Έμπειρη στο περιβάλλον ψυχολογικής φρίκης μετά το τηλεοπτικό American Horror Story και το πρόσφατο Ratched, η Σάρα Πόλσον ξεφεύγει από τον στυλιζαρισμένο τόνο τους για μια ιστορία πιο συμπαγή και κινηματογραφική, με χιτσκοκικό αλγόριθμο στην ισορροπία ανατροπών και σασπένς.
Στην πρώτη σεκάνς, η Νταϊάν έρχεται με αγωνία να αντικρίσει για πρώτη φορά τη νεογέννητη κόρη της στη θερμοκοιτίδα του μαιευτηρίου μετά από μια σειρά κρίσιμων επεμβάσεων. Γαντζώνεται στο τζάμι που τη χωρίζει από το βρέφος, ρωτά με απελπισία για την πορεία της υγείας του και αμέσως μεταφερόμαστε 17 χρόνια αργότερα.
Η Κλόι περιμένει απάντηση από πανεπιστήμιο, η Νταϊάν υποστηρίζει πως κατά βάθος χαίρεται που η κόρη της θα απολαύσει όλες τις χαρές της ζωής που η ίδια στερήθηκε όσα χρόνια τη φροντίζει, αλλά η αλήθεια απέχει από τα λόγια: η έφηβη είναι καθηλωμένη σε αμαξίδιο και ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή που η μητέρα της τής χορηγεί από τη στιγμή που έφτασαν στο σπίτι τους. Με βεβαρυμένο ιατρικό μητρώο (διαβήτης, αιμοχρωμάτωση, αρρυθμία και παράλυση), η Κλόι είναι πλήρως εξαρτημένη, αλλά ένα χάπι, και μάλιστα το χρώμα του, που δεν συνάδει με τη χρήση του, θα την οδηγήσει σε μια ανακάλυψη που παραπέμπει στο μυστικό που «απαγορεύεται» να αποκαλυφθεί, για ευνόητους λόγους.
Η σκηνοθεσία του Ινδοαμερικανού Ανές Τσαγκάντι (Searching) δίνει έμφαση στις σκηνές που υπονοούν δόλο και twist μυαλού και αξιοποιεί τη διαφορά κινήσεων ανάμεσα στην «υγιή» Νταϊάν και την «περιορισμένη» Κλόι, χωρίς να αποφεύγει να δίνει πλεονέκτημα χρόνου και επιλογών στο χρόνιο θύμα.
Το θέμα του Run είναι ο παθολογικός απογαλακτισμός, ένα μοντέρνο Ψυχώ μέσα από τη διπλή οπτική του παιδιού και του γονέα, κάτι που αυτόματα το εντάσσει στην οικογενειακή δυναμική, έστω και με ακραία μέσα. Το σύνδρομο Μινχάουζεν είναι μια κατάσταση επινοημένης παθολογίας, με θύματα και δράστες ψυχικά ασθενείς ανθρώπους που θέλουν να πείσουν τους γιατρούς πως δεν είναι καλά και δικαιούνται φαρμακευτική θεραπεία.
Η προσθήκη του «δι' αντιπροσώπου» (by proxy) στην κατά φαντασίαν ασθένεια μετακυλίεται σε κοντινό, συγγενικό πρόσωπο, συνήθως τέκνο, με τη μητέρα ή τον πατέρα να επιμηκύνουν νοσηρά τη φάση της προσκόλλησης, όπως πριν από μερικά χρόνια ανακαλύφθηκε στην περίπτωση της Τζίπσι Ρόουζ και της Ντίντι, της μητέρας της που τελικά δολοφόνησε, και απασχόλησε τον Τύπο, προκαλώντας τη συμπάθεια της κοινής γνώμης στο πρόσωπο της δολοφόνου.
Η σκηνοθεσία του Ινδοαμερικανού Ανές Τσαγκάντι (Searching) δίνει έμφαση στις σκηνές που υπονοούν δόλο και twist μυαλού και αξιοποιεί τη διαφορά κινήσεων ανάμεσα στην «υγιή» Νταϊάν και την «περιορισμένη» Κλόι, χωρίς να αποφεύγει να δίνει πλεονέκτημα χρόνου και επιλογών στο χρόνιο θύμα. H Πόλσον κατευθύνεται σωστά (και πειστικά) προς μια ρεαλιστικότερη του αναμενομένου προσέγγιση της Νταϊάν, δηλώνοντας με τις πράξεις της πως η άρρωστη αγάπη που δείχνει στην κόρη της έχει παρελθόν κακοποίησης και εμφανίστηκε σαν ουρανοκατέβατη, κατασκευασμένη τρέλα, αποκλειστικά για να εξυπηρετήσει το είδος.
Η Κίρα Άλεν, που σημειωτέον είναι η πρώτη ηθοποιός με πραγματικά κινητικά προβλήματα που πρωταγωνιστεί σε θρίλερ, μετά τη Σούζαν Πίτερς και το νουάρ The Sign of the Ram του 1948, γειώνει ευνοϊκά μια κατάσταση που εκτροχιάζεται σταδιακά και μετατρέπεται σε δράμα ψυχρής εκδίκησης.
Το «Run» προβάλλεται σε πανελλήνια PVoD πρεμιέρα στην on demand υπηρεσία Movies Club της COSMOTE TV. (Οι ταινίες είναι διαθέσιμες με τιμή ενοικίασης από 4,90 ευρώ και οι συνδρομητές θα μπορούν να τις παρακολουθήσουν εντός 48 ωρών από την ενοικίασή τους).
