πρώτα ένα τραγούδι, να παίζει όταν διαβάζετε...
τα δάκρυα θα στεγνώσουν μόνα τους...
Η Έιμι Γουαϊνχάουζ πέθανε στις 27 Ιουλίου 2011 από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. Kαι όχι εμείς δεν θα τη θυμόμαστε να σέρνεται τύφλα στο μεθύσι στους δρόμους του Λονδίνου με ματωμένα γόνατα από τις απανωτές τούμπες. Δεν θα ξαναδούμε το βιντεάκι που τρεκλίζει ανάμεσα στον κιθαρίστα και τον ντράμερ της αδυνατώντας να κρατηθεί όρθια έστω και για λίγα λεπτά. Δεν μας ενδιαφέρει καθόλου αν μπέρδεψε την Αθήνα με το Βελιγράδι. Στο κάτω κάτω δεν όφειλε να ξέρει γεωγραφία. Άλλωστε Έλληνες πολιτικοί έχουν κάνει πιο τραγικά λάθη. Δεν μας νοιάζει ο διασυρμός της.
Μας αρκεί που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το πρώτο εκείνο μούδιασμα όταν σκίσαμε τη ζελατίνα του cd και ακούσαμε για πρώτη φορά το "Back to black".
Και θα θέλαμε πολύ να περιπλανηθούμε σε αυτήν την έκθεση που έχει τίτλο "Amy Winehouse: a Family Portrait" κι η οποία θα εγκαινιαστεί στο Εβραϊκό Μουσείο του Λονδίνου στις 3 Ιουλίου -με επιμέλεια της οικογένειας της.
Τα αντικείμενα που θα εκτεθούν θυμίζουν φωτογραφικό άλμπουμ ή και παιδικό λεύκωμα: Η Έιμι σε φωτογραφίες με την μαμά, το μπαμπά και τη γιαγιά. Η Έιμι στο μπαλέτο. Η Έιμι με την πρώτη της κιθάρα, τη συλλογή των δίσκων της, τα πιο γνώριμά της ρούχα. Η Έιμι με το μπλε αγαπημένο πουλόβερ.
Η έκθεση αυτή, όμως, όπως όλες οι οικογενειακές διαδικασίες έφερε ξανά στο προσκήνιο και τις μεταξύ τους σχέσεις. Με μια αποκαλυπτική συνέντευξή του στη Guardian ο αδερφός της Έιμι, Άλεξ Γουαϊνχάουζ μιλά για όλα και για να είμαστε ειλικρινείς σε πολλά ακούγεται ενοχλητικός. Εκείνος, σύμφωνα με τα όσα δηλώνει είναι ένας "μαχητής της ζωής". Εκείνη ένα "κορίτσι που δεν είχε όρια και το οποίο δεν μπορούσε να διαχεριστεί την αστραπιαία επιτυχία της".
Η πηγή του κακού για τον "καλό αδερφό" ήταν η βουλιμία η οποία της χτύπησε την πόρτα λίγο μετά την εφηβεία. "Έκτοτε οι διατροφικές διαταραχές δεν την εγκατέλειψαν ποτέ", λέει. "Στα 17 της είχε μπλέξει με κάποια κορίτσια που όλες τους έκαναν το ίδιο πράγμα: έτρωγαν μέχρι σκασμού και μετά προκαλούσαν εμετό. Οι υπόλοιπες καποια στιγμή το σταμάτησαν. Η Έιμι ποτέ. Το γνωρίζαμε όλοι αλλά κανείς δεν μιλούσε γι'αυτό. Ηταν σαν σκοτεινό μυστικό. Υπέφερε από αυτό πολύ. Δεν χρειαζόταν να το ψάξει κανείς. Το αντιλαμβανόταν από την πρώτη στιγμή που την έβλεπε. Η βουλίμια την σκότωσε. Την έκανε αδύναμη κι ευάλωτη. Αν δεν αντιμετώπιζε αυτό το τραγικό πρόβλημα θα ήταν σίγουρα πιο δυνατή να αντιμετωπίζει ό,τι τη βασάνιζε".
Ο Άλεξ Γουαϊνχαουζ είναι δημοσιογράφος. Ιδιότητα την οποία δεν εγκατέλειψε ούτε την περίοδο του θανάτου της Έιμι. "Ήταν σαν να φοράω δύο καπέλα. Ενα του αδερφού κι ένα του δημοσιογράφου. Από τη μια μονολογούσα "κρατήσου δυνατός, προσπάθησε να ανταπεξέλθεις στην κατάσταση, μην υποκύπτεις στο συναίσθημα. Κι από την άλλη δεν άντεχα να γράφω για τα λουλούδια, τα σημειώματα που άφηναν έξω από το σπίτι της, τις διαφορετικές εκφράσεις πένθους του καθενός".
H πιο σκληρή στιγμή για τον ίδιο ήταν το Shiva. Είναι η περίοδος θρήνου που τηρούν οι Εβραίοι. Διαρκεί επτά ημέρες και αφορά για έναν συγγενή πρώτου βαθμού.
"Δεν μπορείς να ξυριστείς, δεν μπορείς να αλλάξεις ρούχα . Απλώς προσεύχεσαι, Καθόμουν σε μια καρέκλα κι έβλεπα τον κόσμο να έρχεται και να συμμετέχει στο πένθος αλλά εμείς δεν επιτρέπεται να πολυμιλάμε. Νομίζω ότι αυτά τα πράγματα δεν ταιριάζουν στις ηλικίες μας. Ταιριάζουν σε ηλικιωμένους. Μπορώ να καταλάβω το Shiva για έναν 80χρονο αλλά όχι για έναν 31χρονο που θρηνεί την απώλεια της 27χρονης αδερφής του. Ειλικρινά δεν μπορώ να το περιγράψω. Ήταν ένα τρομακτικό συναίσθημα".
Όσο για το τι θα έλεγε η ίδια για την έκθεση, ο αδερφός της είναι ξεκάθαρος: "Θα την σιχαινόταν. Πολύ απλά θα μας έλεγε: "Τι τις θέλετε τις εκθέσεις αφού έχετε εμένα"...
Άλλωστε, όπως παραδέχεται ο Άλεξ, η μουσική της δεν ήταν του γούστου του, ενώ, η Έιμι ήταν "σπαστική και εκνευριστική όπως όλες οι αδερφές". Διότι μεταξύ άλλων δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη για τίποτα και δεν απολογήθηκε ποτέ στην οικογένειά της για τις δοκιμασίες στις οποίες τους υπέβαλε.
Να υποθέσουμε πως μία από αυτές ήταν και η εκτενέστατη συνέντευξη στην "Guardian"...
