Ο Βάσος Γεώργας αφηγείται τη ζωή του στη LIFO Facebook Twitter
Δούλεψα σε ταινίες του εξωτερικού. Έβαλα το χεράκι μου να γίνουν τα γυρίσματα της ταινίας του Κόπολα, Ιστορίες της Νέας Υόρκης, εδώ στην Ακρόπολη. Δεν μπορώ να πω ότι έχασα τα καλύτερα. Αλλά γενικώς πιστεύω πως τα καλύτερα έρχονται. Φωτο: Σπύρος Στάβερης/LIFO

Ο Βάσος Γεώργας αφηγείται τη ζωή του στη LIFO

0

Γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στα Εξάρχεια και ζω εκεί τα τελευταία σαράντα χρόνια. Δεν υπάρχουν πια οι χαρακτηριστικοί τύποι της γενιάς των Εξαρχείων. Εννοώ από τον Ιωάννου μέχρι τον Μίνω Βολανάκη. Από τον Κώστα Καραγιάννη μέχρι τον Λεωνίδα Χρηστάκη και τον Πάνο Κουτρουμπούση. Δεν υπάρχει κανένας πια. Δηλαδή, για κάποιον που έχει ζήσει πάρα πολλά χρόνια εδώ, νιώθει μοναξιά, απόλυτη μοναξιά.

Με στενοχωρεί να βλέπω την πλατεία Εξαρχείων να γίνεται τόπος επίθεσης αλλοδαπών κουλτουρών. Kαι με τη λέξη «αλλοδαπές» εννοώ το Αιγάλεω, το Περιστέρι, το Σύνταγμα, την Ομόνοια. Όλοι περνάνε μία βόλτα από τα Εξάρχεια, αλλά κανείς δεν τα αγαπάει. Τα Εξάρχεια μου θυμίζουν μία φράση που είπε πρόσφατα ο Θόδωρης Παπαντίνας σ' ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του: «Όλοι μου ζητάνε να πάω μία βόλτα, αλλά κανείς δεν με παίρνει τηλέφωνο».

• Η Αθήνα έχει τρομοκρατημένους ανθρώπους. Και οι τρομοκρατημένοι άνθρωποι φτιάχνουν τα γκέτο. Η Αθήνα είναι κλειστή. Οι Αθηναίοι είναι κλειστοί. Δηλαδή, ο Πακιστανός μπορεί να περάσει ελεύθερος από την πλατεία Κολωνακίου; Λογικό δεν είναι να πάει στη Βάθη και να φτιάξει μια μικρή κοινότητα; Kατηγορούμε τους ξένους ότι έχουν κάνει γκέτο, αλλά εμείς τους ωθήσαμε να το κάνουν.

• Ο κινηματογράφος μου κόλλησε όταν ήμουν μικρός. Έμενα στη Λιοσίων στο ακριβώς απέναντι σπίτι από εκεί που είναι σήμερα το Gagarin. Προσπαθούσα να δω σινεμά στην «Αθηναία», που ήταν ο θερινός κινηματογράφος απέναντι. Το Για μια χούφτα δολάρια, που ήταν ακατάλληλο δι' ανηλίκους. Τότε στα εισιτήρια υπήρχε κι ένας εφοριακός που ήλεγχε κι ένας αστυνομικός.

Δεν ήταν όπως όταν πηγαίνεις σινεμά τώρα. Και φυσικά ήταν αδύνατο να μπω μέσα. Ανέβηκα σε μία αχλαδιά που ήταν απ' έξω. Ε, το κλαδί όπου καθόμουν έσπασε, έπεσα, χτύπησα το κεφάλι και έπαθα διάσειση. Από τότε λαλάω και τραγουδάω στο μπάνιο και παντού δηλαδή. Και όποιον πάρει ο Χάρος. Και όταν ξύπνησα, ήθελα να γίνω «σινεμάς». Όταν με ρώταγαν τι θα ήθελα να γίνω, έλεγα «σινεμάς». Δεν ήξερα τι ακριβώς, αλλά ήθελα να ασχοληθώ με το σινεμά.

Αυτή η ιστορία του «ερωτισμού», ο καθωπρεπισμός στην Ελλάδα, έχουν κάνει πολλές ταινίες να περάσουν στο περιθώριο και μόνο χάρη στο πείσμα κάποιων ανθρώπων κατάφεραν να βγουν από την αφάνεια. Θεωρώ ότι το να ρίξεις μια ματιά και σε αυτό το σινεμά είναι ιστορία, είναι μελέτη. Το σεξ είναι πολύ σημαντικό στη ζωή των ανθρώπων, αλλά η σεμνοτυφία και η ευλάβεια με την οποία το αντιμετώπισε η κοινωνία μας μάς κάνει να μοιάζουμε με ένα ακάθαρτο σαλονάκι που περιμένει επισκέπτες και για να φαίνεται καθαρό το σκουπίζουμε και ρίχνουμε τη σκόνη και τη βρομιά κάτω από το χαλάκι.

• Ευτύχησα να είμαι βοηθός και του Κώστα Καραγιάννη και του Γιάννη Δαλιανίδη, δύο πολύ αμφιλεγόμενων κινηματογραφιστών εκείνης της εποχής. Πετυχημένων όμως. Από τον ένα έμαθα τι σημαίνει παρακμή, από τον άλλον τι σημαίνει glamorous. Δύο τελείως διαφορετικά άκρα. Μετά δούλεψα με τον Φέρρη, τον Νικολαΐδη και άλλους.

Δούλεψα σε ταινίες του εξωτερικού. Έβαλα το χεράκι μου να γίνουν τα γυρίσματα της ταινίας του Κόπολα, Ιστορίες της Νέας Υόρκης, εδώ στην Ακρόπολη. Δεν μπορώ να πω ότι έχασα τα καλύτερα. Αλλά γενικώς πιστεύω πως τα καλύτερα έρχονται. Και στο σινεμά και στη ζωή. Τι είναι καλό; Kαλό είναι να δημιουργείς συνέχεια και να μη σταματάς.

• Παρακολουθούσα από πολύ παλιά την κουλτούρα του ερωτικού σινεμά. Όχι αυτό καθαυτό το σινεμά. Την κουλτούρα των ανθρώπων που πηγαίνανε. Πηγαίναμε και κάναμε πλάκες με τον συγχωρεμένο τον Βαγγέλη Κοτρώνη. Καθόμασταν στη μέση ενός κινηματογράφου, ανοίγαμε τις ομπρέλες, και καλά ότι θα βρέξει.

Ή μια άλλη φορά προσπαθήσαμε να ψήσουμε ρέγκες σ' έναν κινηματογράφο στην Πατησίων, το Αλάσκα. Κάπου το '86 είχε απ' έξω έναν τεράστιο πιγκουίνο που έλεγε «η αίθουσα δροσίζεται». Το καλοκαίρι όλοι οι εμποροϋπάλληλοι πήγαιναν εκεί το μεσημέρι για να κοιμηθούν μια-δυο ώρες και να ξαναγυρίσουν στη δουλειά τους. Ψήναμε ρέγκα και αυτοί νόμισαν ότι έπιασε φωτιά και κάλεσαν την Πυροσβεστική.

Αυτή η ιστορία του «ερωτισμού», ο καθωπρεπισμός στην Ελλάδα, έχουν κάνει πολλές ταινίες να περάσουν στο περιθώριο και μόνο χάρη στο πείσμα κάποιων ανθρώπων κατάφεραν να βγουν από την αφάνεια. Και θα σου πω ότι η Ευδοκία του Δαμιανού δεν θα ήταν σήμερα αυτό που είναι, αν δεν υπήρχε ο Γιώργος Χρονάς να την ανασύρει από εκεί που την ανέσυρε. Γιατί όταν βγήκε, ήταν μία αποτυχία. Δεν δούλεψε η ταινία.

Θεωρώ ότι το να ρίξεις μια ματιά και σε αυτό το σινεμά είναι ιστορία, είναι μελέτη. Δεν είναι εξάσκηση της ηδονοβλεψίας. Bλέπεις μια ολόκληρη κοινωνία και τον τρόπο που εξελίχθηκε. Το σεξ είναι πολύ σημαντικό στη ζωή των ανθρώπων, αλλά η σεμνοτυφία και η ευλάβεια με την οποία το αντιμετώπισε η κοινωνία μας μάς κάνει να μοιάζουμε με ένα ακάθαρτο σαλονάκι που περιμένει επισκέπτες και για να φαίνεται καθαρό το σκουπίζουμε και ρίχνουμε τη σκόνη και τη βρομιά κάτω από το χαλάκι.

• Το ντοκιμαντέρ Σινεμά Γυμνό που φτιάξαμε με τον Δημήτρη Κολιοδήμο ξεκινάει από το 1931 που γυρίζει ο Λάσκος το Δάφνις και Χλόη. Είναι δώδεκα ώρες ταινία. Πρέπει να σου πω με λύπη μου πως από πέρυσι που τελείωσε το ντοκιμαντέρ έχουν πεθάνει πέντε ανθρώποι. Η Λουκία η Ρικάκη, ο Παπακώστας, ο Τάσσιος, ο Νίκος ο Αντωνάκος, ο Γιάννης ο Δαλιανίδης. Εκείνη τη στιγμή εγώ και ο Δημήτρης είπαμε να προλάβουμε όσο ζουν μερικοί άνθρωποι.

Μέσα στο ντοκιμαντέρ μιλάει ένας άνθρωπος που τον έψαχνα δέκα χρόνια. Ο «μεγάλος Μπέρτο» έχει υπογράψει μεγάλη σειρά ταινιών πορνό και είχε το σημερινό Tessera στην Πειραιώς, που ήταν ναός του πορνό και του σεξ. Αυτό τον άνθρωπο τον έψαχνα δέκα χρόνια. Και τον ανακάλυψα πάνω σ' ένα βουνό στο Αιγάλεω. Και μίλησε. Και νομίζω ότι είναι σημαντικό να καταγράφονται μερικές λεπτομέρειες. Ή υπάρχουν άλλες λεπτομέρειες που δεν τις ξέρει ο κόσμος. Πολλοί έχουν ταυτίσει την Τίνα Σπάθη με το πορνό. Η Τίνα Σπάθη, λοιπόν, δεν έχει κάνει πορνό. Έχει κάνει ερωτικές ταινίες. Κανείς δεν ξέρει ότι μετά την Τίνα Σπάθη υπήρξαν άλλες τέσσερις «Τίνα Σπάθη» που χρησιμοποίησαν το όνομά της.

• Ο Γκοντάρ λέει πως «κάθε ταινία έχει τουλάχιστον έναν θεατή, αυτόν που την έφτιαξε». Κάθε ταινία έχει μια αξία. Ακόμη και το πιο τρομακτικό σκουπίδι. Είναι το πάθος που μετράει όταν κάνεις κάτι. Δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα. Δικαίωμα στην επιτυχία και στην αποτυχία έχουν όλοι. Και ένας πολύ μεγάλος σκηνοθέτης μπορεί να κάνει μια πατάτα. Και ένας πολύ ταπεινός να κάνει κάτι πολύ ωραίο. Αν έλειπε η υποκρισία, δεν ξέρω αν θα δίναμε περισσότερη σημασία σε αυτές τις ταινίες, θεωρώ, όμως, ότι η χούντα ήταν που έσπρωξε τους ανθρώπους εκεί.

Οι άντρες ήταν πολύ καταπιεσμένοι από την μπότα του αρχιφύλακα και ξεσπούσαν είτε στο γήπεδο, είτε στα σινεμά, είτε στο σπίτι, κάνοντας τον «άντρα» στη γυναίκα τους. Μην ξεχνάς πως κατά τη διάρκεια της χούντας το πιο συνηθισμένο στα αστυνομικά χρονικά ήταν ο ξυλοδαρμός συζύγου. Αυτό που μπορώ να σου πω είναι πως αν υπήρχε λιγότερη υποκρισία, αυτή η χώρα θα μπορούσε ν' αναγνωρίσει την κατάστασή της, θα μπορούσε να κάνει μια αυτοδιάγνωση.

• Νιώθω ότι είμαι ένας πολύ συνηθισμένος, βαρετός άνθρωπος, κάνω μια συνηθισμένη, βαρετή, αστική ζωή, έχω τις ίδιες βαρετές, αστικές συνήθειες και κάνω τον κύκλο της ζωής μου. Πιστεύω ότι όλοι εφησυχάζουν, όλοι είναι βολεμένοι. Το να γράψεις ένα ποίημα θέλει ένα βάσανο, ένα σφίξιμο στο στομάχι και για δύο, τρεις, πέντε ώρες να κοιλοπονέσεις. Το ντοκιμαντέρ που έκανα το κοιλοπόνεσα έναν χρόνο. Θυμάμαι τον Μίνω τον Βολανάκη, που όταν μετέφραζε, χανόταν, καθόταν στην πλατεία, έπινε έναν καφέ, πέρναγες, του μίλαγες και δεν σήκωνε τα μάτια του να σε κοιτάξει. Ήξερες ότι δεν έπρεπε να τον ενοχλήσεις.

• Πιστεύω ότι μπορείς να γράψεις για πράγματα που δεν έχεις ζήσεις. Όπως επίσης πιστεύω ότι μπορείς να σκηνοθετήσεις πράγματα που δεν έχεις ζήσει. Μπορείς να τραγουδήσεις για πράγματα που δεν έχεις ζήσει. Όμως, τη δημιουργία ο άνθρωπος τη βρίσκει μέσα από τη συντριβή του. Και το '70 και το '80 και το 2000, την εποχή που ονόμασες «εποχή του χασμουρητού», οι πιο πολλοί ξεκινούσαν με το εξής μότο: « Θα τους γαμήσω όλους». Θα κάνω ένα βιβλίο, μια ταινία, θα τους γαμήσω όλους.

Μόνο, όμως, αν πάψεις ν' ασχολείσαι με τους άλλους μπορείς ν' απελευθερωθείς και να δημιουργήσεις. Ίσως έχουμε μια ελπίδα, αν φτάσουμε στην καταστροφή, στην πλήρη καταστροφή, να βγουν άνθρωποι με πολλές ευαισθησίες, που να κοιτούν διαφορετικά τον διπλανό του. Πιστεύω ότι κάτι μπορεί να γίνει.

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Πάνος Χ. Κούτρας: «Αυτή η ταινία μού έβγαλε την πίστη!»

Ανταπόκριση από τις Κάννες / Πάνος Χ. Κούτρας: «Αυτή η ταινία μού έβγαλε την πίστη!»

Λίγο μετά την πρεμιέρα του «Dodo», της νέας του ταινίας, στο 75ο Φεστιβάλ των Καννών, ο Έλληνας σκηνοθέτης μίλησε στον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για την κρίση μέσης ηλικίας που πέρασε, για το εξαφανισμένο πτηνό που αποτελεί τον πυρήνα της ιστορίας του, για όσα τον εμπνέουν και όσα τον δυσκολεύουν.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΛΒΙΣ***1/2

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Elvis»: Κανείς δεν περίμενε μια τυπική βιογραφία από τον Μπαζ Λούρμαν

Στην μπαρόκ κονσόλα του Μπαζ Λούρμαν ο Έλβις μεταμορφώνεται σε μυθολογικό πλάσμα θηριώδους μελαγχολίας και η μουσική του διασταυρώνει μεθυστικά τις απαρχές του rock 'n’ roll με το σημερινό χιπ-χοπ in full blast.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Στον θρόνο του Ξέρξη»: Η Εύη Καλογηροπούλου, η Αφροδίτη Παναγιωτάκου και ο Γιώργος Μαζωνάκης στις Κάννες

Lifo Videos / «Στον θρόνο του Ξέρξη»: Η Ε. Καλογηροπούλου, η Α. Παναγιωτάκου και ο Γ. Μαζωνάκης μιλούν στη LiFO από τις Κάννες

Η νέα ταινία μικρού μήκους της Εύης Καλογηροπούλου, σε καλλιτεχνική επιμέλεια της Αφροδίτης Παναγιωτάκου, παραγωγή του Onassis Culture, με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Μαζωνάκη, έκανε πρεμιέρα στην Εβδομάδα Κριτικής του 75ου Φεστιβάλ Καννών και κέρδισε το βραβείο του Canal+. Οι συντελεστές βρέθηκαν στην Κρουαζέτ και μίλησαν στον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Erika Lust: Η σκηνοθέτιδα ερωτικών ταινιών που θέλει να αλλάξει την αντίληψή μας για το πορνό

Οθόνες / Erika Lust: Η σκηνοθέτιδα ερωτικών ταινιών που θέλει να αλλάξει την αντίληψή μας για το πορνό

Με αφορμή την επίσκεψή της στην Αθήνα ως ομιλήτριας στο TEDxAthens 2022, η Σουηδή σκηνοθέτιδα και παραγωγός adult ταινιών εξηγεί πώς έθεσε τους δικούς της κανόνες σε μια βιομηχανία χτισμένη για να ικανοποιεί τους άνδρες.
ΜΑΝΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ
Ρούμπεν Έστλουντ: «Έμαθα σινεμά γυρίζοντας ταινίες για το αλπικό σκι!»

Οθόνες / Ρούμπεν Έστλουντ: «Έμαθα σινεμά γυρίζοντας ταινίες για το αλπικό σκι!»

Ο βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα Σουηδός σκηνοθέτης μίλησε στη LiFO από τη Χιλιαδού της Εύβοιας, εκεί όπου πέρασε με το συνεργείο και τους ηθοποιούς του το περασμένο καλοκαίρι γυρίζοντας το «Τρίγωνο της θλίψης», επίσημη συμμετοχή στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 75ου Φεστιβάλ Καννών.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Crimes of the Future

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Crimes of the Future» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ: Στο μέλλον η εγχείρηση είναι το νέο σεξ

Η νέα ταινία του Καναδού πρύτανη της σωματικής φρίκης ανθολογεί τους εικαστικούς του άξονες, επισκέπτεται και ανακεφαλαιώνει τις αγαπημένες του θεματικές.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΠΕΞ LUX ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ 2022

EU Arts & Culture / Βραβείο Κοινού LUX 2022: Ψηφίστε μία από τις τρεις εξαιρετικές υποψήφιες ταινίες

«Flee», «Μεγάλη Απόδραση», «Κβο Βάντις, Άιντα;»: Βαθμολογήστε τις ταινίες που έχετε παρακολουθήσει και κερδίστε την ευκαιρία να βρεθείτε στην απονομή του βραβείου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Top Gun: Maverick»: Η σπάνια περίπτωση ενός sequel σκάλες ανώτερου από το πρωτότυπο

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Top Gun: Maverick»: Η σπάνια περίπτωση ενός sequel σκάλες ανώτερου από το πρωτότυπο

Ανεξάρτητα από τις όποιες αντιρρήσεις και το γούστο του καθενός, ο Τομ Κρουζ είναι ο μόνος που μπορεί να σηκώσει στους ώμους του ένα είδος σινεμά που απειλείται πανταχόθεν, και να το απογειώσει.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Δωμάτια με θέα: Ένα ντοκιμαντέρ για τα αργυροχρυσοχοεία του κέντρου της Αθήνας που μετατρέπονται σε δωμάτια για τουρίστες

Οθόνες / «Δωμάτια με θέα»: Ένα φιλμ για τα εργαστήρια αργυροχρυσοχοΐας του κέντρου της Αθήνας που έγιναν airbnb

H Νικολέτα Παράσχη και ο Νικόλας Παπαδημητρίου γύρισαν ένα ντοκιμαντέρ για το πώς μια πόλη μετασχηματίζεται, σκεπάζοντας αλύπητα τα παλιά της ίχνη.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Για τους ύμνους στον Γκουσγκούνη: μία (βολικά ξεχασμένη) λεπτομέρεια

Χριστίνα Γαλανοπούλου / Για τους ύμνους στον Γκουσγκούνη: μία (βολικά ξεχασμένη) λεπτομέρεια

Πολλά γράφτηκαν για τον θρύλο του ελληνικού πορνό εκτός από ένα - το πώς κάποιοι πήραν τις «ένδοξες» ατάκες του τοις μετρητοίς, αδυνατώντας να διαχωρίσουν το... σενάριο από την πραγματικότητα
THE LIFO TEAM

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ