Βάλε μουσική να σου πω ιστορίες...
Η ταινία And No More Shall We Part, μια πολύ απλή ιστορία που κρατάει μόνο 13 λεπτά. Πρόκειται για την πρώτη ταινία της Σοφίας Γεωργοβασίλη. Θα προβληθεί το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου, στο Γ' Διαγωνιστικό ελληνικών ταινιών μικρού μήκους στην Οπερα-Οντεόν, στις 5.30 το απόγευμα.
Ο Λάμπρος Κτεναβός και η Ηλέκτρα Νικολούζου που πρωταγωνιστούν, είναι ένα ζευγάρι που αγαπιέται. Ετσι αρχίζει. Μέσα στο φυσικό χρόνο αυτών των λίγων λεπτών τους συμβαίνουν τα πάντα. Ξεκινάνε κάπως και καταλήγουν κάπως.
Δείχνει ένα ζευγάρι νέο και με ποιο τρόπο επικοινωνεί ο ένας στον άλλο τις ανάγκες του. Μέσα σε δεκατρία λεπτά, ενώ ξεκινάνε να κάνουν έρωτα, στο τέλος σκοτώνονται. Χωρίς να καταλάβεις το γιατί.
Το μαύρο λιβάδι
Η Σοφία για την ταινία της:
"Είναι ένα προσωπικό μου βίωμα από μια προηγούμενή μου σχέση. Είχαμε έναν έντονο τσακωμό και εγώ είχα τρομάξει πολύ από την αντίδραση τη δική μου και έγραψα ένα αυτό το σενάριο.
Δεν είναι το πρώτο μου. Πάντα έγραφα. Σκεφτόμουν να δοκιμάσω με τον κινηματογράφο, αλλά όλο το ανέβαλλα. Το είχα πεί στη φίλη μου, τη Χριστίνα Μουμούρη, η οποία είναι διευθύντρια φωτογραφίας, ένα κορίτσι-κομάντο και κάποια στιγμή ήρθε και μου είπε "έχεις τίποτα φτηνό να γυρίσουμε;". Ετσι έγιναν τα πράγματα. Κάναμε ενάμισι μήνα πρόβες και γυρίσαμε την ταινία σε δυο απογεύματα. Δεν είχα άλλα χρήματα.
Αλλά είμαι χαρούμενη. Εβαλα ένα στοίχημα και το κέρδισα. Με τον εαυτό μου πρώτα από όλα"
Η Σοφία για τη Σοφία :
"Εγώ ζωγράφος ήθελα να γίνω και δεν έγινα ποτέ. Ηθελα να φύγω και να σπουδάσω στο Λονδίνο. Μεσολάβησε ο θάνατος του μπαμπά μου και έπαθα μια άρνηση -γιατί ήταν ζωγράφος- και μετά άρχισα να κάνω ότι νάναι.
Βοηθός σε σχεδιαστή μόδας, σε τυπογραφείο, σε αργυροχρυσοχοίο, δούλεψα σε άπειρα μπαρ, άπειρα, μέχρι φέτος δούλευα και το 2003 έκανα ένα σεμινάριο παντομίμας με την Ασπασία Κράλλη.
Εκανε μετά η Ασπασία μια παράσταση και πήρε και εμένα που δεν ήμουν επαγγελματίας.
Αυτό το πράγμα, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω μου έκανε νόημα.Μου έκανε πολύ νόημα, ενώ είχα περάσει από διάφορα στάδια και δε στάθηκα πουθενά.
Μπήκα στη δραματική σχολή, τελείωσα το 2007, και έπαιξα στο μαύρο Λιβάδι. Στο θέατρο έχω κάνει όλες και όλες 5 δουλειές."
Για τις σχέσεις:
"Αυτό που συμβαίνει στην ταινία, μου συνέβη στην προηγούμενή μου σχέση.
Ελεγα "πριν δέκα λεπτά ήμασταν καλά, τι πήγε λάθος μέσα σε δέκα λεπτά;"
Αυτό το παιχνίδι με απασχολεί πάρα πολύ, το πως μπορεί να χαθεί η μπάλα σε μια επικοινωνία. Δηλαδή, τώρα εμείς επικοινωνούμε. Θα πω κάτι, εσύ θα το πάρεις διαφορετικά, δε θα καταλάβεις την πρόθεσή μου, θα μου πεις κάτι άλλο και θα αρχίσει μια παρανόηση. Αυτό με τρομάζει πολύ. Νομίζω ότι αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο από όλα τελικά είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις. Είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο και με απασχολεί καθημερινά."
Για το σπίτι:
"Γιατί με ενδιαφέρουν οι σχέσεις; Ισως επειδή έχω μεγαλώσει σε πολύ δύσκολο περιβάλλον.
Μεγάλωσα ως μοναχοπαίδι, αλλά έχω ένα αδερφό με τον οποίο γνωρίστηκαμε όταν είμασταν πια μεγάλοι. Μεγάλωσα με τη γιαγιά μου, τους θείους μου, σε εργατικές κατοικίες, είχαμε πολλά ναρκωτικά μέσα στο σπίτι, ο πατέρας μου πέθανε από αυτό."
"Κάποια στιγμή κατάλαβα γιατί, -ενώ μου αρέσει-, δε με αφορά ο πολιτικός κινηματογράφος. Εμένα, όταν ήμουνα μικρή, επειδή το περιβάλλον μου καιγόταν από θέματα καθημερινά, επιβίωσης, δύσκολα θέματα, δεν υπήρχε πολιτική συζήτηση στην οικογένεια. Ας πούμε προχθές, πήγα σε μια φίλη μου που η κόρη της είναι 15 και ήξερε τα πάντα, για τη δεξιά, την αριστερά. Εγώ στην ηλικία της ήμουν ανίδεη.
Σκεφτόμουν πως τελικά, σε επηρεάζει πολύ ο τρόπος που μεγαλώνεις. Εμένα με αφορά να μιλήσω για σχέσεις σε όλα τα επίπεδα και αυτό μπορείς μετά να το αναγάγεις και στην πολιτική και στην κοινωνία, μπορείς να το ανοίξεις. αλλά οι σχέσεις με καίνε."
Η πόλη:
"Είμαι παιδί της πόλης, παιδί του κέντρου. Με ενδιαφέρει πολύ και τώρα μεγαλώνοντας, αρχίζουν μέσα μου και οι συγκρούσεις, σε σχέση με την πόλη που ζω.
Η πόλη με φρικάρει πολλές φορές άλλες με κάνει και αισθάνομαι υπέροχα με απασχολεί αλλά δεν ξέρω τι να κάνω. Επηρεάζομαι από όλη αυτή τη δυστυχία γύρω μου. Ομως εδώ θέλω να ζήσω. Οταν είμαι μακριά μου λείπει. Εδώ είναι οι φίλοι μου. Εμένα οι φίλοι μου είναι η οικογένειά μου. δε μπορώ να ζήσω μακριά.
Κάποια στιγμή δοκίμασα να πάω στο εξωτερικό. Το δοκίμασα λίγο πέρσι, πήγα στο Λονδίνο και απέτυχε. Δε μπόρεσα. Γύρισα πίσω τρέχοντας. Είναι μια πολύ σκληρή πόλη. Γνώρισα έναν Αγγλο παραγωγό στο ευρωπαϊκό φεστιβάλ της Σεβίλλης όπου πήρα ένα βραβείο για το Μαύρο Λιβάδι και με κάλεσε για να με δει ένας ατζέντης. Για να κάνεις καριέρα εκεί πρέπει να είσαι 20 και να μην έχεις τίποτα πίσω σου. Συνειδητοποίησα ότι δε με αφορά αυτό το πράγμα. Ενα μήνα άντεξα στο Λονδίνο. Ο κόσμος μου έγινε πλυντήριο. Μου έλειπε το μπαλκόνι μου, το λουλούδι μου, ο σκύλος μου, οι φίλοι μου. Γύρισα πολύ αναστατωμένη. Ολα όμως για κάποιο λόγο συμβαίνουν. Μόλις γύρισα, έκανα την ταινία."
And No More Shall We Part
*****
