10 ταινίες για τις οποίες το γαλλικό σινεμά του 21ου αιώνα αισθάνεται υπερήφανο

10 ταινίες για τις οποίες το γαλλικό σινεμά του 21ου αιώνα αισθάνεται υπερήφανο Facebook Twitter
Η Ζωή της Αντέλ
0

Έστω ότι βρίσκεσαι σε ένα πηγαδάκι και κάποιος πετά ένα «γαλλικό σινεμά» στο τραπέζι και ξεκινούν οι συνειρμοί. Θα σκεφτείς τους μοντερνισμούς της nouvelle vague, θα σκεφτείς τα ερωτικά τρίγωνα, θα σκεφτείς το Θεέ μου, τι σου κάναμε (2014), αν είσαι από εκείνους που είδαν τους Συμπέθερους απ' τα Τίρανα τρεις φορές στο θέατρο, θα σκεφτείς την Αμελί (2001), αν ποστάρεις ανθισμένες πεδιάδες με στίχους της Κικής Δημουλά στο προφίλ σου στα social, θα σκεφτείς τα policier, αν είσαι μερακλής, θα σκεφτείς και τη φλυαρία, αν είσαι κακεντρεχής, σαν τον υπογράφοντα. Και θα έχεις ξύσει απλώς την επιφάνεια.

Η γαλλική κινηματογραφία είναι, πιθανότατα, η μόνη που μπορεί να κοντράρει την αμερικανική και τη βρετανική παραγωγή σε ποιότητα και πληθώρα επιλογών και έχει μεγάλη διείσδυση στο ελληνικό σινεφίλ κοινό, το οποίο τηρεί λιγότερο επιφυλακτική στάση απέναντι σε ταινίες που ομιλούν τη γαλλική.

Γιατί η γαλλική κινηματογραφία ισορροπεί με επιτυχία ανάμεσα σε εμπορικούς τίτλους και arthouse απόπειρες. Είναι, πιθανότατα, η μόνη που μπορεί να κοντράρει την αμερικανική και τη βρετανική παραγωγή σε ποιότητα και πληθώρα επιλογών, έχει μεγάλη διείσδυση στο ελληνικό σινεφίλ κοινό, το οποίο τηρεί λιγότερο επιφυλακτική στάση απέναντι σε ταινίες που ομιλούν τη γαλλική, και διαθέτει εκατοντάδες κινηματογραφικά στιγμιότυπα από εκείνα που μας έκαναν να ερωτευτούμε το μέσο.  

Με αφορμή τη σημερινή επέτειο, συλλέξαμε δέκα από τις καλύτερες προτάσεις του γαλλικού σινεμά μέσα στον εικοστό πρώτο αιώνα, δέκα ταινίες για τις οποίες μπορεί να καμαρώνει και να κοιτάζει αφ’ υψηλού τις λοιπές εθνικές κινηματογραφίες, όποτε τις συναντά στον δρόμο.
 

Αμελί

Amelie, 2001

του Ζαν-Πιερ Ζενέ

Amelie Facebook Twitter

Από τα παριζιάνικα ακορντεόν του Γιαν Τίερσεν ως τη χαρακτηριστική coup αλά Λουίζ Μπρουκς της Οντρέ Τοτού, η Αμελί έχει φτάσει σήμερα να θεωρείται γαλλικό σήμα κατατεθέν, όπως ο πύργος του Άιφελ ή η μπαγκέτα. Κατά βάθος, όλοι χρειαζόμαστε λίγο μαγικό ρεαλισμό στη ζωή μας και η ιστορία μιας εκκεντρικής νεαρής που επιφυλάσσει καλοσυνάτες χειρονομίες σε όλους, εκτός από την ίδια, έχει περίσσευμα από δαύτον. Αναπόσπαστο στοιχείο της σύγχρονης ποπ κουλτούρας – μια φίλη μου έχει ονομάσει την κόρη της Αμελί.

Ο άνθρωπος του τρένου

L’homme du train, 2002

του Πατρίς Λεκόντ

L’homme du train Facebook Twitter

Οι δρόμοι ενός φιλήσυχου δασκάλου ποίησης και ενός λακωνικού ληστή τραπεζών διασταυρώνονται στην επαρχιακή κωμόπολη όπου διαμένει ο πρώτος. Καθώς γνωρίζονται περισσότερο, οι δύο άντρες αναπτύσσουν μια ιδιαίτερη φιλία, θαυμάζοντας και ζηλεύοντας ο ένας στοιχεία του άλλου. Ο Πατρίς Λεκόντ επιστρατεύει αρκετό χιούμορ για να συνθέσει ακόμα μια φιλμική ωδή στη φαντασίωση, θρηνώντας στο βάθος για όλους εκείνους τους δρόμους που δεν επιλέξαμε μπροστά σε κάθε σταυροδρόμι. Πραγματικά, μια υπέροχη ταινία. 

Βρόμικος Κόσμος

36, Quai des Οrfèvres, 2004

του Ολιβιέ Μαρσάλ

36, Quai des Οrfèvres Facebook Twitter

Επί χρόνια ο Ολιβιέ Μαρσάλ συνεχίζει τη μακρά παράδοση της πατρίδας του στο είδος του policier, του αστυνομικού φιλμ δηλαδή. Το διαμάντι του στέμματος είναι ο Βρόμικος Κόσμος ή η γαλλική Ένταση (1995), όπως διάβαζες για την ταινία όταν κυκλοφόρησε, λόγω της ερμηνευτικής μονομαχίας ανάμεσα στους Ντανιέλ Οτέιγ και Ζεράρ Ντεπαρντιέ στους ρόλους δύο αστυνομικών που μόνο στα χαρτιά βρίσκονται στην ίδια πλευρά του νόμου. Ο Μαρσάλ κινηματογραφεί τους δύο ηθοποιούς με δέος, σε μια ταινία που οι φαν του είδους πρέπει να αναζητήσουν άμεσα. 

Ο χτύπος που έχασε η καρδιά μου

De battre mon coeur s’est arrêté, 2005

του Ζακ Οντιάρ

De battre mon coeur s’est arrêté Facebook Twitter

Εδώ και δύο δεκαετίες ο Ζακ Οντιάρ κρατά ψηλά το λάβαρο του auteur-ισμού στη χώρα που γέννησε τη σχετική θεωρία. Αν έπρεπε σώνει και καλά να επιλέξουμε μια ταινία από την πάρα πολύ ενδιαφέρουσα φιλμογραφία του, θα στρεφόμασταν στην ιστορία ενός πιανίστα που έχει μάθει να λύνει τα προβλήματά του με γροθιές. Ο ήρωας ακροβατεί ανάμεσα στη λογική και στο ένστικτο, πασχίζοντας να ξεφύγει από τη σκιά μιας δυσμενώς επιδραστικής πατρικής φιγούρας αλλά και της αυτοκαταστροφικής του φύσης. Ριμέικ του Fingers (1978) του Τζέιμς Τόμπακ, με ερμηνεία-δυναμίτη από τον Ρομέν Ντιρίς. 

Κρυμμένος

Caché, 2005

του Μίκαελ Χάνεκε

Caché Facebook Twitter

Κάθε ταινία του Μίκαελ Χάνεκε συνιστά ένα φιλμικό γεγονός για τη σινεφίλ κοινότητα. Tο αριστούργημά του είναι ο Κρυμμένος, με τους μπουρζουάδες Ντανιέλ Οτέιγ και Ζιλιέτ Μπινός να δέχονται απειλητικά (βιντεο)μηνύματα από κάποιον άγνωστο κι εκείνο το σοκαριστικό ξέσπασμα βίας να δικαιολογεί (και να επικυρώνει) την υπόκωφη ένταση που έχει προηγηθεί. Δεν είναι το μοναδικό φιλμικό σχόλιο για το ενοχικό σύνδρομο της δυτικής μεγαλοαστικής τάξης, η οποία ζει (και βασιλεύει) υπό τον ενδόμυχο φόβο εκείνου που θα έρθει μια μέρα για να ζητήσει την εξόφληση του λογαριασμού, μα είναι μάλλον το αποτελεσματικότερο και το πληρέστερο.

Ο χρόνος που απομένει

Le temps qui reste, 2006

του Φρανσουά Οζόν

Le τemps qui reste Facebook Twitter

Συχνά λειτουργεί ως προβοκάτορας, φλερτάρει επικίνδυνα με το κακό γούστο, στην καλή του μέρα, όμως, ο Φρανσουά Οζόν μπορεί να γυρίσει και μια ταινία σαν αυτή εδώ, όπου νεαρός γκέι φωτογράφος μαθαίνει ότι του απομένει λίγος χρόνος ζωής λόγω ασθένειας. Σπαρακτική κατάθεση πάνω στο «ζώο που ξεψυχά» και υπόδειγμα φιλμικής οικονομίας – θαρρείς πως ο Οζόν δεν έχει ούτε ένα δευτερόλεπτο να ξοδέψει, όπως ακριβώς και ο κεντρικός χαρακτήρας στο έργο. Δεν είναι εύκολη προβολή, μα αποζημιώνει με την ευθύτητα, την ατρόμητη στάση της απέναντι στον συναισθηματισμό κaι εκείνο το αξέχαστο φινάλε στην παραλία. 

Ενώπιον Θεών και ανθρώπων

Des hommes et des dieux, 2010

του Ξαβιέ Μποβουά

Des hommes et des dieux Facebook Twitter

Οκτώ μοναχοί σε ένα μοναστήρι της Αλγερίας καλούνται να αποφασίσουν αν θα το εγκαταλείψουν εν όψει μιας φονταμενταλιστικής απειλής. Ειδικό Βραβείο Επιτροπής στις Κάννες και διθυραμβικές κριτικές για ένα (δυστυχώς ξεχασμένο) φιλμ κατανυκτικής ατμόσφαιρας και απαράμιλλης κινηματογραφικής διαύγειας. Το ένστικτο της επιβίωσης και η αίσθηση του καθήκοντος, η δειλία και το θάρρος, το σώμα και η ψυχή, η ύλη και το πνεύμα συνθέτουν μια σειρά από συγκρούσεις εξωτερικής και εσωτερικής φύσης για τους ήρωες, οι οποίοι θα κληθούν να λογοδοτήσουν για την απόφασή τους ενώπιον θεών –όχι τυχαίος ο πληθυντικός– και ανθρώπων.

Holy Motors

2012

του Λεός Καράξ

Holy Motors Facebook Twitter

Mετά από πολυετή απουσία από τα κινηματογραφικά δρώμενα, το πάλαι ποτέ enfant terrible του γαλλικού σινεμά επέστρεψε με ένα σε σημεία υπερβολικά κλεισμένο στον εαυτό του, μα αδιαμφισβήτητα γοητευτικό σινεφιλικό παιχνίδι, ένα παθιασμένο ευχαριστώ στις «άγιες μηχανές» που έδωσαν υπόσταση στα όνειρά μας, τις κάμερες του σινεμά. Δεν είδαν πολλοί την ταινία στις αίθουσες, όταν κυκλοφόρησε στη χώρα μας, μα υπήρξαν άνθρωποι που πλήρωσαν εισιτήριο δυο και τρεις φορές προκειμένου να την απολαύσουν ξανά στον χώρο όπου ανήκει. 

Η ζωή της Αντέλ

La vie d'Adèle: Chapitres 1 et 2, 2013

του Αμπντελατίφ Κεσίς

La vie d'Adèle Facebook Twitter

Αναμφίβολα εμβληματική στιγμή του σύγχρονου queer cinema, αναμφίβολα ο ερωτισμός στάζει στο δωμάτιο μέσα από κάθε της καρέ, αναμφίβολα ανοιχτή σε μαρξιστικές αναγνώσεις, καθώς αναγνωρίζει ταξικότητα (ακόμα και) στον έρωτα, μα αν η Ζωή της Αντέλ χτύπησε φλέβα στο σινεφίλ κοινό, το οφείλει περισσότερο απ’ όλα στον σχεδόν βιωματικό τρόπο που μεταδίδει την εμπειρία του «amour fou», του έρωτα εκείνου που σε καταλαμβάνει ολοκληρωτικά, όπως το μπλε της θάλασσας –δηλαδή το μαλλί της Έμα– καταπίνει το σώμα της Αντέλ σε εκείνο το χαρακτηριστικό στιγμιότυπο. 

Ο νόμος της αγοράς

La loi du marché, 2015

του Στεφάν Μπριζέ

La loi du marché Facebook Twitter

Με νταρντενική γραφή ο Στεφάν Μπριζέ καταγράφει με τον φακό του μια σκληρή πραγματικότητα για χιλιάδες μεσήλικες που βρίσκονται από τη μια μέρα στην άλλη άνεργοι και βιώνουν το σκληρό πρόσωπο του καπιταλισμού μέχρι το μεδούλι. Οι δοκιμασίες που υφίσταται στωικά ο χαρακτήρας του Βενσάν Λιντόν –μνημειώδης, δωρική ερμηνεία– ολοένα και σκληραίνουν, με την «επαναστατική» του αντίδραση στο τέλος να υπενθυμίζει πώς μερικά πράγματα δεν αγοράζονται – βέβαια η μελαγχολία του Βlack Sands του Bonobo, που ντύνει μουσικά αυτήν τη σκηνή, υπογραμμίζει το κόστος της αξιοπρέπειας. 

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Μια σφαίρα στην καρδιά»: Πώς γυρίστηκε η μοναδική διεθνής ταινία της Τζένης Καρέζη

Οθόνες / «Μια σφαίρα στην καρδιά»: Πώς γυρίστηκε η μοναδική διεθνής ταινία της Τζένης Καρέζη

Ο Κώστας Φέρρης, βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία «Μια σφαίρα στην καρδιά» του Zαν-Ντανιέλ Πολέ, τη μοναδική διεθνή συμμετοχή της Τζένης Καρέζη που αποκαταστάθηκε και θα προβληθεί στα θερινά σινεμά, θυμάται άγνωστες ιστορίες από τα γυρίσματα.
ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΦΕΡΡΗ
Βιρζινί Εφιρά: Μια φυσική κομεντιέν σε δραματική καμπή

Συνέντευξη στον Θ. Κουτσογιαννόπουλο / Βιρζινί Εφιρά: Μια φυσική κομεντιέν σε δραματική καμπή

Λίγο πριν υποδυθεί την αμφιλεγόμενη μοναχή Benedetta στην αναμενόμενη νέα ταινία του Πολ Βερχόφεν, η 42χρονη Εφιρά πείθει εμφατικά ως Ρασέλ, παθιασμένη και πεισματάρα ερωμένη και μητέρα, στο «Μια αγάπη ανέφικτη».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Δεν έχω δικαίωμα να σπάσω την αλυσίδα»: Η πιο διάσημη Παλαιστίνια ηθοποιός δεν ξεχνά

Οθόνες / «Δεν έχω δικαίωμα να σπάσω την αλυσίδα»: Η πιο διάσημη Παλαιστίνια ηθοποιός δεν ξεχνά

Η Χιάμ Αμπάς, γνωστή εσχάτως και από τον ρόλο της στο «Succession», μιλάει για την παλαιστινιακή εμπειρία και το ντοκιμαντέρ «Bye Bye Tiberias» που σκηνοθέτησε η κόρη της και ακολουθεί την πορεία της οικογένειάς της στην εξορία από τη Νάκμπα του 1948 μέχρι σήμερα.
THE LIFO TEAM
Αίγλη Cinema: Το εμβληματικό θερινό του Ζαππείου επέστρεψε, καλύτερο από ποτέ

Οθόνες / Αίγλη Cinema: Το εμβληματικό θερινό του Ζαππείου επέστρεψε, καλύτερο από ποτέ

Μετρώντας πάνω από έναν αιώνα ζωής, το σινεμά του κέντρου με την προνομιακή τοποθεσία μάς περιμένει ξανά για προβολές σε ένα καταπράσινο σκηνικό, με εντυπωσιακό ήχο, φαγητό και ποτό που ονειρευόμασταν να βρούμε σε ένα κυλικείο.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Συζητώντας με την Πάολα Ρεβενιώτη για τη φιλμογραφία του Φασμπίντερ

Σαν Σήμερα / Συζητώντας με την Πάολα Ρεβενιώτη για τη φιλμογραφία του Φασμπίντερ

Σαν σήμερα το 1982 πεθαίνει ο μεγάλος Γερμανός σκηνοθέτης Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Πόσο βοήθησε η σκηνοθετική ματιά του το ομοφυλοφιλικό κίνημα και τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας;
ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΣΚΟΪ́ΤΗΣ
«Godzilla Minus One»: Ένα ατόφια επικό διαμάντι μόλις προστέθηκε στο Netflix

Οθόνες / «Godzilla Minus One»: Ένα ατόφια επικό διαμάντι προσγειώθηκε στο Netflix

Φτιαγμένο για να βιωθεί στη μεγάλη οθόνη, από την οποία δυστυχώς έκανε μόνο ένα ολιγοήμερο πέρασμα, το «Godzilla Minus One» είναι ένα από τα καλύτερα monster movies που γυρίστηκαν ποτέ και, ταυτόχρονα, μια γνήσια αντιπολεμική ταινία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ευθύμης Φιλίππου: «Είμαστε και απάνθρωποι και σκληροί και μαλακοί και γλυκούληδες»

Συνέντευξη / Ευθύμης Φιλίππου: «Είμαστε και απάνθρωποι και σκληροί και μαλακοί και γλυκούληδες»

Ο συν-σεναριογράφος του «Ιστορίες Καλοσύνης» του Γιώργου Λάνθιμου φέρνει τον καταδικό του κόσμο στο Φεστιβάλ Αθηνών, σε μια παράσταση που βασίζεται στις επινοημένες λέξεις.
M. HULOT
Βικτοριανά μανίκια και μικροσκοπικά εσώρουχα: Τα κοστούμια της Holly Waddington για το «Poor Things»

Συνέντευξη / Βικτοριανά μανίκια και μικροσκοπικά εσώρουχα: Τα κοστούμια της Holly Waddington για το «Poor Things»

Η Βρετανή ενδυματολόγος που βραβεύθηκε με Όσκαρ για την εκπληκτική δουλειά της στην ταινία του Γιώργου Λάνθιμου περιγράφει στη LiFO πώς έπλασε τον ενδυματολογικό κώδικα της Μπέλα Μπάξτερ με αφορμή την έκθεση των κοστουμιών της ταινίας στο Μουσείο Μπενάκη.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
Το «Θεέ μου, τι σου κάναμε;» και η διαφορά ανάμεσα στο λαϊκό και στο λαϊκίστικο θέαμα

Οθόνες / Το «Θεέ μου, τι σου κάναμε;» και η διαφορά ανάμεσα στο λαϊκό και στο λαϊκίστικο θέαμα

Η γαλλική κωμωδία επιστρέφει στις αίθουσες δέκα χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία της. Μήπως όμως δεν πρόκειται για γνήσιο λαϊκό θέαμα, αλλά για την παρέκβασή του;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Το αιώνιο καλοκαίρι του Ρομέρ./ Πού πήγαν τα καλοκαίρια που έμοιαζαν/Πού πήγε το καλοκαίρι που έμοιαζε με ταινία του Ρομέρ;

Οπτική Γωνία / Πού πήγε το καλοκαίρι που έμοιαζε με ταινία του Ρομέρ;

Δεν είναι μόνο η μαζικοποίηση του τουρισμού ούτε το άπιαστο όνειρο των διακοπών που τείνει να γίνει προνόμιο για λίγους, είναι και η ολοένα πιο δύσκολη αναζήτηση εκείνης της άχρονης στάσης απέναντι στα πράγματα.
ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΗ
Ο Κλιντ Ίστγουντ έγινε 94 χρονών: Όλες οι ταινίες του μία προς μία

Γεννήθηκε Σαν Σήμερα / Ο Κλιντ Ίστγουντ έγινε 94 χρονών: Όλες οι ταινίες του μία προς μία

Ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς σκηνοθέτες, πιθανότατα το τελευταίο ευρέως αναγνωρίσιμο κινηματογραφικό είδωλο μιας άλλης εποχής, ο Κλιντ Ίστγουντ κλείνει σήμερα τα 94.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Ιστορίες Καλοσύνης»: Θριαμβευτική επιστροφή ή ανυπόφορο πισωγύρισμα για τον Λάνθιμο;

The Review / «Ιστορίες Καλοσύνης»: Θριαμβευτική επιστροφή ή ανυπόφορο πισωγύρισμα για τον Λάνθιμο;

O Γιάννης Βασιλείου και ο Λουκάς Κατσίκας είδαν τις «Ιστορίες Καλοσύνης» του Γιώργου Λάνθιμου και του Ευθύμη Φιλίππου και αναλύουν τα επιτεύγματα, αλλά και τις αστοχίες της ταινίας. Με καλοσύνη.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Λάνθιμος, Furiosa και Γιάννης Σπανός στους κινηματογράφους από αύριο

Πολιτισμός / Λάνθιμος, Furiosa και Γιάννης Σπανός στους κινηματογράφους από αύριο

Η προκλητική ανθολογία του Γιώργου Λάνθιμου, η νέα συμφωνία δράσης του Τζορτζ Μίλερ, μια έκπληξη από τη Γαλλία και ένα ωραιότατο ντοκιμαντέρ για τον Γιάννη Σπανό στο κινηματογραφικό πρόγραμμα αυτής της εβδομάδας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Λώξη»: Μια ιστορία συμπερίληψης

Ζούμε, ρε! / «Λώξη»: Μια ιστορία συμπερίληψης

Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με τους Δημήτρη Ζάχο και Θανάση Καφετζη, τους δύο δημιουργούς του ντοκιμαντέρ «Λώξη» ενώ ο συγγραφέας Θανάσης Τριαρίδης μοιράζεται την εμπειρία του από τη θεατρική ομάδα «Εν δυνάμει», μέλος της οποίας είναι και η Λωξάνδρα.
THE LIFO TEAM