«Θα περιμένεις να τελειώσει ο τελικός για να τα πούμε με την ησυχία μας», μου ανέφερε στην πρώτη μου επίσκεψη, την ώρα που ο Βαγγέλης συζητούσε με μία παρέα φοιτητών για το ποια πλευρά της Μαδρίτης θα πανηγύριζε το Σάββατο. Το ξημέρωμα της Κυριακής βρήκε την παρέα του Κριστιάνο Ρονάλντο «αγκαλιά» με το ενδέκατο Champions League της ιστορίας της και τον Κωνσταντίνο Κουλουζάκη να... αποκρούει τις ερωτήσεις μου. Πολύ καλύτερα από τον Όμπλακ.
«To Offside Festival ήταν ιστορίες για θριάμβους, για ομάδες που έγιναν τρόπος ζωής, για μορφές που άφησαν εποχή. Ιστορίες γεμάτες ένταση και πάθος, για το ποδόσφαιρο, αλλά και για τη ζωή. Κάπως έτσι ξεκινούσαμε το δελτίο τύπου και είναι αλήθεια ότι δεν ξεφύγαμε καθόλου από αυτό. Με αφορμή και κύριο πρωταγωνιστή το ποδόσφαιρο, λοιπόν, παρουσιάσαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και στη Θεσσαλονίκη ένα φεστιβάλ ποδοσφαιρικών ντοκιμαντέρ. Σε συζητήσεις μας διαπιστώσαμε ότι ένα τέτοιο φεστιβάλ έλειπε από την πόλη. Με αφορμή μια αφίσα από το Offside Festival που γίνεται στην Βαρκελώνη, ξεκινήσαμε να εξετάζουμε τη δυνατότητα να το υλοποιήσουμε στην Θεσσαλονίκη. Είδαμε, λοιπόν, το κενό αυτό και γνωρίζοντας καλά την αγάπη του κόσμου για το ποδόσφαιρο αποφασίσαμε να κάνουμε το βήμα.
Τέτοιες προβολές σου υπενθυμίζουν ότι η δύναμη και η επίδραση που έχει το ποδόσφαιρο στον κόσμο είναι τεράστια και σίγουρα οφείλει πέρα από το να ψυχαγωγεί, να αποκτήσει έναν κοινωνικά πιο ενεργό ρόλο.
Με την Parenthesis τα τελευταία χρόνια διοργανώνουμε το ΙΝ - EDIT Festival, οπότε έχουμε την εμπειρία από τέτοιου είδους events. Αποτέλεσε για εμάς, όμως, κίνητρο και πρόκληση να κάνουμε ένα νέο γεγονός που θα απευθύνεται σε πρώτο χρόνο σε ένα ειδικό κοινό, διαφορετικό από αυτό που μέχρι τώρα είχαμε φτάσει. Αυτό ήταν και το δυσκολότερο κομμάτι της υλοποίησης. Είναι ένα φεστιβάλ που απευθύνεται, από τη μια, στον κόσμο που είναι παθιασμένος με το ποδόσφαιρο, και από την άλλη στο κοινό που παραδοσιακά παρακολουθεί, τόσο το φεστιβάλ κινηματογράφου όσο και αυτό του ντοκιμαντέρ, αν λάβουμε υπόψη ότι η πρώτη προσπάθεια έγινε στην Θεσσαλονίκη. Το να κρατήσουμε, λοιπόν, αυτή την ισορροπία επικοινωνιακά και να δούμε το ποδοσφαιρόφιλο κοινό στις αίθουσες ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση. Μέχρι σήμερα το κοινό της πόλης κινείται κυκλικά και συνήθως στα περισσότερα γεγονότα βλέπεις τα ίδια πρόσωπα. Αυτό είναι που πρέπει να αλλάξει. Αυτό έκανε και το Reworks, αυτό κάναμε με το IN EDIT και αυτό θέλουμε να πετύχουμε και με το Offside Festival», αναφέρει και στέκεται στην ανταπόκριση του κοινού.
«Η ανταπόκριση ήταν πραγματικά εξαιρετική από την πρώτη μέχρι και την τελευταία προβολή. Είχαμε τα απαραίτητα sold out που συναισθηματικά χρειαζόμασταν, αλλά, πέρα από αυτό, το κλίμα συνολικά ήταν πολύ καλό και είδαμε τελικά το ποδοσφαιρόφιλο κοινό στις αίθουσες. Το πιο σημαντικό, όμως, ήταν το feedback που πήραμε από τον κόσμο. Γεμάτοι έντονα συναισθήματα, όπως αυτά που γεννά το ποδόσφαιρο, επέστρεφαν να πάρουν εισιτήριο για τις επόμενες προβολές ακόμα και αν δεν το είχαν προγραμματίσει. Στο ενδιάμεσο έπαιζαν και λίγο με τα ποδοσφαιράκια που είχαμε στημένα στο φουαγιέ.
Σε αυτό το τριήμερο, άλλωστε, οι ίδιες οι ταινίες και οι ιστορίες που αφηγούνται ήταν οι φανεροί πρωταγωνιστές. Η ιστορία του Κρόιφ στην Καταλονία, η γένεση της Μπαρτσελόνα, η Κορίνθιανς του Σόκρατες κόντρα στη δικτατορία στη Βραζιλία, το θαύμα της Νότιγχαμ Φορεστ του Κλαφ και το ντοκιμαντέρ για τον Γκασκόιν είναι μερικές μόνο από τις στιγμές που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα. Σε συνδυασμό με το υπέροχο συναίσθημα του να συναντιέσαι και να κουβεντιάζεις με το υπόλοιπό κοινό είναι αυτό που κάνει και την εμπειρία ενός φεστιβάλ τόσο διαφορετική», προσθέτει.
Ποιες είναι οι εικόνες, όμως, που κράτησε από τη διοργάνωση; «Κάποια στιγμή που γινόταν χαμός, πάγωσα την εικόνα και συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα σχεδόν κανέναν, ούτε καν φυσιογνωμικά και πραγματικά εκεί ένιωσα ότι κάτι πετύχαμε. Εντυπωσιακή ήταν και η παρουσία ενός ντοκιμαντέρ που τώρα ετοιμάζεται, το Eleven. Έντεκα παιδιά, 11 χρονών από 11 διαφορετικές χώρες προετοιμάζονται για έναν κοινό αγώνα. Μια εξαιρετική προσπάθεια με πολλά εμπόδια αλλά και μία τεράστια αγάπη: αυτή για το ποδόσφαιρο.
Προσωπικά, δεν πρόκειται να ξεχάσω την προβολή της «Ασπρόμαυρης δημοκρατίας», που αναφέρεται σε μια ιστορία πολύ πιο πέρα από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Το 1982 το δικτατορικό καθεστώς της Βραζιλίας συμπλήρωνε 18 χρόνια. Η Κορίνθιανς αποφασίζει να εφαρμόσει δημοκρατία μέσα στο γήπεδο. Με άτυπο ηγέτη τον Σόκρατες ξεκινάει μια προσπάθεια αφύπνισης, ενημέρωσης και αλλαγής. Πολιτική, ποδόσφαιρο και rock n'Roll με όποια σειρά θέλετε.
Τέτοιες προβολές σου υπενθυμίζουν ότι η δύναμη και η επίδραση που έχει το ποδόσφαιρο στον κόσμο είναι τεράστια και σίγουρα οφείλει πέρα από το να ψυχαγωγεί, να αποκτήσει έναν κοινωνικά πιο ενεργό ρόλο. Δεν περιμένω το ποδόσφαιρο να ξεφύγει από τη μεγάλη εμπορευματοποίησή του και ίσως να μην μπορεί και να μην πρέπει. Όμως ελπίζω ότι περισσότεροι παίκτες, ομάδες και παράγοντες θα καταλάβουν τη δύναμή τους και θα κάνουν την διαφορά, ανάλογη με αυτή του Καντονά και του Ντρογκμπά που παρουσιάστηκαν στο πρώτο Offside Festival», καταλήγει.
