Το καλοκαίρι του 1936, το Βερολίνο ετοιμάζεται να γιορτάσει τους 11ους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Χίτλερ καλεί την νεολαία όλου του κόσμου να αφιχθεί -εξαιρουμένων αρχικά των Μαύρων και των Εβραίων- και το Υπουργείο Εσωτερικών έχει ήδη καθαρίσει την πόλη από τους Ρομά, που κρατούνται μακριά σε ειδικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. 49 έθνη και 4.000 περίπου αθλητές θα παρελάσουν την 1η Αυγούστου μαζί με την χιτλερική νεολαία υπό τους ήχους της όπερας Tannhäuser του Wagner, του γερμανικού ύμνου και του ύμνου του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, που θα ακουστεί 480 φορές κατά τη διάρκεια των Αγώνων.
Υπό τον κίνδυνο διεθνούς μποϋκοτάζ ο Χίτλερ θα αναγκαστεί τελικά να αφαιρέσει τις πινακίδες απαγόρευσης εισόδου σε Εβραίους και θα επιτρέψει τη συμμετοχή των τελευταίων στους αγώνες. Από την θέση των επισήμων, καθώς θα καμαρώνει τους γερμανικούς υπερήρωες του να ενσαρκώνουν τα όνειρά του για δόξα και μοναδικότητα της φυλής, θα δεχθεί ένα πραγματικό ράπισμα με την επιτυχία του μαύρου αθλητή της Αμερικής Jesse Owens, νικητή τεσσάρων χρυσών μεταλλίων, ο οποιος θα αναδειχθεί στα μάτια του κόσμου ως το μεγάλο αστέρι των αγώνων.
Σύμφωνα με τα αρχεία του «Εστιατορίου των Εθνών», της αίθουσας φαγητού των αθλητών, μέσα στις τρεις εβδομάδες των αγώνων, οι συμμετέχοντες κατανάλωσαν 100 αγελάδες, 91 γουρούνια, πάνω από 650 αρνιά, 8.000 λίτρα καφέ, 150.000 κιλά λαχανικών και 160.000 λίτρα γάλακτος. Κατά τη διάρκεια των αγώνων ο Χίτλερ πίνει μόνο τσάι, προσπαθώντας να νουθετήσει τους αθλητές να μην πίνουν. Αλλά οι Γάλλοι και οι Ιταλοί δεν έκαναν χωρίς κρασί, ενώ Βέλγοι και Ολλανδοί δεν μπορούσαν δίχως μπίρα.
Κατά τη διάρκεια των αγώνων υπήρχαν συνεχείς υπενθυμίσεις του ναζιστικού καθεστώτος και οι αθλητές εποπτεύονταν από υπαλλήλους με ναζιστικές στολές. ΄Ενα ανάγλυφο που κοσμει την είσοδο του Ολυμπιακού Χωριού, οπου απεικονιζονται γερμανοί στρατιώτες να παρελαύνουν, εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να βρίσκεται κοντά στο θέατρο, όπου οι αθλητές παρακολουθούσαν βαριετέ και λοιπές παραστάσεις, αφήνοντας να εννοηθούν οι μελλοντικές στρατιωτικές φιλοδοξίες του Χίτλερ.
Μετά το τέλος του πολέμου το 1945, το Ολυμπιακό Χωριό θα καταληφθεί για σχεδόν 50 χρόνια από τον σοβιετικό στρατό και θα χρησιμοποιηθεί από τη SMERSH και την KGB ως χώρος ανάκρισης και βασανιστηρίων. Σήμερα έχει εγκαταλειφθεί πλήρως και παραμένει παντελώς ξεχασμένο. Συνδεδεμένο με το ναζισμό, οι περισσότεροι Γερμανοί το αποφεύγουν συστηματικά. Ειρωνεία, το μικροσκοπικό δωμάτιο του μαύρου ολυμπιονίκη Jesse Owens με τον αριθμο 5, είναι το μόνο δωμάτιο που έχει ανακαινιστεί.
Ο λαμπαδηδρόμος που άναψε τη φλόγα στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου ήταν ο αθλητής Fritz Schilgen. Η τότε "αισθητική επιτροπή" των Αγώνων έκρινε πως το "θαυμάσιο στυλ" του στο τρέξιμο τον καθιστούσε ένα ιδανικό "σύμβολο της γερμανικής νεολαίας" κι ας μην ήταν μέλος ούτε του ναζιστικού κόμματος, ούτε και της γερμανικής ολυμπιακής αποστολής. Η λαμπαδηδρομία καθιερώθηκε για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. 'Ηταν μία ιδέα του αξιωματικού και Γενικού Γραμματέα της Επιτροπής των Αγώνων (και των υπηρεσιών αθλητισμού του Τρίτου Ράιχ) Carl Diem την οποία υιοθέτησε ο Joseph Goebbels.
Ρεπορτάζ για το Βερολίνο της Ολυμπιάδας των τσέχων φωτογράφων των Šechtl & Voseček Studios.
1936. Τα μπάνια των Βερολινέζων.
Το πρόγραμμα της ταινίας Olympia της Leni Riefenstahl.
Η κούρσα του Jesse Owens σε HD από τα κινηματογραφικά επίκαιρα British Pathé.
O Jesse Owens κέρδισε 4 χρυσά μετάλλια στα 100 μέτρα, στα 200, στο άλμα εις μήκος και στη σκυταλοδρομία 4 x 100.
Αριστερά, ο Σπύρος Λούης προσφέρει ένα κλαδί ελιάς στον Xίτλερ. Δεξιά, φωτογραφίζεται με τον Βασιλιά Παύλο.
