Η New Comédie είναι κάτι παραπάνω από θέατρο: δεν είναι μόνο χώρος θεατρικών παραστάσεων με δυο σκηνές, αλλά και χώρος δημιουργίας. Είναι ένα κέντρο καλλιτεχνικής δημιουργίας που συγκεντρώνει όλα τα επαγγέλματα του θεάτρου κάτω από μια στέγη.
Ο χαρακτήρας του «show factory» ήταν καθοριστικός για τον σχεδιασμό του έργου, το οποίο έπρεπε να είναι υπερλειτουργικό σε εξοπλισμό και ταυτόχρονα ένα μοναδικό κτίριο με τη δική του ταυτότητα.
Το έργο τοποθετεί τις αίθουσες παραστάσεων στην καρδιά του όγκου του, με μια άρθρωση των κτιρίων που δημιουργεί μια μοναδική διατομή, δίνοντας έτσι στο κτίριο την ταυτότητά του. Οι χώροι κυκλοφορίας, δημόσιοι και ιδιωτικοί, βρίσκονται στις προσόψεις που περιβάλλουν τα κτίρια.
Ενώ στα κλασικά θέατρα διακρίνεται η οροφή της σκηνής ως το κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης του κτιρίου, το χαρακτηριστικό στεφάνι με κτίρια που δημιουργεί το έργο εκφράζει την πολλαπλότητα των δραστηριοτήτων που λαμβάνουν χώρα στο νέο θέατρο.
Ο χώρος του λόμπι, ανοιχτός και διαφανής, δημιουργεί συνδέσμους μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού και εκφράζει το άνοιγμα του θεάτρου στην πόλη. Το φουαγιέ δίνει πρόσβαση στις δύο αίθουσες παραστάσεων και δημιουργεί έναν άλλο σύνδεσμο μεταξύ των δύο κοινόχρηστων χώρων που περιβάλλουν το κτίριο.
Στόχος ήταν να ενσωματωθούν όλες οι τεχνικές απαιτήσεις στην αρχιτεκτονική έκφραση, σε έναν ποιητικό χώρο ικανό να υποδεχθεί τον θεατή δημιουργώντας ένα διάλειμμα ανάμεσα στην καθημερινότητα και τη μαγεία της παράστασης.
Η αρχιτεκτονική, διακριτική και ουδέτερη κατά τη διάρκεια της ημέρας, εκφράζει τον χαρακτήρα ενός τόπου δημιουργίας και παραγωγής. Το βράδυ, ο φωτισμός μεταμορφώνει το κτίριο σε χώρο παράστασης, επιβεβαιώνοντας την παρουσία του στην πόλη και προσκαλώντας το κοινό στη μαγεία της κάθε παράστασης.
Το κτίριο φιλοξενεί δύο συμπληρωματικές αίθουσες. Καθεμιά από αυτές αναπτύσσει τη δική της ταυτότητα, τόσο από αρχιτεκτονική άποψη όσο και από σκηνογραφική.
Η μεγαλύτερη αίθουσα σχεδιάζεται ως συνέχεια του ευρωπαϊκού θεάτρου, με σκηνή ιταλικού στυλ, ενώ η δεύτερη αίθουσα είναι αρθρωτή, τύπου black box, και αφιερωμένη στον πειραματισμό. Οι δύο αίθουσες είναι χώροι υψηλής τεχνικής και επιτρέπουν σε πολύπλοκες σκηνογραφίες να ενταχθούν στον χώρο.
Στόχος ήταν να ενσωματωθούν όλες οι τεχνικές απαιτήσεις στην αρχιτεκτονική έκφραση, σε έναν ποιητικό χώρο ικανό να υποδεχθεί τον θεατή δημιουργώντας ένα διάλειμμα ανάμεσα στην καθημερινότητα και τη μαγεία της παράστασης.
