, οπότε δεν είχε να κάνει με αν ο Vanilla Ice ήταν χαρισματικός – που ήταν.
Η αυθεντικότητα για έναν λευκό ράπερ παίζει τεράστιο ρόλο στην πορεία που θα έχει και γι' αυτό πάντοτε οι λευκοί ράπερ αντιμετωπίζονταν με καχυποψία αν δεν έδειχναν τον απαραίτητο σεβασμό για το είδος και τους μαύρους συνάδελφους τους. Αν και με την εμφάνιση ονομάτων στο μέινστριμ όπως οι G-Eazy, Machine Gun Kelly, Mac Miller και Post Malone, πλέον αυτές οι απόψεις ίσως ακούγονται παρωχημένες και σκονισμένες. (σ.σ. προσοχή, μιλάμε για σόλο εμπορικούς ράπερ, όχι μέλος ενός γκρουπ, και όχι για ανεξάρτητους και όχι π.χ. τους Νεοϋορκέζους Beastie Boys οι οποίοι δεν αφορούν το θέμα μας εδώ).
Κι όμως, μια μερίδα του κοινού αδυνατεί να καταλάβει τη μεγάλη επιτυχία που γνωρίζει τελευταία ο Harlow και έτσι ξαναγυρνάμε στο φυλετικό ζήτημα.
O συμπαθής 24χρονος έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από τη συνεργασία του με τον Lil Nas X στο «Industry Baby». Στο κομμάτι ξεχώριζε σαν κάτι φρέσκο, το ίδιο ακριβώς που συνέβη και στον Nas, τον πρώτο gay σουπερστάρ της γενιάς του – ναι, ακριβώς, της Gen Z πάλι. Το «Industry Baby» ήταν ένα κομμάτι που αρχικά τον είχαν συμβουλέψει να μην κάνει οι κοντινοί του άνθρωποι. Δεν τους άκουσε και δικαιώθηκε, μια και έγινε το πρώτο νούμερο 1 χιτ στα τσαρτ και προτάθηκε για βραβείο Grammy.
Industry Baby
Σύμφωνα με τον Mickey Hess, καθηγητή στο πανεπιστήμιο Rider που έχει γράψει σχετικά με αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχουν τρεις προσεγγίσεις για να χαράξεις μια πορεία στο ραπ αν είσαι λευκός: πολιτισμικό βάπτισμα, μίμηση ή αντίθεση. Ο Harlow ανήκει στην πρώτη κατηγορία.
Μέρος της γοητείας του είναι ότι ραπάρει γι’ αυτά που ξέρει κυρίως, από το μεσοαστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε. Του δίνει μια αυθεντικότητα. Δεν το παίζει γκέτο. Είναι εμφανές στο κομμάτι του «Started From The Middle», όπου περιγράφει πώς μεγάλωσε: «Okay, raised out in Shelby County, livin' on the countryside/Lookin' out my window, see a couple horses running by/I ain't even joking man, that's true and for real». (Εντάξει, γέννημα θρέμα της Shelby County, ζώντας στην εξοχή/Βλέποντας έξω από το παράθυρο μου μερικά άλογα να τρέχουν/Δεν αστειεύομαι, φίλε, είναι αλήθεια πραγματικά).
Επιπλέον, φαίνεται να προβληματίζεται και ο ίδιος όσον αφορά αυτά τα θέματα. Θα μπορούσαν να τον ρωτήσουν αν έχει το δικαίωμα ως λευκός να ραπάρει; «Αλλά ο κόσμος βλέπει το ενδόμυχο πάθος που έχω για το ραπ, έτσι δεν μου κάνουν αυτή την ερώτηση. Υπάρχει μια ανταγωνιστική πλευρά σε αυτό, και τιμώντας αυτόν τον ανταγωνισμό με κάνει ακόμη περισσότερο ειλικρινή και χιπ-χοπ από το να πω: Δεν θα έπρεπε να το κερδίσω αυτό;» δηλώνει με ειλικρίνεια.
Γι’ αυτό ίσως έχει πάρει τις ευχές και του Drake και του Kanye West. Ο West είχε ενθουσιαστεί τόσο από το κομμάτι του Harlow, «Nail Tech», που τον συμπεριέλαβε στο «Donda 2» και συγκεκριμένα στο «Luis Bags». Είναι και οι δυο ράπερ που θαύμαζε όταν ήταν μικρός.
Nail Tech
Μεγάλωσε σε μια φάρμα αλόγων. Η μητέρα του ήταν επιχειρηματίας και έχει έναν ακόμη μικρότερο αδερφό. Αρκετά κάντρι ακούγεται σαν περιβάλλον, αλλά η μητέρα του τού έβαζε στο σπίτι Public Enemy και A Tribe Called Quest. Τα μικρά ήταν κολλημένα με το «Star Wars» μέχρι που είδαν το «8 Mile» με τον Eminem και η ζωή του Harlow άλλαξε.
Άρχισε να ραπάρει από την ηλικία των 11. Τις πρώτες του απόπειρες τις έκανε μαζί με τη μητέρα του στο αμάξι. Το πρώτο του mixtape το έβγαλε όταν πήγαινε ακόμη γυμνάσιο με το ψευδώνυμο Mr Harlow και το πουλούσε στους συμμαθητές του. Είχε τίτλο «Extra Credit» και υπάρχει ακόμη στο διαδίκτυο. Από τότε τον είχαν πάρει μυρωδιά τα γραφεία ταλέντων και οι ατζέντηδες που ήθελαν να τον εκμεταλλευτούν σαν παιδί-θαύμα. Δεν μάσησε, όμως, και αποφάσισε να ζήσει σαν κανονικός έφηβος.
Γενικά, ο Harlow έχει διατηρήσει την εικόνα του καλού παιδιού από τότε που φορούσε κοκάλινα μυωπικά γυαλιά και σιδεράκια. Επίσης, είναι clean-cut όσο δεν πάει και μάλλον δεν χρειάζεται να φοβάται μήπως τον ακυρώσει κανείς σύντομα. Αν και έχει κάνει αταξίες. Έχει συνεργαστεί με τον DaBaby μετά τις ομοφοβικές του δηλώσεις και με τον Tory Lanez μετά το σκηνικό που πυροβόλησε στο πόδι τη Megan Thee Stallion. Ο Harlow λέει ότι δεν τον αφορά τι κάνουν οι άλλοι στις προσωπικές τους ζωές, ούτε θέλει να μπλεχτεί, απλά ξέρει ότι ο ίδιος είναι στο σωστό δρόμο. Η πιο viral στιγμή του ήταν όταν αντάλλαξε ένα λάγνο βλέμμα με τη ράπερ Saweetie στα βραβεία BET.
Να φανταστεί κανείς ότι δεν έχει ούτε ένα τατουάζ πάνω του, πράγμα εξωφρενικό από μόνο του για ράπερ, λευκό ή μη. Πρόσφατα έκανε οντισιόν για ένα ριμέικ της κλασικής ταινίας του Σπάικ Λι «Οι λευκοί δεν μπορούν να πηδήξουν» για τον ρόλο που είχε ο Woody Harrelson.
Σε ένα τεράστιο –και ατελείωτο– cover story που του έκαναν στο «Rolling Stone», ο αρθρογράφος τονίζει ότι αν κάνεις παρέα μαζί του για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Louisville, καταλήγεις να νιώθεις ότι ζεις μέσα σε ένα από τα τραγούδια του. Το πρόβλημα όμως, όπως δήλωσε στο «Variety» ο ίδιος ο Harlow είναι ότι «όταν γίνεις διάσημος, δεν έχει να κάνει ούτε κατά το ήμισυ με τη μουσική σου». Και έχει ένα δίκιο, συζητιέται πριν καλά καλά βγει το νέο του άλμπουμ και όχι απαραίτητα για τη μουσική του.
