Final 4 Euroleague LIVE

Ο Δημήτρης Αρμενάκης έφτιαξε ένα animation για την υπερκατανάλωση, εμπνευσμένο από την Αθήνα

0

Στο «All you can eat», την ταινία εμψύχωσης κινουμένων σχεδίων του Δημήτρη Αρμενάκη, υπάρχουν δύο διαφορετικοί κόσμοι: από τη μια ένας γκρίζος και δυστοπικός και από την άλλη ένας ζωντανός, γεμάτος χρώμα. Μέσα τους, δύο non-binary πλάσματα προσπαθούν να ξεφύγουν από την παγίδα των ανθρώπων.

Εμπνευσμένη από την Αθήνα και τη ζωή στις μεγαλουπόλεις, η ταινία, που προβλήθηκε σε περισσότερα από σαράντα φεστιβάλ και πρόσφατα απέσπασε το βραβείο «Στράτος Στασινός» ως καλύτερη φοιτητική ταινία κινουμένων σχεδίων από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και την ASIFA Hellas, σε βάζει στη θέση δύο χαρακτήρων που εξερευνούν μια πραγματικότητα τρομακτικά καινούρια για τους ίδιους, εκνευριστικά οικεία για εμάς, προκαλώντας έντονο το αίσθημα του φόβου.

Υπερκαταναλώνουμε οτιδήποτε. Ακόμα και τα καρτούν, αν υπήρχαν στη πραγματικότητα και είχαμε κάποιο όφελος από αυτά, π.χ. ενεργειακό, ή κάτι μας πρόσφεραν, θα τα τρώγαμε βουλιμικά. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην τα εκμεταλλευτούμε.

«Αυτή η ταινία μιλάει για την ελευθερία. Για το ότι οι άνθρωποι υπερκαταναλώνουν κάτι το οποίο δεν μπορεί να τους αντιμετωπίσει, για την κατακρεούργηση ενός εξωγήινου ή καρτούν πολιτισμού» λέει ο ίδιος.

«Είναι μια μεταφορά. Προσπάθησα να παντρέψω δύο κόσμους, έναν χαρούμενο, χρωματιστό, πιο παιδικό και αθώο, επηρεασμένο βαθιά από καρτούν της δεκαετίας του '30, με έναν πιο σκοτεινό κόσμο, ο οποίος αναφέρεται κατά κάποιον τρόπο στην ανθρώπινη κοινωνία. Επειδή είμαι ένας άνθρωπος που μεγάλωσε στην Αθήνα, νομίζω ότι οι υποσυνείδητες επιρροές μου είναι αισθητές: τα κτίρια, η δομή, οι υφές και η αίσθηση που μου δίνει αυτή η πόλη».

Ο Δημήτρης Αρμενάκης έφτιαξε ένα animation για την υπερκατανάλωση, εμπνευσμένο από την Αθήνα Facebook Twitter
Για κάθε δημιουργό είναι μία από τις μεγαλύτερες απολαύσεις το να μπορεί να βλέπει το έργο του εκεί όπου πρέπει, εν προκειμένω στο σινεμά. Γιατί θεωρώ ότι εκεί είναι η θέση των ταινιών, στη μεγάλη οθόνη, και εκεί βλέπεις όλο το εύρος της ταινίας και πώς λειτουργεί, τη διάδραση με το κοινό. Φωτ.: Γεωργία Πανάκια

Η δημιουργία

«Υπήρξε μια περίοδος κατά την οποία έκανα αιτήσεις για μεταπτυχιακά προγράμματα, καθώς ήθελα να εξειδικευτώ πιο πολύ στο animation, να δω τι παραπάνω μπορώ να κάνω και να γνωρίσω περισσότερο κόσμο που ασχολείται με αυτό, οπότε, όταν με δέχτηκαν στο Royal School of Arts στο Λονδίνο, κατάφερα να πάω και να πω ότι θα το δοκιμάσω. Πέρα από τη διατριβή του μεταπτυχιακού, έκανα και δυο ταινίες μικρού μήκους, το "First Thirst" το 2018 και το "Αl you can eat", η παραγωγή του οποίου έγινε το 2019 και διανεμήθηκε στα φεστιβάλ στα τέλη του '19, αρχές του '20.


Κατηύθυνα όλη την παραγωγή, ποιος θα κάνει τον σχεδιασμό ήχου, τις φωνές, ποιοι θα είναι οι βοηθοί και για ποιες σκηνές, δηλαδή έπρεπε να ενορχηστρώσω όλο αυτό το κομμάτι και παράλληλα να κάνω τον σχεδιασμό και τη σκηνοθεσία της ταινίας. Στην αρχή υπήρχε μια σύγχυση ως προς το πώς θα γινόταν όλο αυτό, γιατί ο χρόνος ήταν περιορισμένος. Υπάρχει ένα budget που είναι συγκεκριμένο και το πώς θα το κατανείμω στους συνεργάτες μου έπρεπε να ζυγιστεί έτσι ώστε να βγαίνει και χρονικά και ποιοτικά αυτό που είχα οραματιστεί.

Ο Δημήτρης Αρμενάκης έφτιαξε ένα animation για την υπερκατανάλωση, εμπνευσμένο από την Αθήνα Facebook Twitter
Η ταινία σε βάζει στη θέση δύο χαρακτήρων που εξερευνούν μια πραγματικότητα τρομακτικά καινούρια για τους ίδιους, εκνευριστικά οικεία για εμάς, προκαλώντας έντονο το αίσθημα του φόβ

Το μήνυμα

«Υπερκαταναλώνουμε οτιδήποτε. Ακόμα και τα καρτούν, αν υπήρχαν στην πραγματικότητα και είχαμε κάποιο όφελος από αυτά, π.χ. ενεργειακό, ή κάτι μας πρόσφεραν, θα τα τρώγαμε βουλιμικά. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην τα εκμεταλλευτούμε. Τίποτα δεν μένει ανέγγιχτο, αν υπάρχει όφελος.

Ήθελα να δείξω την οπτική μέσα από τα μάτια του θύματος, του προϊόντος, το πώς αυτό βλέπει την κοινωνία, όχι την οπτική του θύτη. Όταν ήμουν στο Λονδίνο, σκεφτόμουν τι θα συνέβαινε αν ένα από όλα αυτά τα κοτόπουλα που είναι στα ψυγεία των σούπερ-μάρκετ, ήταν ζωντανό, έβγαινε στην πόλη και κυκλοφορούσε στους δρόμους μιας μεγαλούπολης. Δεν θα ένιωθε χαωμένο;»

Τα φεστιβάλ

«Άρχισα να στέλνω την ταινία σε κάποια φεστιβάλ του εξωτερικού και της Ελλάδας. Ξεκίνησα να τη διανέμω από τα τέλη του '19, αρχές του '20, εφόσον είχε βγει στην τελική της μορφή. Κατάφερα να τη δω σε έναν κινηματογράφο τον Φεβρουάριο, στο London Short Film Festival. Για κάθε δημιουργό είναι μία από τις μεγαλύτερες απολαύσεις το να μπορεί να βλέπει το έργο του εκεί όπου πρέπει, εν προκειμένω στο σινεμά. Γιατί θεωρώ ότι εκεί είναι η θέση των ταινιών, στη μεγάλη οθόνη, και εκεί βλέπεις όλο το εύρος της ταινίας και πώς λειτουργεί, τη διάδραση με το κοινό. Μπορεί να γελάσει, να κλάψει, να βγάλει διάφορα συναισθήματα, είναι κι αυτό κομμάτι της εμπειρίας.

Το θετικό είναι ότι κατάφεραν να γίνουν οι Νύχτες Πρεμιέρας, παρά τις αντίξοες συνθήκες, λίγο πριν επιβληθούν τα πιο αυστηρά μέτρα. Οπότε το ευχάριστο είναι ότι είδα την ταινία τελικά και στην Αθήνα, την πόλη στην οποία μεγάλωσα, κι αυτό μου άρεσε. Τον Δεκέμβριο έκλεισε τον κύκλο της, αφού πήγε συνολικά σε περισσότερα από σαράντα φεστιβάλ. Όλο το ταξίδι που κατάφερε να κάνει εν μέσω πανδημίας είναι μεγάλη τιμή για την ίδια την ταινία».

Ο Δημήτρης Αρμενάκης έφτιαξε ένα animation για την υπερκατανάλωση, εμπνευσμένο από την Αθήνα Facebook Twitter
Όλο το ταξίδι που κατάφερε να κάνει εν μέσω πανδημίας είναι μεγάλη τιμή για την ίδια την ταινία. Φωτ.: Γεωργία Πανάκια

Η τέχνη ως δίαυλος μηνυμάτων

«Θεωρώ ότι αυτός είναι ένας από τους σκοπούς της τέχνης. Εγώ επέλεξα το animation, θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε άλλο, εικαστικό ή μη. Είναι ο δίαυλος μέσα από τον οποίο θα μπορέσουμε να μεταδώσουμε αυτό που θέλουμε να πούμε. Και αυτό εξαρτάται από το τι έχει μέσα του ο καθένας, αυτό που τον ταλανίζει και θέλει να το βγάλει προς τα έξω. Στην προκειμένη περίπτωση η ταινία αποκτά έναν πιο κοινωνικό χαρακτήρα, κάποιοι θα έλεγαν οριακά πολιτικό, γιατί θεώρησα ότι αξίζει να ειπωθούν πράγματα για την εποχή στην οποία ζούμε».

 
Οθόνες
0

Final 4 Euroleague LIVE

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

10 ταινίες της χρονιάς που πέρασαν απαρατήρητες και αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία

Οθόνες / 10 ταινίες της χρονιάς που πέρασαν απαρατήρητες και αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία

Αξιόλογες ταινίες που δεν είχαν προλάβει να κάνουν τον κύκλο τους όταν τις βρήκε το πρώτο lockdown ή δεν κατάφεραν να βρουν το κοινό τους στις προβολές των θερινών σινεμά.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Parthenope

Ανταπόκριση / Parthenope: Η υπερβολή δεν είναι ποτέ αρκετή για τον Σορεντίνο

Στο πρόσωπο της grande bellezza που ανακάλυψε, της αποθεωτικά φωτογενούς 27χρονης Τσελέστε Ντάλα Πόρτα, ο Ιταλός δημιουργός συγκεντρώνει τα αντιφατικά του αισθήματα για τη γειτονιά της μνήμης του, τη Νάπολη.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Τζία Ζάνγκε, ο εθνολόγος της κινεζικής συνείδησης

Ανταπόκριση / Τζία Ζάνγκε, ο Κινέζος εθνολόγος του σινεμά

Με το «Caught by the Tides», ο κορυφαίος σκηνοθέτης της Κίνας καταγράφει τις συντριπτικές αλλαγές στη χώρα μέσα από τον ποιητικό φακό του. Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος τον συνάντησε στις Κάννες.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Γιατί δεν μου άρεσε το «Megalopolis» του Κόπολα»

The Review / «Γιατί δεν μου άρεσε το Megalopolis του Κόπολα»

Πόσα λεπτά χειροκροτούσαν όρθιοι οι θεατές και γιατί δεν έχει απολύτως καμία σημασία; Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Τάσος Μελεμενίδης συζητούν για τη φιλόδοξη νέα ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα που έκανε την πρεμιέρα της στις Κάννες.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Κάφκα: Εκατό χρόνια μοναξιά

Daily / Κάφκα: Εκατό χρόνια μοναξιά

Στις 3 Ιουνίου συμπληρώνεται ένας αιώνας από τον θάνατο του μεγάλου συγγραφέα και μια νέα γερμανική σειρά μυθοπλασίας με θέμα το πέρασμά του από τον μάταιο και παράξενο τούτο κόσμο λειτουργεί ως «επετειακή» προβολή.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Oh, Canada

Ανταπόκριση / «Oh, Canada»: Ο Πολ Σρέιντερ ξανασκηνοθετεί τον Ρίτσαρντ Γκιρ, αλλά η χημεία απουσιάζει

45 χρόνια μετά το «Επάγγελμα Ζιγκολό» οι δυο τους ξανασυναντιούνται σε μια ταινία που αποτελεί έναν κομψό, ενίοτε αυστηρό στοχασμό – αλλά μέχρι εκεί.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
EMILIA PEREZ

Ανταπόκριση / Emilia Perez: Ένα εξωφρενικό μιούζικαλ για μια Μεξικανή τρανς γκάνγκστερ που βρίσκει λόγο ύπαρξης

Το σκληρό παραμύθι του Ζακ Οντιάρ στοιβάζει σε μια πλοκή εφάμιλλη τελενοβέλας έναν τόνο στοιχεία και καταφέρνει να κρατά συνεχώς το ενδιαφέρον.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
KINDS OF KINDNESS

Ανταπόκριση / «Ιστορίες Καλοσύνης»: Το σινεμά του Λάνθιμου είναι πλέον ένα είδος από μόνο του

Τρεις ιστορίες που στάζουν καλοσυνάτο φαρμάκι η μία στην άλλη και παρακολουθούν στενά, δαιμονικά και κοενικά την ανθρώπινη ανάγκη για τυραννικό έλεγχο και επώδυνη αλληλεξάρτηση. Pure Lanthimos, wicked fun.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Megalopolis

Ανταπόκριση / Megalopolis: Ο Κόπολα μετέτρεψε τη Νέα Υόρκη του 21ου αιώνα σε αρχαία Ρώμη

Η ελληνορωμαϊκή προειδοποίηση του Φράνσις Φορντ Κόπολα για τη σύγχρονη διαφθορά των αξιών εξάπτει το ενδιαφέρον, αλλά συντρίβεται από το ντελιριακό και ειλικρινές άγχος του να χωρέσει τα πάντα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Pulp Fiction: Οι Κάννες, το mega-σκάνδαλο που βράζει και η υπέροχη Μέριλ Στριπ

Pulp Fiction / Οι Κάννες, το mega-σκάνδαλο που βράζει και η υπέροχη Μέριλ Στριπ

Στις υπεραστυνομευόμενες Κάννες ένα τσουνάμι αποκαλύψεων σκιάζει το κλίμα που ο διευθυντής, Τιερί Φρεμό, επιθυμεί διακαώς να διαφυλάξει σε κινηματογραφικό πλαίσιο, ενώ στην τελετή έναρξης πρυτάνευσε η οσκαρική λογική. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
‘Spacey Unmasked’: Δεν έχει τέλος το κατηγορητήριο εναντίον του Κέβιν Σπέισι

Οθόνες / Spacey Unmasked: Δεν έχει τέλος το κατηγορητήριο εναντίον του Κέβιν Σπέισι

Νέες καταγγελίες για σεξουαλικές επιθέσεις στο αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για τον Κέβιν Σπέισι, με τον αδελφό του ηθοποιού να δηλώνει ότι ο πατέρας τους ήταν ένας αρνητής του Ολοκαυτώματος που διοργάνωνε ναζιστικές συναντήσεις στο σπίτι τους.
THE LIFO TEAM