Ήταν το απόλυτο σόου με τα ελάχιστα στη σκηνή. Φώτα, εικόνες που θύμιζαν την ταπετσαρία από τα Windows XP, αστραπές και ήχοι μηχανής, αλλά και μια απλότητα που σε έκανε να απορείς πώς κατάφερνε με μόνο τους χορευτές να τη συνοδεύουν να δημιουργεί πραγματικό υπερθέαμα. Ένα υπερθέαμα που πέρναγε όλο μέσα από τον φακό της κάμερας και γινόταν real time video στις γιγαντοοθόνες. Οι λήψεις με την κάμερα ήταν τόσο τέλεια χορογραφημένες όσο και οι κινήσεις των χορευτών στη σκηνή, εικόνες από γωνίες που σε έκαναν να στροβιλίζεσαι γύρω από την Καταλανή σταρ, να βρίσκεσαι από πάνω της, να βλέπεις κάθε σταγόνα από τον ιδρώτα της, κάθε πόρο από το δέρμα της, το χαμόγελο που δεν έπαψε ούτε στιγμή να φωτίζει το πρόσωπό της, σαν ένα μεγάλο βιντεοκλίπ που φτιαχνόταν μπροστά στα μάτια σου.
Λήψεις από υπερευρυγώνιους φακούς και λήψεις από ψηλά, μια ατελείωτη συνομιλία με τον φακό, με τον κόσμο – επικοινώνησε με το κοινό της, του έδωσε το μικρόφωνο, συγκινήθηκε, φάνηκε να το χάρηκε όσο και οι φαν της που την αποθέωσαν. Δεν μίλησε καθόλου αγγλικά, απευθύνθηκε στο κοινό στα ελληνικά και στα ισπανικά, και, παραδόξως, έγινε κατανοητή! Και ήταν εντυπωσιακή η ανταπόκριση γιατί όλοι-όλες-όλα τραγουδούσαν τους ισπανικούς στίχους (η Μίνα δίπλα μου ήξερε κάθε λέξη απ’ το άλμπουμ!), από το «Saoko» που άνοιξε τη βραδιά μέχρι το τέλος, που ξεθεωμένη μας αποχαιρέτησε με ένα φινάλε απ’ το «Star Wars».
Κάποτε σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας το μέλλον το φαντάζονταν κάπως έτσι. Το μέλλον είναι τώρα και η Rosalía χθες το βράδυ έκανε ένα σόου για τη γενιά του TikTok, με σύντομα τραγούδια που είναι η εκδίκηση της ποπ, κι ήταν σέξι και cute, τόσο cute που ήταν αδύνατο να μην τη λατρέψεις. Από τις καλύτερες ποπ συναυλίες που έχω δει ποτέ στην Ελλάδα. — M.Hulot
Είναι τόσο σαρωτική η ενέργεια, η γλυκύτητα και το ταλέντο της Καταλανής μουσικού, τόσο πρωτότυπος ο τρόπος με τον οποίο καταλύει διαφορετικά μουσικά είδη με τα τραγούδια της, τόσο ειλικρινές και αβίαστο το επικοινωνιακό της χάρισμα και μάλλον τόσο μεγάλη η χαρά της που έπαιζε για πρώτη φορά στην Αθήνα, μπροστά σε ένα κοινό που παραληρούσε, που δεν υπήρχε κανένα προαπαιτούμενο για να περάσεις τέλεια χθες στο Release.
Κοτόπουλο τεριγιάκι κι ένα σωρό άλλες λιχουδιές, που σε πολύ κόσμο που αρνείται να συντονιστεί με το τι παίζει τώρα μπορεί να μοιάζουν ακατάληπτες, περιλάμβανε η χθεσινοβραδινή εμφάνιση της Rosalía στο Release Athens, στην πρώτη από τις τρεις μέρες συνεργασίας του μεγάλου μουσικού φεστιβάλ με το SNF Nostos του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Και μπορεί να μην είσαι εξοικειωμένος ούτε με το neo-φλαμένκο, ούτε με το πειραγμένο ρεγκετόν, ούτε καν με την ισπανόφωνη μουσική, αλλά πραγματικά, αυτό που είδαμε δεν απαιτούσε καμία εξοικείωση με τίποτα.
Είναι τόσο σαρωτική η ενέργεια, η γλυκύτητα και το ταλέντο της Καταλανής μουσικού, τόσο πρωτότυπος ο τρόπος με τον οποίο καταλύει διαφορετικά μουσικά είδη με τα τραγούδια της, τόσο ειλικρινές και αβίαστο το επικοινωνιακό της χάρισμα και μάλλον τόσο μεγάλη η χαρά της που έπαιζε για πρώτη φορά στην Αθήνα, μπροστά σε ένα κοινό που παραληρούσε, που δεν υπήρχε κανένα προαπαιτούμενο για να περάσεις τέλεια χθες στο Release.
Στα συν το καταπληκτικό εύρημα με τις steadycams και τις λοιπές κάμερες που ακολουθούσαν το –άβαφο, ιδρωμένο, κι όμως τόσο γοητευτικό– πρόσωπό της, και συχνά αυτά των χορευτών της, παντού πάνω στη σκηνή, προσδίδοντας σε αυτό που βλέπαμε στις οθόνες έξτρα credits σύγχρονης, TikTok αισθητικής.
Το πιο αναμενόμενο live της χρονιάς δεν απογοήτευσε στιγμή: είδαμε επιτέλους ζωντανά μια από τις μεγαλύτερες σταρ του πλανήτη τη στιγμή που είναι μια από τις μεγαλύτερες σταρ του πλανήτη – όχι δέκα, δεκαπέντε, πενήντα χρόνια μετά. Η ποπ του 2023 στα απολύτως καλύτερά της. — Αλέξανδρος Διακοσάββας
Εκεί που η παράδοση και οι ανατριχιαστικές νότες του φλαμένκο συναντούν τα άρρωστα reggaeton beats και την πειραματική ποπ, εκεί που η ενέργεια μιας άψογα χορογραφημένης ποπ υπερσυναυλίας συναντά τα αφιλτράριστα συναισθήματα που εκφράζει κανείς στον καθρέπτη του, βρίσκεται ένα 30χρονο κορίτσι από τα περίχωρα της Βαρκελώνης που χθες χάρισε στην Αθήνα μια από τις πιο ξεχωριστές συναυλιακές στιγμές στη σύγχρονη ιστορία της. Η Rosalía χθες ερμήνευσε, ένα προς ένα, όλα τα διαμαντάκια που έκαναν το «MOTOMAMI» να βρίσκεται στην κορυφή της λίστας με τους πιο συναρπαστικούς και ανατρεπτικούς δίσκους των 2020s, φανερώνοντας το απίστευτο εύρος της καλλιτεχνικής της οντότητας.
Είναι κυριολεκτικά αδύνατο να ξεχωρίσεις highlights από τη χθεσινή βραδιά: από το άψογα ανεβαστικό «BIZCOCHITO» που έκανε ολόκληρη την Πλατεία Νερού να χοροπηδάει ανέμελα και συντονισμένα μέχρι το σπαρακτικό «BULERÍAS» όπου η Καταλανή σταρ ξεδίπλωσε τη φωνάρα της, τα τραγούδια-σφηνάκια της τη μια σε μετέφεραν σε ένα ξέφρενο πάρτι και την άλλη σε μια σκηνή φλαμένκο, ενώ μια κάμερα κινητού ακολουθούσε λεπτομερώς κάθε κίνησή της, φανερώνοντας όχι απλά έναν διάττοντα αστέρα, αλλά ένα ταλαντούχο κορίτσι της διπλανής πόρτας που ήρθε για να πετύχει με τους δικούς της όρους.
Η Rosalía σκούπισε το μέικ-απ από το πρόσωπό της, χόρεψε σαν να μην υπάρχει αύριο, μίλησε άπταιστα ελληνικά με χαριτωμένη καταλανική προφορά, τυλίχτηκε με μια ελληνική σημαία, τα έδωσε όλα και προσγειώθηκε στις καρδιές των Αθηναίων, που ίσως εκ των υστέρων, συνειδητοποίησαν πως υποδέχτηκαν μια από τις μεγαλύτερες ποπ σταρ του πλανήτη. Gracias reina, por una noche inolvidable! — Νίκος Ευσταθίου
«Τόσα χρόνια “Ανυπότακτες καρδιές” έπιασαν τόπο απόψε» έγραψε ο Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος στο Facebook και με έκανε να γελάσω δυνατά διαβάζοντάς το μετά το live. Γιατί η αλήθεια είναι πως όσο εγώ και ο συνάδελφος ήμασταν παιδιά, οι λατινογενείς σαπουνόπερες και οι ποπ σταρ που έκαναν ισπανόφωνες επιτυχίες πρωταγωνιστώντας παράλληλα σε αυτές τις σειρές (ή και όχι) ήταν στα χάι τους. Μόνο που εκείνη η μουσική ακουγόταν μάλλον μόνο σε παιδικά και εφηβικά πάρτι, μπορεί και κάποιοι ενήλικες να επέτρεπαν στον εαυτό τους να τα ακούσουν «ειρωνικά» τις Aπόκριες, αλλά εγώ έχω ακόμα στη μουσική μου έναν φάκελο που είχαμε ονομάσει «latin carnival» και, όχι, δεν έχει μέσα μόνο το «Chiki Chiki Ta».
Παντρεύοντας το hip-hop και το R&B με το φλαμένκο, με τη salsa και την bachata, η Rosalía ήρθε να τα αλλάξει όλα αυτά με τον ήχο της, έτσι που πέρα από το (πολύ νεανικό) ηλικιακό κοινό του TikTok έκανε και κάποια (αρκετά) indie kids που έχουν περάσει τα τριάντα να κατέβουν μέχρι την Πλατεία Νερού (σας είδα περιμένοντας να συναντήσω μια φίλη στην έξοδο μέσα στον χαμό που γινόταν), τουλάχιστον εκείνους τους πιο ακομπλεξάριστους που περίμεναν να δουν ένα καλό σόου, που μας το έδωσε και με το παραπάνω, έχοντας σκηνοθετήσει άψογα όλη της την εμφάνιση.
Δεν γινόταν να μη σε κάνει να κουνηθείς ακόμα και αν πήγες για τη φάση / ξέρεις δύο τραγούδια της / γιατί ήθελες να δεις ένα όνομα που έρχεται πραγματικά στο peak του στην Αθήνα. Και σε ένα φεστιβαλικό καλοκαίρι που σε κάποιους θα κοστίσει πολύ, το «δεν τα μετάνιωσα τα πενήντα πέντε μου ευρώ», όπως είπε μια φίλη χαμογελώντας, έχει νόημα. Και εγώ της τα ξαναέδινα εύκολα, πάντως. — Ζωή Παρασίδη
Μεγάλες ποπ συναυλίες έχουν γίνει πολλές στην Ελλάδα, πάντα, όμως, με καθυστέρηση. Η Μαντόνα, π.χ., ήρθε στην παρακμή της με ένα κακό, πανάκριβο σόου για τα δεδομένα της εποχής, η Björk για τους νεότερους όταν πια είχε βαρύνει καλλιτεχνικά, με την απαράμιλλη φωνή της αλλά όχι με τη μαγεία που την έκανε κάτι τόσο ξεχωριστό τη δεκαετία του ‘90. Η μόνη που ίσως τη γλίτωσε ήταν η Lady Gaga, αλλά κανείς δεν τη θεωρεί πρωτοποριακή, ή η Beyoncé επειδή απλώς είναι η Queen B.
Η Rosalía χθες έδωσε ένα συγκλονιστικό σόου, απευθείας από τον 21ο αιώνα, που όμοιό του δεν νομίζω να έχουμε ξαναδεί στην Ελλάδα. Τόσο προσωπικό και άμεσο, τόσο σύγχρονο και τόσο μαζικό ταυτόχρονα. Ήταν σαν να παρακολουθείς κάποιο viral βίντεο του TikTok σε κανονικό χρόνο, σκηνοθετημένο έτσι ώστε να λειτουργεί τόσο στη σκηνή ή στο κινητό όσο και από τις βιντεοοθόνες.
Θα μπορούσε άνετα να ήταν μια κορυφαία πειραματική περφόρμανς στην Πειραιώς 260 και όχι στην Πλατεία Νερού. Το σκηνικό λιτό, οι χορευτές της από άλλο πλανήτη και η ίδια απλή και χαμογελαστή και με τρομερή διάθεση να επικοινωνήσει με το κοινό, που είχε πάθει παροξυσμό από την ένταση. Ακόμη και όσοι μισούν τη μουσική της ή πήγαν από περιέργεια αμφιβάλλω αν έχουν να πουν τίποτα αρνητικό μετά από αυτό που είδαμε και βιώσαμε. — Μαρία Παππά
Οι φανατικοί φαν της Taylor Swift δηλώνουν μαζικά περιστατικά απώλειας μνήμης μετά τη συναυλία της. Δεν ήμουν φανατικός θαυμαστής της Rosalía, είμαι πλέον. Και η πρώτη μου αντίδραση από το χθεσινό live είναι ότι δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα πέρα από το ότι ήταν συγκλονιστική. Οι new wave flamenco στιγμές του «MOTOMAMI» ήταν συγκινητικές και βαθιές. Τραγούδια όπως το «BULERÍAS» ξεχώριζαν, ένιωθε κανείς ότι έσερνε την ψυχή της πάνω στα λόγια τους. Κυρίως όμως τη χθεσινή βραδιά είδαμε κάτι νέο, φρέσκο και χωμάτινο. Όχι άλλη μια παραφορτωμένη, βαρετή ποπ σταρ που κάνει κυρίως σόου…
Η επιρροή της αισθητικής του TikTok ήταν σε σημεία ενοχλητικά αισθητή, αλλά ήταν κι αυτή σημάδι του καιρού μας, υπήρχε κάτι πολύ wholesome στη στιγμή που τη βλέπαμε σε POV πρώτου προσώπου να κατεβαίνει μπροστά στη σκηνή και να χαιρετά τους φαν. Στα 30 της χρόνια, βλέπει κανείς ακόμα στη Rosalía το μικρό παιδί που ήθελε πάση θυσία να γίνει διάσημη, δούλεψε, βρήκε ένα δικό της κομμάτι γης, και (μας) κέρδισε. Μαγκιά της. — Ίωνας Καλλιμάνης
