Οι θρυλικοί boomers του 65ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Οι θρυλικοί boomers του 65ου φεστιβάλ θεσσαλονίκης Facebook Twitter
Είναι η τρίτη φορά που η Ζιλιέτ Μπινός συνεργάζεται με τον Φάινς, μετά τον Άγγλο Ασθενή και τα Ανεμοδαρμένα Ύψη.
0

Ο Άγγλος

(Πρώην) Ασθενής στο θεσπέσιο αισθηματικό έπος του Άντονι Μινγκέλα που είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε ξανά, μετά από δεκαετίες, στη μεγάλη οθόνη, όπου ανήκει δικαιωματικά, και νυν φαβορί για το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου στα επερχόμενα Όσκαρ του Μαρτίου. Αυτό θα συμβεί για το Κονκλάβιο του Έντουαρντ Μπέργκερ, ταινία με υποψηφιότητες στα EFA και σίγουρο πλασάρισμα σε πολλές πεντάδες της σεζόν βραβείων που διανύουμε, αν και στη Θεσσαλονίκη δήλωσε το «παρών» για την Επιστροφή.

Αδυνατισμένος και γραμμωμένος για τις ανάγκες της ταινίας του Ουμπέρτο Παζολίνι, ο σπεσιαλίστας στον Σαίξπηρ προσάρμοσε την ευθυτενή εσωτερικότητα και την αίσθηση απειλής που αναδίδει από την εποχή του Άμον Γκετζ στον Σίντλερ στο μείγμα στωικότητας, τύψεων και οργής του Οδυσσέα, ενός περισσότερο ραγισμένου παρά πολυμήχανου ήρωα ενός μακρινού πολέμου.

Αντίθετα με τους άλλους δύο παραλήπτες του φετινού Χρυσού Αλέξανδρου, ο Ντίλον, ίδιος κι απαράλλαχτος εδώ και 25 χρόνια, δείχνει πως τα 60 δεν αποτελούν απαραίτητα σημείο επείγουσας καμπής. 

Ο Φάινς είναι αυτό που λέμε british royalty των τεχνών: εγγονός βαρόνου, της οικογενείας των Τουίσλτον-Γουίκαμ για τους ειδικούς στο γαλάζιο αίμα, με πατέρα τον διάσημο φωτογράφο και εξερευνητή Μαρκ και μητέρα συγγραφέα, αδελφός του Ερωτευμένου Σαίξπηρ, Τζόζεφ, και της κινηματογραφίστριας Σόφι (Four Quartets), θείος του teen idol Χίροου, θηρίο της σκηνής με βραβείο Tony για τον Άμλετ του, ακριβός κρίκος στην αλυσίδα των εξεχόντων χαρακτήρων του Γουές Άντερσον, τιμημένος με BAFTA και δις υποψήφιος για Όσκαρ, βδελυρός Βόλντεμορτ και στωικός Μ για όσους νοιάζονται μόνο για τα λαϊκά θεάματα, παραγωγός και σκηνοθέτης επίσης – έπαιξε τον Αλεξάντερ Πούσκιν στο δικό του White Crow.

Οι θρυλικοί boomers του 65ου φεστιβάλ θεσσαλονίκης Facebook Twitter
Έσπασε με έναν συγκινητικό λυγμό αυτός ο τόσο συγκεντρωμένος Βρετανός και δήλωσε αδυναμία να συνεχίσει.

Από τη Θεσσαλονίκη ετοίμασε τις βαλίτσες του για τη Βιέννη, όπου θα σκηνοθετήσει όπερα. Είναι δύσκολος στις συνεντεύξεις, γιατί πάντα σκέφτεται πριν απαντήσει, αντιπαθεί τα προκάτ press junkets και θέλει να ακριβολογεί με οικονομία και σωστή χρήση του λόγου – ίσως γι’ αυτό μας εξέπληξε στη σκηνή του Ολύμπιον, όταν ευχαρίστησε αρχικά τους διοργανωτές και αμέσως μετά την αγαπημένη του Ζιλιέτ απλώς γιατί είναι αυτή που είναι, για το δώρο της συνεργασίας τους, τη μαγική ανάσα της χημείας τους. Έσπασε με έναν συγκινητικό λυγμό αυτός ο τόσο συγκεντρωμένος Βρετανός και δήλωσε αδυναμία να συνεχίσει.

Η Γαλλίδα

Είναι η τρίτη φορά που η Ζιλιέτ Μπινός συνεργάζεται με τον Φάινς, μετά τον Άγγλο Ασθενή και τα Ανεμοδαρμένα Ύψη. Ως Πηνελόπη, παρουσιάζει μια λιγότερο παθητική εκδοχή της υπομονετικής συζύγου που αρνείται τη χηρεία και αποκρούει σθεναρά τους μνηστήρες σε ένα πατριαρχικό ρημάδι ενός πάλαι ποτέ κραταιού βασιλείου. Οι κοινές σκηνές τους γεμίζουν με ένταση και λαχτάρα. Είναι σαφές πως μοιράζονται κάτι ιδιαίτερο και αδιευκρίνιστο. Ο τρόπος που η Μπινός μεταδίδει ό,τι νιώθει δεν μας είναι καθόλου άγνωστος. Παραμένει η βασίλισσα της ενσυναίσθησης όχι μόνο επειδή κλαίει φυσικά στις ταινίες αλλά και επειδή μετατρέπει το συναίσθημα σε δραματικό μοτέρ και πηγαίνει παρακάτω την πλοκή με τα ξεσπάσματά της ή με ένα πλήρες διαπεραστικό βλέμμα.

Ωστόσο, στο rebound της από σκηνής εξομολόγησης του Φάινς κράτησε την ψυχραιμία της και έβγαλε έναν μικρό λόγο που μας άφησε κάπου έκπληκτους. Κι ενώ ξέρουμε τη φιλμογραφία της απέξω κι ανακατωτά, τη σταθερή της παρουσία σε όλα τα διεθνή φεστιβάλ, με βραβεία ερμηνείας στα τρία σπουδαιότερα και με πρόσφατο τον ρόλο της Κοκό Σανέλ στην τηλεοπτική σειρά «The new look» με θέμα της σχέση της σχεδιάστριας με τον Ντιόρ, δεν γνωρίζαμε καθόλου την αγάπη της για τα μοναστήρια (προσπάθησε να επισκέπτεται καθημερινά όσο περισσότερα της επέτρεπε το πρόγραμμά της), τα εικονίσματα, την ιστορία του Βυζαντίου και τους αγίους, ειδικά τον Παΐσιο.

Οι θρυλικοί boomers του 65ου φεστιβάλ θεσσαλονίκης Facebook Twitter
Η κάποτε μούσα του Λεός Καράξ και αφοσιωμένη ηθοποιός των σκηνοθετών με τους οποίους έχει συνεργαστεί μοιάζει βαφτισμένη και ταμένη σε κάτι ανώτερο από την τέχνη.

Ακούσαμε πως έχει ασπαστεί την Ορθοδοξία και εκκλησιάζεται σε τακτική βάση στη Γαλλία, παρακολουθώντας λειτουργίες στα γαλλικά. Όπως μου είπε μια συνάδελφος, δεν είναι παράδοξο που έχει περάσει από τον Σουλπίκιο στον Παΐσιο και βλέπει την ορθόδοξη πίστη με ένα δέος μυστικισμού που λείπει από την αρχιτεκτονική του καθολικισμού, σε ένα πλαίσιο ανθρώπινο και συνάμα πνευματικό, και, γιατί όχι, με μια θελκτική αύρα ανατολίτικου εξωτισμού. Και που στα δικά μας μάτια η κάποτε μούσα του Λεός Καράξ και αφοσιωμένη ηθοποιός των σκηνοθετών με τους οποίους έχει συνεργαστεί μοιάζει βαφτισμένη και ταμένη σε κάτι ανώτερο από την τέχνη, σε ένα καταφύγιο που δεν είναι περαστική φάση, όπως τότε που ακολούθησε έναν θίασο χορευτών, και σίγουρα δεν ταιριάζει στις τρέχουσες μόδες.

Ο Αμερικάνος

Ανακουφιστικά Αμερικανός στους τρόπους και στο παίξιμό του, ο Ματ Ντίλον μοιάζει να συνεχίζει την παράδοση των ειδώλων του, της αρχετυπικής αρσενικής τριανδρίας της ’50s κινηματογραφικής τεχνικής των Ντιν - Κλιφτ - Μπράντο. Τον τελευταίο υποδύεται στο Being Maria, στις λίγες σκηνές όπου καλείται να αναπαραστήσει τον διάσημο ηθοποιό στο διαβόητο γύρισμα με το βούτυρο στο Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι, που στοίχισε την ψυχική υγεία καθώς και το υπόλοιπο της σταδιοδρομίας της Μαρία Σνάιντερ.

«Όταν μας πλησίασε, εμένα και την πρωταγωνίστρια Άνα Μαρία Βαρτολομέι, ο συντονιστής οικειότητας της ταινίας, του είπα “η δουλειά σου ενδεχομένως οφείλει την ύπαρξή της στη συγκεκριμένη σκηνή”», είπε στη συνέντευξη Τύπου ο πρωταγωνιστής της lo-fi αναγέννησης του Κόπολα τη δεκαετία του ’80, όταν είχε γίνει πόστερ στα δωμάτια των κοριτσιών με το Rumble Fish και τους Outsiders – θυμάμαι πολύ καλά πως αυτός και ο Μίκι Ρουρκ θεωρούνταν οι φωτογενείς απόγονοι των cool γόητων του «νέου νέου» Χόλιγουντ.

Οι θρυλικοί boomers του 65ου φεστιβάλ θεσσαλονίκης Facebook Twitter
Ανακουφιστικά Αμερικανός στους τρόπους και στο παίξιμό του, ο Ματ Ντίλον μοιάζει να συνεχίζει την παράδοση των ειδώλων του, της αρχετυπικής αρσενικής τριανδρίας της ’50s κινηματογραφικής τεχνικής των Ντιν - Κλιφτ - Μπράντο.

Τα χρόνια πέρασαν και ο Ντίλον παρέμεινε ακραιφνές υπόδειγμα americana στο σινεμά (In and Out, Singles), ευτυχώς με μια δόση αυτοσαρκασμού (Κάτι τρέχει με τη Μαίρη), αν και δεν έχασε την ευκαιρία να ψαχτεί σε πεδία πέρα από τα δεδομένα κυβικά του, π.χ. με το The House that Jack Built του Λαρς φον Τρίερ και παλιότερα το Drugstore Cowboy του Γκας βαν Σαντ. Με την Ελλάδα απέκτησε μια ανορθόδοξη επαφή. Πέρσι πρωταγωνίστησε σε ένα δράμα αισθηματικού μυστηρίου που γυρίστηκε στο Πήλιο, σε σκηνοθεσία Φερνάντο Τρουέμπα –δεν ήταν καλό, και ελάχιστοι το είδαν–, και πριν από λίγα χρόνια ο Γιώργος Λάνθιμος τον επέλεξε ως πρωταγωνιστή στη πολύ ενδιαφέρουσα, εντελώς λανθιμική μικρού μήκους του Nimic, πλάι στη Δάφνη Πατακιά.

Όσο τον ρωτούσε τι συνέβαινε στην πλοκή τόσο ο Έλληνας σκηνοθέτης δεν του έδινε συγκεκριμένη απάντηση, αλλά τον ιντρίγκαρε η περιέργειά του και με τη σειρά του τον παρακινούσε να του θέτει περισσότερες ερωτήσεις (φαντάζομαι την κρυφή ικανοποίηση του Λάνθιμου για το τέλειο κάστινγκ!). «Τελικά, βρήκα την ταινία φανταστική, αν και, μέχρι και σήμερα, δεν κατάλαβα τι έγινε», είπε στους δημοσιογράφους με αυτήν την αφοπλιστική αφέλεια που μόνο στους Αμερικανούς συγχωρείται· σε όλους τους υπόλοιπους καταγγέλλεται ως ασχετοσύνη τουλάχιστον.

Αντίθετα με τους άλλους δύο παραλήπτες του φετινού Χρυσού Αλέξανδρου, ο Ντίλον, ίδιος κι απαράλλαχτος εδώ και 25 χρόνια, δείχνει πως τα 60 δεν αποτελούν απαραίτητα σημείο επείγουσας καμπής με δραστήρια εξωστρέφεια ή εσωτερική αναζήτηση αλλά ένα ανοιχτό γήπεδο τυχαιότητας και περιπέτειας, σαν γουέστερν με αβέβαιο φινάλε.

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM
«Νεαρές μητέρες»: Είναι καλοκαιρινή επιλογή μία ταινία των αδελφών Νταρντέν; 

The Review / «Νεαρές μητέρες»: Tα κατάφεραν πάλι οι αδελφοί Νταρντέν; 

Τι κάνει τις «νεαρές μητέρες» να ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες δουλειές των Βέλγων δημιουργών; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για τη βραβευμένη ταινία που παίζεται στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Οθόνες / American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Η American Apparel πουλούσε απελευθέρωση, αλλά πίσω από τις βιτρίνες και το φίνο βαμβάκι το brand ήταν βουτηγμένο στα σκάνδαλα: σεξουαλική παρενόχληση, κατάχρηση εξουσίας και ένα εργασιακό κλίμα που κάθε άλλο παρά cool ήταν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ