Καλές οι γνώμες των ειδικών. Χρήσιμες οι μελέτες. Κατατοπιστικά τα παντός είδους εγχειρίδια. Θα μας συγχωρέσετε, όμως, αλλά εμείς περισσότερο από όλους στην τζαζ εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους που ζουν κι αναπνέουν γι 'αυτήν. Εκείνους που μεθούν από αγάπη και αδημονούν για τη στιγμή που θα ανέβουν στην σκηνή και θα παίξουν μια σπουδαία σύνθεση. Εκείνους που ονειρεύονται να αγγίξουν κάποτε λίγο από τον μύθο του Μάιλς Ντέιβις, του Τζον Κολτρέιν, του Κιθ Τζάρετ. Εκείνους που θέλουν να προσθέσουν σε αυτή τη μαγική μουσική έστω και μια δική τους νότα.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο Πέτρος Κλαμπάνης, αυτός ο εξαίρετος κοντραμπασίστας που τα τελευταία χρόνια σκίζει στις τζαζ σκηνές της Νέας Υόρκης. Ζει εκεί από το 2009 αναζητώντας την ευκαιρία για διάκριση που, δεδομένων των συνθηκών, η Ελλάδα δεν θα του έδινε ποτέ.
Γεννήθηκε στην Ζάκυνθο το 1981. Πιτσιρικάς ξεκίνησε πιάνο. Επειτα πέρασε στην κιθάρα και στα 16 κατέληξε στο μπάσο. Η επιτυχία στις πανελλαδικές τον έφερε στο κατώφλι του Πολυτεχνείου αλλά έπειτα από δύο χρόνια κατάλαβε ότι η ναυπηγική δεν ήταν ο προορισμός του. Γύρισε σελίδα επιλέγοντας το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, συνέχισε σπουδές στο Αμστερνταμ και πλέον απολαμβάνει την καταξίωση στη νεοϋορκέζικη τζαζ κοινότητα.
Το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο "Contextual» κυκλοφόρησε από την Inner Circle Music και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Mεταξύ των κομματιών και αυτή εδώ η υπέροχη διασκευή στο "Θαλασσάκι".
Αυτό το διάστημα ο Πέτρος παρέα με ένα ακόμα έξοχο τζαζίστα, τον Γάλλο πιανίστα Jean Michel Pilc ετοιμάζουν πέντε συναυλίες στην Ελλάδα. Η τελευταία είναι στις 5 Σεπτεμβρίου στον Ιανό.
Από αυτό, λοιπόν, το ταλαντούχο πλάσμα ζητήσαμε να βγάλει από τη δισκοθήκη του εκείνα τα άλμπουμ που πρέπει οπωσδήποτε να έχουμε όλοι στην δική μας. Μαζί με τις επιλογές του μας έστειλε και δυο λόγια για το τί σημαίνουν αυτά τα 10 άλμπουμ για τον ίδιο προσωπικά.
Επιστρέφοντας στην Νέα Υόρκη ο Πέτρος θα ετοιμάσει τον δεύτερό του δίσκο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς αναμένεται την άνοιξη του 2014. Κρατάμε τη δέσμευσή του ότι μόλις μιξάρει τα τραγούδια θα μας στείλει από τη Νέα Υόρκη για να τα μοιραστούμε μαζί σας.
Προς το παρόν ας αρκεστούμε στα αγαπημένα του άλμπουμ:
1. Kind of Blue/Miles Davis (Columbia, 1959)
"Ίσως ο πιο εμβληματικός δίσκος της τζαζ μέχρι τις μέρες μας. Η επιρροή που
άσκησε, ξεπέρασε τα όρια της τζαζ και πια θεωρείται ως μια από τις
σημαντικότερες ηχογραφήσεις του 20ου αιώνα. Εδώ ακούμε για πρώτη φορά,
ευθαρσώς, την αλλαγή από το be-bop στη Modal Jazz.
Στην ηχογράφηση αυτή εκτός απο τον Miles, συμμετείχαν Κολλοσοί της τζαζ:
John Coltane, Cannonball Adderley, Bill Evans, Wynton Kelly, Paul Chambers,
Jimmy Cobb".
2. Koln Concert/Keith Jarrett (ECM, 1975)
"Άλλος ένας κλασσικός δίσκος, στον οποίο ο Κeith Jarrett μεγαλουργεί
παίζοντας ένα σχεδόν ξεκουρδιστο πιάνο. Tο Koln Concert έφερε την εταιρεία
ECM στο προσκήνιο της δισκογραφίας. Ο μεγάλος πιανίστας παίζει με ασύληπτο
συναίσθημα και δημιουργεί ηχητικά τοπία που δεν είχαν ξανακουστεί από
πιανίστα της τζαζ, πριν από αυτόν.
3. Black Codes From The Underground/Wynton Marsalis (Columbia, 1985)
"Hχογραφήθηκε το 1985, αλλά στα αυτία μου ακούγεται σαν κάτι το οποίο θα
μπορούσε να έχει κυκλοφορήσει μόλις χθες. Έτσι νιώθω από την πρώτη φορά που
άκουσα αυτό το album, πριν από περίπου 13 χρόνια. Το Black Codes, θεωρείται
ο πιο σημαντικός δίσκος του Wynton Marsalis".
4. Songbook/Kenny Garrett (Warner, 1997)
"Είναι από τους πρώτους δίσκους που άκουσα και με έκαναν να αγαπήσω τη τζαζ.
Είναι ένα ηχογράφημα με πολύ έντονο vibe και δυνατους αυτοσχεδιασμούς
υπογεγραμμένους από τον εκπληκτικό σαξοφωνίστα Kenny Garrett και το group
του: Kenny Kirkland, Nat Reeves, Jeff "Tain" Watts".
5. Tokyo '96/Keith Jarrett Trio (ECM, 1998)
"Αυτός είναι ο αγαπημένος μου δίσκος του "Τρίο". Θεωρώ πως ενώ το concept
είναι παρόμοιο με τα υπόλοιπα πολύ επιτυχημένα albums του συγκεκριμένου
γκρουπ, το Tokyo '96 ξεχωρίζει γιατί σε αυτό ακούγεται ο χαρακτήρας, η
ωριμότητα του και ταυτόχρονη φρεσκάδα του τρίο σε πολύ υψηλό βαθμό. Τον
θεωρώ μαγικό δίσκο, πραγματικά. Ξεχωρίζω το track "My Funny Valentine", το
οποίο είναι και η αγαπημένη μου εκτέλεση του γνωστού αυτού jazz standard".
6. Songs/Brad Mehldau (Warner, 1998)
"To Songs είναι ο αγαπημένος μου δίσκος από τη σειρά The Art of the Trio, με
την οποία ο Brad Mehldau παρουσίασε και εδραίωσε ένα νέο και πολύ προσωπικό
στυλ παιξίματος στο πιάνο, αλλά και ήχου για το τριο στη τζαζ μουσική.
Είναι ένα υπέροχο album που αποτελείται από 5 συνθέσεις του πιανίστα και 5
διασκευές-μεταξύ αυτών και το Exit Music, των Radiohead. Δυνατοί
αυτοσχεδιασμοί και μουσικοί διάλογοι σε πολύ υψηλό επίπεδο αισθητικής και
συναισθηματικού φορτίου, χαρακτηρίζουν το Songs".
7. Fred Hersch plays Jobim/Fred Hersch (Sunny Side, 2009)
"Ο Fred Hersch είναι ένας από τους αγαπημένους μου μουσικούς που ζουν
σήμερα. Παίζει με εκπληκτικό λυρισμό, ευαισθησία και γνώση και χρησιμοποιεί
το πιάνο όπως ένας ενορχηστρωτής μια συμφωνική ορχήστρα. Το album "Fred
Hersch plays Jobim" είναι από τα αγαπημένα μου, ίσως επειδή-όπως λέει και ο
τίτλος- ο πιανίστας διασκευάζει συνθέσεις ενός άλλου μουσικού τον οποίο
θαυμάζω πολύ (πράγμα το οποίο θα επιχειρήσω και εγώ σύντομα, στο επόμενό
μου album)".
8. A Fable/Tigran Hamasyan (Verve, 2010)
"O Tigran (γεννημένος το 1987) είναι ένας πολύ σπουδαίος μουσικός και
πιανίστας από την Αρμενία. Στο στυλ του συνδιάζει τη Τζαζ με την κλασσική
καθώς και την παραδοσιακή μουσική της χώρας του. Είναι πολύ ισχυρός παίχτης
και όταν άκουσα τις συνθέσεις του, που περιέχονται στον πρώτο του προσωπικό
δίσκο, αναγνώρισα και τις συνθετικές του αρετές. Το Α Fable είναι ένας
εξαιρετικός δίσκος που θεωρώ πως "μιλάει" πολύ στα αυτία και στην καρδιά
ενός Έλληνα ακροατή".
9. Passatori/Richard Galliano (Dreyfus, 2000)
"Ο Γάλλος δεξιοτέχνης του ακκορντεόν, Richard Galliano, συνεργάστηκε με την
Ορχήστρα της Τοσκάνης για αυτό το υπέροχο album/αφιέρωμα στον Astor
Piazzolla. Αποτελείται από συνθέσεις του Galliano και διασκευές του σε
κομμάτια του Piazzolla. Θυμάμαι πώς όταν αγόρασα το CD αυτό πριν από 12
χρόνια, είχε μείνει στο CD-player για περίπου ένα μήνα χωρίς να το βγάλω.
Είναι από τα albums που θεωρώ πως με έχουν επηρεάσει αρκετά".
10. Nocturne/Charlie Haden & Gonzalo Rubalcaba (Verve, 2001)
"Σε αυτό το album o Haden -ένας από τους διασημότερους και πολύ ιδιαίτερους
μουσικούς της Τζαζ σήμερα- έχει επιλέξει γνωστά boleros και δημοφιλή λαϊκά
τραγούδια από το Μεξικό και άλλες Λατινοαμερικάνικες χώρες, και μας τα
παρουσιάζει στη "τζαζ" εκδοχή τους, με μια εκλεκτή ομάδα μουσικών. Το
Nocturne είναι 11 μπαλάντες παιγμένες με πολλή ευαισθησία, φινέτσα και
οικονομία".
*****
