Αποστολή στις Κάννες: Είδαμε τη νέα ταινία του Τζιμ Τζάρμους

Αποστολή στις Κάννες: Είδαμε τη νέα ταινία του Τζιμ Τζάρμους Facebook Twitter
Μπιλ Μάρεϊ, Κλόϊ Σεβινί, Άνταμ Ντράιβερ
0

Στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου της κριτικής επιτροπής (το καλωσορίσατε του φεστιβάλ στους δημοσιογράφους, κατά κάποιον τρόπο), ο πρόεδρος Αλεχάντρο Ινιάριτου διαβεβαίωσε πως δεν έχει απολύτως κανένα πρόβλημα με την κατ’ ιδίαν θέαση μιας ταινίας σε μικρή, ή πολύ μικρή οθόνη, ή με το Netflix, τη δουλειά του οποίου εξήρε (βλέπε Roma) αλλά έδωσε έμφαση, όπως είναι αναμενόμενο, στο αίσθημα  που προσφέρει η αίθουσα. «Δεν βλέπω τον λόγο γιατί να μην μοιραζόμαστε όλοι μαζί την εμπειρία μιας ταινίας» είπε ρητορικά σε ευήκοα ώτα, παραπέμποντας ευθέως στην ταινία πρεμιέρας Οι νεκροί δεν πεθαίνουν.

 

Ο άνθρωπος που την υπογράφει, ο Τζιμ Τζάρμους, ο JaJa για τους εδώ φίλους του, συνεχίζει να αποτελεί πρότυπο Αμερικανού δημιουργού στα γαλλικά καλούπια, ένα από τα πιο συνεπή poster boys του ανεξάρτητου κινηματογράφου που δεν πρόδωσε ποτέ το στιλ, τους ρυθμούς, τους πιστούς του ή τις Κάννες.

 

Οι εξυπνάδες διανθίζουν την αναταραχή που εξελίσσεται αργά, διαβρωτικά, και εντελώς παράξενα, σε μια ακίνητη κοινότητα παροιμιωδώς ασυνήθιστη στις αλλαγές.

 

Στο The Dead don’t Die, ο Μπιλ Μάρεϊ με τον Άνταμ Ντράιβερ περιπολούν χαλαρά σε μια ξεχασμένη κωμόπολη στη μέση του πουθενά – κυριολεκτικά, που λέγεται Centerville. Είναι ξεροί και αγέλαστοι τύποι, τζαρμουσικοί, αλλά όχι ερήμην τους, καθώς στη μέση της πλοκής, πετάνε ξαφνικά meta αναφορές στο σενάριο, τον σκηνοθέτη τους, το Star Wars ή το country μουσικό θέμα της ταινίας, όπου ο Ντράιβερ υποδύεται τον Κάιλο Ρεν.

 

Οι εξυπνάδες διανθίζουν την αναταραχή που εξελίσσεται αργά, διαβρωτικά και εντελώς παράξενα, σε μια ακίνητη κοινότητα παροιμιωδώς ασυνήθιστη στις αλλαγές. Σεληνιακές, υποτίθεται, ρωγματώσεις προκαλούν μετατόπιση του άξονα της γης και οι νεκροί ξυπνάνε από τους τάφους τους και επιτίθενται στους ζωντανούς, με σπαστικές κινήσεις και τις γνωστές κανιβαλιστικές διαθέσεις. Τον χορό σέρνει ο Ίγκι Ποπ και θύμα πέφτει η Σάρα Ντράιβερ (που εκτελεί και χρέη συμβούλου σεναρίου στην ταινία), και σειρά έχει το χωριό, ακόμη και η επισκέπτρια Σελίνα Γκόμεζ, που οδηγεί μια κλασική Πόντιακ βγαλμένη από το σύμπαν του Τζορτζ Ρομέρο, μαζί με δυο φιλαράκια της, τα «ειρωνικά χιψτεράκια της πόλης», όπως τα αποκαλεί ο ιδιοκτήτης του τοπικού μοτέλ.

 

Ο θίασος του Τζάρμους και λίγοι νέοι «απόστολοι» στρατολογήθηκαν ευπειθώς: ο Τομ Γουέιτς είναι ο μαλλιαρός τρελός του χωριού, ο ερημίτης που εγκατέλειψε νωρίς τα εγκόσμια για να βρει σωτήριο καταφύγιο στο κοντινό δάσος – κάτι ήξερε, αλλά τον παρεξήγησαν όλοι, εκτός από τον συμπονετικό συμμαθητή του από το δημοτικό, τον Μπιλ Μάρεϊ. Ο Στιβ Μπουσέμι είναι ο γκρινιάρης μαλάκας που κανείς δεν συμπαθεί. Η Κλόι Σεβινί συμπληρώνει το τρίο των στωικών αστυνομικών, μόνο που αποδεικνύεται πιο ευαίσθητη και ανυπόμονη από ό,τι δηλώνει. Ο Ντάνι Γκλόβερ βοηθάει σαν καλός Σαμαρείτης με την έμφυτη ευγένεια και γενναιοδωρία του. Και η Τίλντα Σουίντον παίζει την νεκροθάφτη-«Ούφο» με την αχαρτογράφητη (ενδεχομένως σκωτσέζικη) προφορά, που απευθύνει ερωτήσεις για να συλλέξει πληροφορίες, και ειδικεύεται στην τέχνη του σαμουράι.

 

Το ποιος θα επιζήσει του ζόμπι ολοκαυτώματος έχει ένα μικρό σασπένς, αλλά η ιδέα και η κομψή, οικονομική εκτέλεση μοιάζουν πλεονασμός, και στο συνολικό έργο του Τζάρμους, αλλά και στην πολιτική δήλωση που επιχειρεί, εξηγώντας την αντί να την αφήσει να εννοηθεί από τα προφανή συμφραζόμενα. Η σάτιρα χτυπάει τους αδαείς, αποχαυνωμένους συμπατριώτες του, που βουλιάζουν στο κέντρο της χώρας, ομφαλοσκοπώντας σε μια καλοβαλμένη, συμπαθή μιζέρια που αντιπαλεύει οποιαδήποτε γνώση και πνευματική ανησυχία.

 

 

The Dead don't Die trailer

 

Στο αδόκητο ξύπνημά τους, οι απέθαντοι αναζητούν αυτό που έκαναν όσο ήταν ζωντανοί και δυστυχώς κατευθύνονται στις υλικές συνήθειες που εγκατέλειψαν απότομα, τον καφέ, τα γλυκά, τα σπορ, το WiFi... Στις ταινίες του, ο Τζάρμους συχνά εξάγει γλυκόπικρες αλήθειες της ζωής μέσα από προφορικές αντιφάσεις της στιγμής, με μια χαρακτηριστικά χιουμοριστική, καφενόβεια ψυχανάλυση. Εδώ, οι ανάλαφρες κουβεντούλες δεν καταλήγουν σε ολοκληρωμένη φιλοσοφία.

 

«Δεν θα έχουμε καλό ξεμπέρδεμα» είναι το motto που επαναλαμβάνει σχεδόν ρομποτικά ο Ντράϊβερ, διακόπτοντας τον αξιοζήλευτο έλεγχο που έχει στα πράγματα και που εκνευρίζει τόσο, ακόμη και τον ολύμπια ήρεμο Μάρεϊ. «Σκότωσε το κεφάλι» είναι το επιμύθιο, ένας στόχος-μονόδρομος, που συμφωνεί με την ισχύουσα, μυθολογική μεθοδολογία ξεπαστρέματος του αφύσικου νεκροζώντανου μια και καλή. Επιπρόσθετα, λειτουργεί ως καμπανάκι για το ξερίζωμα του κακού από την κεφαλή – διότι το ψάρι βρομάει...

 

Τα έχουμε ξαναπεί, και τα έχουν επισημάνει κυρίως οι Αμερικανοί κριτικοί που καλύπτουν χρόνια το φεστιβάλ Καννών. Η καλή αμερικανική ταινία προκρίνεται στο διαγωνιστικό πρόγραμμα και για τον βαθμό αντιαμερικανισμού που εκπέμπει, εννοώντας την εναντίωσή της στο χολιγουντιανό ή ρεπουμπλικανικό status quo. Ο εκλέκτορας Τιερί Φρεμό, πάντως, έχει σοβαρότερα προβλήματα να αντιμετωπίσει από το γεγονός ότι η ταινία έναρξης είναι μια μινόρε προσθήκη στη φιλμογραφία του Τζιμ Τζάρμους. Και για να είμαστε ειλικρινείς, απέχει πολύ από το φιάσκο του Ismael’s Ghosts, ή του Βατέλ ή του ΦανΦάν, για να θυμηθούμε αξιολησμόνητες πρεμιέρες του παρελθόντος.

 

Χωρίς Χάρβεϊ Γουάινστιν, Πολ Άλεν, αριθμό γυναικών στις συμμετοχές ικανό να χαροποιήσει όσες επιμένουν πως υποεκπροσωπούνται, μεγάλα πάρτι, λουσάτα events και τις πλατφόρμες streaming για να αποσπάσουν την προσοχή, οι ερωτήσεις που του απευθύνουν μοιάζουν περισσότερο με ανακριτική διαδικασία. «Δεν του απονέμουμε και το Νόμπελ Ειρήνης» είπε κάπως εκνευρισμένος, προσπαθώντας να αιτιολογήσει τον τιμητικό Χρυσό Φοίνικα στον Αλέν Ντελόν, μετά τις χιλιάδες υπογραφές για να ακυρωθεί το βραβείο σε έναν φερόμενο ακροδεξιό, ομοφοβικό σταρ, που έχει κατά συρροή χειροδικήσει εναντίον γυναικών.

 

Είναι αλήθεια: όλοι περιμένουν κάτι περισσότερο από τις Κάννες και γίνονται αυστηρότεροι, σαν τους διψασμένους που διέσχισαν την έρημο και κάνουν σαν τρελοί για μια σταγόνα νερό, κατά τα λεγόμενα του Φρεμό.

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM
«Νεαρές μητέρες»: Είναι καλοκαιρινή επιλογή μία ταινία των αδελφών Νταρντέν; 

The Review / «Νεαρές μητέρες»: Tα κατάφεραν πάλι οι αδελφοί Νταρντέν; 

Τι κάνει τις «νεαρές μητέρες» να ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες δουλειές των Βέλγων δημιουργών; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για τη βραβευμένη ταινία που παίζεται στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Οθόνες / American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Η American Apparel πουλούσε απελευθέρωση, αλλά πίσω από τις βιτρίνες και το φίνο βαμβάκι το brand ήταν βουτηγμένο στα σκάνδαλα: σεξουαλική παρενόχληση, κατάχρηση εξουσίας και ένα εργασιακό κλίμα που κάθε άλλο παρά cool ήταν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ