«ΣΙΡΑΤ» ΣΤΟ ΚΟΡΑΝΙ είναι η γέφυρα που χωρίζει τον Παράδεισο από την Κόλαση, λεπτή σαν κλωστή και κοφτερή σαν μαχαίρι. Η αναφορά στο ξεκίνημα μιας από τις πιο παράξενες και απροσδόκητης εξέλιξης ταινίες που έχουμε δει στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών περνά απαρατήρητη, ώσπου να επανέλθει μετά κρότου και επιτάσεως στον δραματικό επίλογο.
Στο μεταξύ, ένας πατέρας (ο Σέρχι Λοπέζ), συνοδευόμενος από τον νεαρό γιο του, ψάχνει την εξαφανισμένη κόρη του στις ερήμους του Μαρόκου, ρωτώντας δεξιά κι αριστερά ravers που είναι εκεί αποκλειστικά γι’ αυτόν τον σκοπό. Ανταλλάσσοντας χρήματα για τη βενζίνη τους, κολλάει κι αυτός στο καραβάνι δυο ομάδων που περιπλανώνται, ξεφεύγοντας με αποφασιστική μανούβρα από τον στρατό που έχει έρθει για να διαλύσει ένα από τα πολλά πάρτι, το οποίο δεν έχει ωστόσο καμία σχέση με τα μοδάτα και fun happenings που μπορεί κάποιος να έχει υπόψη του σε παρεμφερείς περιστάσεις.
Στη μακριά διαδρομή υπάρχει ανθρώπινη επαφή, σκόρπια χαρά, στιγμές νηφαλιότητας και έντασης, η ιδρωμένη καθημερινότητα ενός εποχούμενου κοινοβίου με δύο αταίριαστες προσθήκες, συνδυασμένη με μια απόκοσμη, αόριστη αίσθηση πως όλα κινούνται σε ένα μετα-αποκαλυπτικό τοπίο, σαν το «Fury Road» σε εκδοχή slow cinema και χωρίς κόμικ ενέσεις υπερβολής.
Η τέκνο χτυπάει, συνεχώς και χαμηλά, με μπάσα που δημιουργούν υποβλητική ηχητική ταλάντωση, εξίσου εξωπραγματική με το σκηνικό. Ένας Γκασπάρ Νοέ σίγουρα θα μας είχε σφηνώσει στο υπογάστριο της εμπειρίας με άλλου είδους δονήσεις, αλλά ο Γαλλο-Ισπανός Όλιβερ Λαξ, σε παραγωγή των Πέδρο και Αγκουστίν Αλμοδόβαρ, παρατηρεί τον απελπισμένο πατέρα και τους ταξιδευτές της ερήμου (και κυνηγούς του επόμενου τριπ), έτσι όπως είναι τραχείς, λακωνικοί και ολιγαρκείς, καμένοι από τον ήλιο και τα drugs, και κάποιοι από αυτούς κυριολεκτικά διαμελισμένοι.
Στη μακριά διαδρομή υπάρχει ανθρώπινη επαφή, σκόρπια χαρά, στιγμές νηφαλιότητας και έντασης, η ιδρωμένη καθημερινότητα ενός εποχούμενου κοινοβίου με δύο αταίριαστες προσθήκες (τον μπαμπά, τον γιο και το προβληματικό για τέτοιες περιοχές βανάκι τους), συνδυασμένη με μια απόκοσμη, αόριστη αίσθηση πως όλα κινούνται σε ένα μετα-αποκαλυπτικό τοπίο, σαν το «Fury Road» σε εκδοχή slow cinema και χωρίς κόμικ ενέσεις υπερβολής. Το «Sirat» είναι μια κινηματογραφική κινούμενη άμμος, μια πρωτότυπη προσέγγιση του τέλους του κόσμου στην άνυδρη απομόνωση, που δεν θα μπορούσε να μη συνοδεύεται από ψυχεδελική ανακούφιση στην ατελέσφορη αγωνία, εκκωφαντική και αιφνίδια, που εκπλήσσει τον θεατή, όσο και τους πρωταγωνιστές!
Το τρέιλερ της ταινίας
