«Malgré la nuit» («Παρά τη νύχτα»)
Ο Φιλίπ Γκραντριέ μού ήταν άγνωστος πριν από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης − δεν είχα δει μια ταινία του πριν από πολλά χρόνια στις Νύχτες Πρεμιέρας, δεν είχα πέσει ποτέ πάνω σε αφιέρωμα στο έργο του σε διεθνή φεστιβάλ. Το «Malgré la Nuit» με την Αριάν Λαμπέντ είναι η πιο πρόσφατη προσθήκη σε μια φιλμογραφία που δεν ταυτίζεται ούτε καν με το ανεξάρτητο, καλλιτεχνικό ρεύμα της γαλλικής κινηματογραφικής σκηνής. Φτιάχνει σινεμά των αισθήσεων, εμπνέεται «από μέσα», παραβλέπει τα εξωτερικά κίνητρα, το κλασικό στόρι, το παραμύθι όπως το ξέρουμε και το βλέπουμε κατά κόρον. Εξαιρετικά ενδιαφέρων, κρίμα που δεν είδαμε και τον ίδιο. Μαζί με τον Τούρκο σκηνοθέτη Ζεκί Ντεμίρκουμπουζ άξιζε την προσοχή μας μέσα από τις ρετροσπεκτίβες του φεστιβάλ.
«Το Νήμα»
Η καλύτερη ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη, που θα έπρεπε να έχει τοποθετηθεί στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα. Ένα ψυχαναλυτικό θρίλερ με στοιχεία πολιτικής φαντασίας και ηρωίδα μια αντιστασιακή που, περνώντας από το Παρίσι (εκπληκτική η αφαιρετική αναπαράσταση του γαλλικού ντεκόρ με τα τρία χρώματα που στραφταλίζουν, συνδέοντάς τα με τη θάλασσα-μήτρα της αρχής), προσγειώνεται στην τσακισμένη Μεταπολίτευση, αλλάζοντας φύλο και ηλικία, μια Ελληνίδα Ορλάντο, ερμηνευμένη μοναδικά από τη Σοφία Κόκκαλη. Ο The Boy συναντά την ωριμότητα, χωρίς να αποποιείται την πειραματική του ψυχοσύνθεση. Για δυνατούς λύτες.
«Πλατεία Αμερικής»
Μετά το ντεμπούτο του με το «Wild Duck», ο Γιάννης Σακαρίδης βελτιώνεται σημαντικά και η «Πλατεία Αμερικής» είναι ένα ψηφιδωτό με δυνατούς αρμούς, ενώνοντας επιτυχημένα τρεις ιστορίες κάτω από την ομπρέλα του εμβληματικού, συμβολικού και σπαρταριστού ομφαλού της σύγχρονης Αθήνας. Η συμβολή του Βασίλη Μουρίκη στο σενάριο είναι καθοριστική για τον διάλογο, τον ρεαλισμό και τον ήχο της γλώσσας, ο Γιάννης Στάνκογλου μοιάζει να έχει γεννηθεί για τον ζόρικο κι ευαίσθητο tattoo artist που υποδύεται, ενώ ο Μάκης Παπαδημητρίου επεκτείνει νοερά τον χαρακτήρα του στην «Έκρηξη» του Σύλλα Τζουμέρκα.
«Άφτερλωβ»
Ο Στέργιος Πάσχος φέρνει την αισθητική του κουρασμένου πλέον είδους του mumblecore (του σινεμά με τον αυτοσχεδιαστικό νατουραλισμό στον πυρήνα της εξερεύνησης των σχέσεων) στην ελληνική πραγματικότητα, ως προέκταση μιας δικής του μικρού μήκους ταινίας, μετατρέποντάς την σε μια meta εμπειρία, καθώς οι πρωταγωνιστές κλείνονται σε ένα δανεικό εξοχικό και αναρωτιούνται αν αγαπιούνται ακόμη και μετά τον χωρισμό τους. Κάποιες φορές τα αστεία λειτουργούν, κυρίως μέσω του ολοζώντανου, χαρισματικού Χάρη Φραγκούλη, και της χημείας του με την «καθαρή» Ηρώ Μπέζου, η οποία συμμετείχε και στην έτερη, και διαφορετικού ύφους, κομεντί «Όντως Φιλιούνται» του Γιάννη Κορρέ, που, όπως το «Polaroid» του Άγγελου Φραντζή στο μιλένιουμ και, τολμώ να πω, η «Ερόικα» του Μιχάλη Κακογιάννη στα '60s, ποστάρει τον παλμό της ελληνικής νεότητας ως χρονικό τεκμήριο, με άνισα, ενδιαφέροντα αποτελέσματα.
«90 χρόνια ΠΑΟΚ, νοσταλγώντας το μέλλον»
Παλαίμαχοι και ενεργοί παίκτες, στελέχη και παράγοντες του ΠΑΟΚ, με αρχηγό τον πρόεδρο Ιβάν Σαββίδη, που μίλησε στα ρωσικά και καταχειροκροτήθηκε εντός έδρας, κατέκλυσαν την πλατεία του Ολύμπιον για την προβολή του κύκνειου άσματος του Νίκου Τριανταφυλλίδη, μια ωδή με σπουδή για την βασανισμένη, αγαπημένη του ομάδα. Τη θλίψη της απώλειας έσπασε ο Νότης Τσίντογλου, ο θρυλικός μέσος της ηρωικής περιόδου 1947-1960, με τις ατάκες και την αξιοπρέπειά του στο ντοκιμαντέρ, ένας πραγματικός σταρ μπροστά στην κάμερα που ένωσε τις προσπάθειες του παρελθόντος με την ελπίδα για ένα καρποφόρο μέλλον.
«Agonie» («Αγωνία»)
Γυρισμένο από τον νεότατο Παραγουανό σκηνοθέτη Ντέιβιντ Κλέι Ντίαζ, αυτή η γερμανο-αυστριακή παραγωγή που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου ταίριαζε απόλυτα στο τμήμα «Αντι/Κατοπτρισμοί», καθώς παρακολουθούσε παράλληλα την ανάσα δύο νέων που βασανίζονται διαφορετικά στη μετάβασή τους από τον χαλαρό οικογενειακό κλοιό στον πραγματικό κόσμο, χωρίς να γνωρίζει, ούτε να μπορεί εύκολα να μαντέψει ο θεατής ποιος από τους δύο θα οδηγηθεί σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα, από αυτά που λαχταράει το ελεύθερο τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Τα φαινόμενα απατούν σε ένα δράμα που δεν χάνει beat.
