«The Prom»: Η ιδανική ταινία για τις φετινές γιορτές – και μάλιστα με τη Μέριλ Στριπ

«The Prom»: Η ιδανική ταινία για τις φετινές γιορτές – και μάλιστα με τη Μέριλ Στριπ Facebook Twitter
Η Στριπ και ο Κόρντεν είναι τόσο ικανοί και ενθουσιώδεις, τόσο εμφανώς χαρούμενοι με τους ρόλους που τους προσφέρθηκαν σαν δώρο. Φωτ.: Melinda Sue Gordon/Netflix
0

Η μεταφορά του The Prom από τη σκηνή στην οθόνη του Netflix έχει τη δική της ιστορία και σπάει τα ρεκόρ ταχύτητας, καταρρίπτοντας κάθε έννοια γραφειοκρατίας και καθυστέρησης, ειδικά για παραγωγές που πηγάζουν από το θέατρο και απαιτούν μεγάλο χρονικό διάστημα για τις διαπραγματεύσεις, τις εγκρίσεις, το πολύπλοκο κάστινγκ και τις πρόβες.

Ένα πολύ κρύο βράδυ του Ιανουαρίου του 2019, ο Ράιαν Μέρφι πήγε στο θέατρο για να δει την παράσταση The Prom, που παρά τις εξαιρετικές κριτικές που είχε αποσπάσει, έμελλε να χάσει όλα τα βραβεία Tony για τα οποία προτάθηκε τον Ιούνιο το ίδιου έτους, από το πιο προχωρημένο Hadestown, και θα έριχνε αυλαία σε πολύ σύντομο διάστημα, μόλις εννιά μήνες από την επίσημη πρεμιέρα του, χάνοντας χρήματα.

Ωστόσο, ο Μέρφι και το περίφημο, παντοδύναμο άγγιγμά του είχαν τον τελευταίο λόγο, σώζοντας ένα αδίκως καταδικασμένο έργο. Η παράσταση τον έκανε να κλάψει και να γελάσει, το ίδιο και όλους τους θεατές, όπως λέει ο ίδιος. Ήταν εύκολο γι' αυτόν να ταυτιστεί με την ηρωίδα, την ομοφυλόφιλη μαθήτρια από την επαρχιακή κωμόπολη της Ιντιάνα, που την αποκλείουν από τον χορό των τελειοφοίτων λόγω της σεξουαλικότητάς της, βλέπει την κρυφή αγαπημένη της να διστάζει να τη συντροφεύσει στο παράπονο της για να μην κακοκαρδίσει την αυστηρή μητέρα της που λύνει και δένει στο σχολείο, και καταφεύγει σε μια ειρηνική αντεπίθεση με τη βοήθεια απρόσμενων συμμάχων από την «πρωτεύουσα» του θεάτρου.

Επιπρόσθετα, ο ματζόρε δημιουργός της σύγχρονης τηλεοπτικής μυθοπλασίας διέκρινε στο θεατρικό μιούζικαλ των Σκλαρ/Μπέγκελιν/Μάρτιν την ενωτική ατζέντα που και ο ίδιος μοιράζει σε κάθε του πρότζεκτ, μαζί με τη γνήσια μουσικοχορευτική απόλαυση αλά Broadway, όπως έμαθε να τη λατρεύει από τα παιδικά του χρόνια, όταν έβλεπε με τη γιαγιά του διασκευασμένα μιούζικαλ στην τηλεόραση, και αργότερα, στις νεοϋορκέζικες σκηνές.

Στην καρδιά του The Prom ξεπηδά εμφατικά η απόκρουση της Αμερικής που πρότεινε ο Τραμπ στη δική του τετραετία.

Με το που τελείωσε λοιπόν η παράσταση, βρήκε τους παραγωγούς του έργου, τους συνεχάρη κι εξέφρασε την επιθυμία του να μεταφέρει το Prom στην οθόνη, εκείνοι συναίνεσαν με χαρά, έναν μήνα αργότερα έκλεισε τα δικαιώματα, έπεισε τον Τεντ Σαράντος του Netflix να το δει, εκείνος το κατάλαβε και του έδωσε το πράσινο φως μέσα σε μια μέρα, και μέχρι τον Μάρτιο έκανε πρόταση στη Μέριλ Στριπ, τον Τζέιμς Κόρντεν και τη Νικόλ Κίντμαν, οι οποίοι του είπαν ναι σε χρόνο dt, δίνοντας ραντεβού τον Δεκέμβριο του 2019 για το ξεκίνημα των γυρισμάτων και περιθώριο στην ομάδα της καλλιτεχνικής διεύθυνσης και των σκηνικών να χτίσουν μια ρέπλικα του Broadway στο Λος Άντζελες, αφού πρώτα μέτρησαν το μέγεθος των δρόμων, το ύψος των θεάτρων και τον αριθμό των λαμπιονιών.

Κι όταν η πανδημία «τόλμησε» να σταματήσει το τετράμηνο γύρισμα, τρεις μόλις ημέρες πριν ολοκληρωθεί, ο Μέρφι σχεδόν απ' το μηδέν επινόησε ένα κλειστό πρωτόκολλο, που μετά έγινε νόρμα, και ήταν ο πρώτος που επέστρεψε στη δουλειά, τελειώνοντας έγκαιρα για την πρεμιέρα της ταινίας του, που συναντιέται αρμονικά με το προγραμματισμένο ραντεβού της, στις 11 Δεκεμβρίου του 2020.

«The Prom»: Η ιδανική ταινία για τις φετινές γιορτές – και μάλιστα με τη Μέριλ Στριπ Facebook Twitter
Ο Ράιαν Μέρφι έκανε πρόταση στη Μέριλ Στριπ, τον Τζέιμς Κόρντεν και τη Νικόλ Κίντμαν, οι οποίοι του είπαν ναι σε χρόνο dt, δίνοντας ραντεβού τον Δεκέμβριο του 2019 για το ξεκίνημα των γυρισμάτων. Φωτ.: Melinda Sue Gordon/Netflix


Το The Prom ξεκινά με μιούζικαλ μέσα στο μιούζικαλ, το ανέβασμα του Eleanor, μιας παράστασης με θέμα τη ζωή της πρώτης κυρίας Έλινορ Ρούζβελτ, με πρωταγωνίστρια τη φτασμένη Ντίντι Άλεν (Μέριλ Στριπ) και σύζυγο επί σκηνής, τον Μπάρι Γκλίκμαν (Κόρντεν). Οι κριτικές είναι σφαγιαστικές και επικεντρώνονται στον ανεξέλεγκτο ναρκισισμό δύο ξεπεσμένων ηθοποιών.

Με τη συνδρομή μιας μόνιμης αντικαταστάτριας για τον ρόλο της Ρόξι Χαρτ από το Σικάγο (Νικόλ Κίντμαν, με ένα καλό νούμερο στην ταινία) κι ενός ξιπασμένου πρωταγωνιστή ενός ξεχασμένου τηλεοπτικού σίριαλ, του Τρεντ, ψάχνουν και βρίσκουν έναν καλό σκοπό για να λυτρωθούν από την αποτυχία και να αποκαταστήσουν τη δημόσια εικόνα τους, βρίσκοντάς τον στην περίπτωση της Έμα, μιας νεαρής λεσβίας που γίνεται trending θέμα στο Twitter εξαιτίας της άρνησης του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων και έρθει στον μεγάλο χορό με τη φίλη της.

Ναυλώνουν πούλμαν και πηγαίνουν με βαριά καρδιά και όνειρο αποκατάστασης της πληγωμένης φήμης τους εκεί που χτυπάει ακόμη η καρδιά του συντηρητισμού, δήθεν για να βοηθήσουν μια πονεμένη ψυχή, αλλά κατά βάθος για να τροφοδοτήσουν το υπερτροφικό εγώ τους. «Είμαστε οι προοδευτικοί του Μπρόντγουεϊ» αυτοαναγγέλονται θριαμβευτικά όταν καταπλέουν στην άσημη πολίχνη, και μάταια η Ντίντι της Στριπ κραδαίνει τα δυο βραβεία Tony που πάντα κουβαλά στη μεγάλη τσάντα της στη ρεσεψιόν του βαρετού ξενοδοχείου όπου καταλύουν, με την ελπίδα να πιάσει τη σουίτα που δεν υπάρχει σε ακτίνα χιλιομέτρων.

«The Prom»: Η ιδανική ταινία για τις φετινές γιορτές – και μάλιστα με τη Μέριλ Στριπ Facebook Twitter
Φωτ.: Netflix


Πλοκή υπάρχει στο έργο: νέοι έρωτες ανθίζουν, παλιές αγάπες ξανασμίγουν, μυαλά αλλάζουν, η περιουσία της Ντίντι διακυβεύεται, ο σχολικός χορός οργανώνεται με δόλο και σχεδιάζεται ένας εναλλακτικός τρόπος για να συμπεριληφθεί η εξοστρακισμένη Έμα και το ταπεινό κίνητρο που οδηγεί τους φαντασμένους αρτίστες στην Αμερική που περιφρονούν σταδιακά παραχωρεί τη θέση του σε μια κατανόηση του προβλήματος της Έμα, ένας αυτοσεβασμός που κερδίζεται με κόπο και φαντασμαγορία.

Η Στριπ και ο Κόρντεν, τόσο ικανοί και ενθουσιώδεις, τόσο εμφανώς χαρούμενοι με τους ρόλους που τους προσφέρθηκαν σαν δώρο, μετατρέπουν δυο στερεότυπα, την ντίβα στο πνεύμα της θρυλικής Πάτι Λιουπόουν και τον χοντρούλη γκέι που προοριζόταν για μιούζικαλ ούτως ή άλλως, αντίστοιχα, σε λαχταριστά ρεσιτάλ μεγάλων χειρονομιών και λεπτεπίλεπτων συναισθημάτων, ανάμεσα σε τραγούδια που κάθε τους νότα είναι σωστή και προβλέψιμη, κάθε τους στίχος είναι ομοιοκατάληκτος και ασφαλής, αλλά στο σύνολό τους, ψυχαγωγικά, ξεσηκωτικά και εύστοχα στις επιδιώξεις και το νόημα τους.

Για τον Μέρφι, το The Prom λειτουργεί ως αναγνωρίσιμη αλληγορία της αμερικανικής παράδοσης, ο fun επίλογος της επίσημης εκπαίδευσης που οφείλει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Στην ταινία, όπως και στο θεατρικό (θεωρητικά), γίνεται η αρένα για την επίδειξη μιας νέας τάξης πραγμάτων, με το περιθώριο να περιλαμβάνεται στη γιορτή, αντί να περισσεύει ενοχικά και ντροπιαστικά, ή να προσποιείται πως δεν υπάρχει, περιμένοντας υπομονετικά να μεταναστεύσει στη δεκτική, μεγάλη πόλη.

Ριζωμένο στην μιουζικαλίστικη θεατρικότητα του, το The Prom είναι ένα μουσικοχορευτικό αφιέρωμα ανοιχτής αγκαλιάς που ανακατεύει περίτεχνα μουσικές και ορθοπολιτκές κορώνες για να περάσει μηνύματα, φτιαγμένο από τον άνθρωπο που έχει βάλει στόχο να επαναπροσδιορίσει το mainstream, δηλαδή να δώσει στο μεγάλο κοινό αυτό που θέλει να δει, με το περιεχόμενο που εκείνος νομίζει σωστότερο – ουσιαστικά, είναι ένα ιδιότυπο σίκουελ της μίνι σειράς Hollywood που παρουσίασε επίσης μέσα στο 2020.

«The Prom»: Η ιδανική ταινία για τις φετινές γιορτές – και μάλιστα με τη Μέριλ Στριπ Facebook Twitter
Με δεδομένο τι πέρασε ο πλανήτης, αλλά και οι ΗΠΑ μέσα στη χρονιά, είναι ένα συγκυριακό ευτύχημα που, αν και δεν έχει καμία σχέση με τα Χριστούγεννα, είναι ό,τι πιο γιορτινό θα μπορούσε να ευχηθεί ο εξαντλημένος θεατής. Φωτ.: Melinda Sue Gordon/Netflix


Στην καρδιά του The Prom ξεπηδά εμφατικά η απόκρουση της Αμερικής που πρότεινε ο Τραμπ στη δική του τετραετία. «Love thy neighbour, trumps them all» τραγουδά ο ψιλοατάλαντος Τρεντ (που ωστόσο έχει αίσθηση της κοινής γνώμης, ως τηλεοπτική περσόνα), εξηγώντας στα νεαρά παιδιά πως τα λόγια της Βίβλου, που μεταφράζονται ως «το "αγάπα τον πλησίον σου" τα ισοπεδώνει όλα" ουσιαστικά γκρεμίζουν αφοπλιστικά όλες τις προκαταλήψεις που τους γεμίζουν μίσος – και, μάλιστα, πολύ δηλωτικά, σε μια σεκάνς μέσα σε κλασικό επαρχιακό εμπορικό κέντρο, την κλασική περαντζάδα όπου η μάζα δίνει ραντεβού και ψωνίζει, άρα υπάρχει.

Δεν πρεσβεύει τίποτε καινούριο όλο αυτό. Η μουσική και το στιλ είναι παράγωγα του High School Musical και του Glee (του Μέρφι), αλλά δίνονται με μπρίο και διακρίνονται από καλοκουρδισμένη σύμπνοια, uptempo ρυθμό και γνώση του είδους (παρά τα εκτεταμένα πανοραμίκ του Μάθιου Λιμπατίκ), έξυπνα σβησίματα της σοβαροφάνειας με νόστιμα τσιτάτα («να σώσουμε μια λεσβία τη φορά, αυτός είναι ο στόχος μας») και τη μετατόπιση του γενικού, δηλαδή την αντιμετώπιση της μισαλλοδοξίας, με την πιο συγκεκριμένη επίτευξη του αυτοσεβασμού.

Με δεδομένο τι πέρασε ο πλανήτης, αλλά και οι ΗΠΑ μέσα στη χρονιά, είναι ένα συγκυριακό ευτύχημα που, αν και δεν έχει καμία σχέση με τα Χριστούγεννα, είναι ό,τι πιο γιορτινό θα μπορούσε να ευχηθεί ο εξαντλημένος θεατής.


Και μάλιστα με τη Μέριλ Στριπ!

 
Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Dick Johnson is Dead»: Μια αριστουργηματική ταινία στο Netflix για την άνοια και τη χαρά της ζωής

Πρώτη προβολή / «Dick Johnson is Dead»: Μια αριστουργηματική ταινία στο Netflix για την άνοια και τη χαρά της ζωής

Η βραβευμένη οπερατέρ και σκηνοθέτρια Κρίστεν Τζόνσον στρέφει την κάμερα της στον πατέρα της και διαχειρίζεται την άνοια που αρχίζει να τον κυκλώνει με τον πιο αξιοθαύμαστο τρόπο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το νέο Χόλιγουντ των 80άρηδων στο Φεστιβάλ Καννών

Pulp Fiction / Το νέο Χόλιγουντ των 80άρηδων στο Φεστιβάλ Καννών

Ο Κόπολα πούλησε τα φημισμένα αμπέλια του και σκάρωσε ένα από τα ακριβότερα στοιχήματα στην ιστορία του σινεμά. Όμως, το Φεστιβάλ Καννών των auteurs και των κινηματογραφιστών αιχμής έχει τόση ανάγκη τους καταξιωμένους δημιουργούς μιας αλλοτινής εποχής;
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Γιώργος Αρβανίτης: «Έλεγα "είμαι καλύτερος" και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Οι Αθηναίοι / Γιώργος Αρβανίτης: «Πείσμωνα για να γίνω ο καλύτερος και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Από μια νιότη γεμάτη αντιξοότητες, ο τροχός για εκείνον γύρισε, η ζωή του στράφηκε στο φως και έγινε βιβλίο. Η Ευρώπη τον ανακάλυψε από τις ταινίες του Αγγελόπουλου, στις ιστορίες του πρωταγωνιστούν ο Φίνος, ο Μαστρογιάνι και ο Κουροσάβα. Ο πολυβραβευμένος διευθυντής φωτογραφίας που ήταν «πάντα την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος» είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Εμφύλιος πόλεμος

Οθόνες / «Εμφύλιος πόλεμος»: Μυθοπλαστική εικασία ή ρεαλιστικό σενάριο;

Με μια φιλμογραφία γεμάτη ζόμπι, κλώνους και αποκυήματα φαντασίας, αυτή είναι η λιγότερο αλληγορική ταινία του Άλεξ Γκάρλαντ που επιλέγει να μην εξηγήσει τις αιτίες του διχασμού, επιμένει σε μια πολιτική ασάφεια και δεν κατονομάζει τον Τραμπ.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Baby Reindeer: Ποτέ η φράση “sent from my iPhone” δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Daily / Baby Reindeer: Ποτέ η φράση «sent from my iPhone» δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Ισορροπώντας ανάμεσα στο θρίλερ, το κοινωνικό δράμα και τη μαύρη κωμωδία, η αυτοβιογραφική σειρά του Netflix αφηγείται με συνταρακτικό τρόπο μια αληθινή ιστορία κακοποίησης, μαζοχισμού και τραύματος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Οθόνες / Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Το laugh track στις κωμικές σειρές αντιπροσώπευε την ψευδαίσθηση μιας κοινότητας, αλλά τώρα ακόμη κι αυτή η ψευδαίσθηση έχει χάσει τη λάμψη της. Καμία σειρά με γέλιο-κονσέρβα δεν έχει κερδίσει το βραβείο Emmy καλύτερης κωμωδίας εδώ και σχεδόν 20 χρόνια.
THE LIFO TEAM
Σάκης Καρπάς: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Οθόνες / Unboxholics: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Καθώς το «Μην ανοίγεις την πόρτα», το σκηνοθετικό ντεμπούτο των Unboxholics, ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες, ο Σάκης Καρπάς μας μιλά για το δάσος και άλλα πράγματα που τους τρομάζουν, για αγαπημένες ταινίες και games τρόμου, αλλά και για την άδικη δαιμονοποίηση των gamers.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των 90s;

Pulp Fiction / Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των '90s;

Είναι η δεκαετία του '90 η καλύτερη όλων στο σινεμά; Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος συζητά με την κριτικό και αρθρογράφο της LiFO Ειρήνη Γιαννάκη για τη δεκαετία που ξεκίνησε με το «Pretty Woman», το «Goodfellas», το «Χορεύοντας με τους λύκους» και το «Μόνος στο σπίτι» και έκλεισε με τα «Μάτια ερμητικά κλειστά», την «Έκτη αίσθηση», το «Matrix» και το «Fight Club».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Ghostwatch»: H ταινία τρόμου που προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό

Οθόνες / «Ghostwatch»: Γιατί αυτή η ταινία τρόμου προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό το 1992;

H κυκλοφορία του «Late Night with the Devil» στους κινηματογράφους ξαναφέρνει στην επικαιρότητα μια πρωτοποριακή και πέρα για πέρα ανατριχιαστική δημιουργία του BBC, που προκάλεσε πανικό και ακραίες αντιδράσεις στη Βρετανία το 1992, οδηγώντας έναν νεαρό τηλεθεατή στην αυτοκτονία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Οθόνες / Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Ο διάσημος Ελληνογάλλος σκηνογράφος του Χόλιγουντ μιλά στη LiFO για την τέχνη του, για το «Independence Day», το «Dark City», το «Poor Things» και την «Barbie», και για τότε που ο Φίντσερ του ζήτησε να του σχεδιάσει έναν δονητή.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Back to Black»: Aξίζει η κινηματογραφική βιογραφία της Έιμι Γουάινχαουζ

The Review / «Back to Black»: Είναι η ταινία για την Έιμι Γουάινχαουζ αντάξια του μύθου της;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Άκης Καπράνος είδαν την ταινία της Σαμ Τέιλορ-Τζόνσον μέχρι τέλους, επιβίωσαν και βρέθηκαν στο στούντιο της LiFO για να συζητήσουν για την εμπειρία τους και για τα στοιχεία που κάνουν καλή μια κινηματογραφική μουσική βιογραφία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ!»

Οθόνες / Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ»

Με αφορμή τον πολυσυζητημένο «Εμφύλιο Πόλεμο» του Άλεξ Γκάρλαντ, η Αμερικανίδα ηθοποιός συζητά με τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για τους ρόλους που την απελευθερώνουν, για την ανάγκη να υπάρχουν γυναίκες ηγέτιδες στην πολιτική, για τα πιο ιδιαίτερα σενάρια που έχουν πέσει στα χέρια της, όπως αυτό της τελευταίας ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η Αστυγραφία πάει σινεμά

Οθόνες / Αστυγραφίες στην οθόνη: 24 ταινίες με πρωταγωνιστή την πόλη προβάλλονται στο αφιέρωμα της Ταινιοθήκης

Το πρόγραμμα που έχει καταρτιστεί σε συνεργασία με την Πινακοθήκη περιλαμβάνει 24 ταινίες, μεγάλου και μικρού μήκους, μυθοπλασίας αλλά και ντοκιμαντέρ, ελληνικές και ξένες, όπου πρωταγωνιστεί η πόλη αλλά και αναγνωρίσιμοι τύποι της ανθρωπογεωγραφίας και της κοινωνικής διαστρωμάτωσης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Κύρος Παπαβασιλείου: «Η ζωή είναι το μόνο μας καταφύγιο»

Οθόνες / Κύρος Παπαβασιλείου: «Η ζωή είναι το μόνο μας καταφύγιο»

Ο σκηνοθέτης της ταινίας «Κάμπια Νύμφη Πεταλούδα» μίλησε στη LIFO για τον γραμμικό χρόνο, για την ανάγκη να δώσουμε φωνή στα ανείπωτα και για όσα κρύβονται πίσω από αυτόν τον ιδιαίτερο τίτλο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ