Η αρχαιότερη βραχογραφία της Αυστραλίας

Η αρχαιότερη βραχογραφία της Αυστραλίας Facebook Twitter
Η χρονολόγηση έγινε όταν βρέθηκαν στο ίδιο μέρος έξι σφηκοφωλιές που ερευνήθηκαν και έδωσαν αυτό το ασφαλές αποτέλεσμα.
0

Οι νατουραλιστικές απεικονίσεις ζώων αποτελούν κοινό θέμα για την αρχαιότερη τέχνη στον κόσμο, τη βραχογραφία. Μια νέα ανακάλυψη στην Αυστραλία φανερώνει την εικόνα ενός καγκουρό που χρονολογείται με ακρίβεια μεταξύ 17.500 και 17.100 ετών.

Η χρονολόγηση έγινε όταν βρέθηκαν στο ίδιο μέρος έξι σφηκοφωλιές που ερευνήθηκαν και έδωσαν αυτό το ασφαλές αποτέλεσμα. Αυτή είναι η παλαιότερη χρονολογημένη in situ βραχογραφία που έχει αναφερθεί στην Αυστραλία.


Πριν από έναν χρόνο, σε σπήλαιο της Ινδονησίας, βρέθηκε μια άλλη βραχογραφία ηλικίας τουλάχιστον 43.900 ετών, που αποτελεί την αρχαιότερη σκηνή κυνηγιού στον κόσμο, με οκτώ μικρές ανθρώπινες μορφές, μερικές από τις οποίες έχουν και χαρακτηριστικά ζώου, να κυνηγούν με δόρατα ή μακριά σκοινιά δύο αγριόχοιρους και τέσσερις μικρούς βούβαλους.


Μέχρι την ανακάλυψη του σπηλαίου στην Ινδονησία, καθιερωμένη άποψη είναι ότι οι πρώτες βραχογραφίες εμφανίστηκαν στην Ευρώπη και αρχικά περιείχαν αφηρημένα σύμβολα. Πριν περίπου 35.000 χρόνια, αυτή η απλή μορφή τέχνης είχε εξελιχτεί σε πιο πολύπλοκες μορφές. Πριν 21.000 έως 14.000 χρόνια, η τέχνη των σπηλαίων στην Ευρώπη κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική Περίοδο περιλάμβανε πια τις αρχαιότερες έως τώρα γνωστές απεικονίσεις ανθρώπων και ζώων μαζί σε αναγνωρίσιμες σκηνές κυνηγιού.

Το έργο τέχνης που ανακαλύφθηκε στους βράχους της περιοχής Kimberley της Δυτικής Αυστραλίας αναπαριστά ένα καγκουρό μήκους δυο μέτρων. Ήταν ζωγραφισμένο στην οροφή της σπηλιάς σε πρώιμο νατουραλιστικό στιλ, με το ζώο να απεικονίζεται σε φυσικό μέγεθος.

Οι επιστήμονες συνεργάστηκαν με την τοπική κοινότητα των Αβορίγινων, οι οποίοι μπορούν να αναγνωρίσουν την κληρονομιά τους στην περιοχή εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια, για να προσδιορίσουν την εποχή των αυθεντικών έργων βραχογραφίας που δημιούργησαν οι πρόγονοί τους πριν από χιλιάδες χρόνια.

 
Το πιο δύσκολο μέρος της αναγνώρισης των βραχογραφιών είναι αυτό της αναγνώρισης της χρωστικής ουσίας που χρησιμοποιούσαν αφού δεν μπορούν να την αναλύσουν ή να τη συγκρίνουν με καμία άλλη σύγχρονη.


«Είναι σημαντικό οι γνώσεις και οι ιστορίες των αυτοχθόνων να μη χαθούν και να συνεχίσουν να τις μοιράζονται για τις επόμενες γενιές» δήλωσε η Cissy Gore-Birch, επικεφαλής της Balanggarra Aboriginal Corporation του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας.


Η σύνδεση της παράδοσης των Αβορίγινων με τη δυτική επιστήμη είναι ένα θέμα που έχει ανοίξει εδώ και πολύ καιρό, μάλιστα η χώρα ετοιμάζεται να εγκαινιάσει και το πρώτο της μουσείο αφιερωμένο στον πολιτισμό τους.

Εκτός από το καγκουρό βρέθηκαν και απεικονίσεις ζώων, συμπεριλαμβανομένου ενός φιδιού, μιας μορφής σαύρας, και τριών μακρόποδων με μάρσιπους.


«Δεν μπορούμε να φανταστούμε τι σκεφτόταν αυτός ο καλλιτέχνης πριν από 600 γενιές αλλά γνωρίζουμε με αυτό το σχέδιο ότι η περίοδος των νατουραλιστικών απεικονίσεων επεκτάθηκε στην τελευταία εποχή των παγετώνων» υποστηρίζουν οι ερευνητές.

Η έρευνα για την παλαιότερη βραχογραφία της Αυστραλίας δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Human Behavior.

Αρχαιολογία & Ιστορία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η Αθήνα και η Ρώμη εξακολουθούν να μας ανοίγουν τα μάτια

Αρχαιολογία & Ιστορία / Η Αθήνα και η Ρώμη εξακολουθούν να μας ανοίγουν τα μάτια

Στο νέο βιβλίο της Μέρι Μπερντ, κορυφαίας προσωπικότητας των Kλασικών Σπουδών, αναδεικνύονται οι τρόποι με τους οποίους οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες προσφέρουν συναρπαστικές απαντήσεις σε κρίσιμα σύγχρονα ερωτήματα.
THE LIFO TEAM
Καισαριανή 1944: Όταν ο φακός ανήκει στον θύτη

Ιστορία μιας πόλης / Καισαριανή 1944: Η ιστορία μέσα από το φακό του θύτη

Οι νέες φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή ανοίγουν ένα δύσκολο πεδίο: τι σημαίνει να βλέπουμε την Ιστορία μέσα από το βλέμμα εκείνου που ασκεί τη βία; Ο ιστορικός Βαλεντίν Σνάιντερ εξηγεί.
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
Περιήγηση στον μεσοπολεμικό Πειραιά

Μεσοπόλεμος / «Αν ο Δάντης έβλεπε τις συνοικίες του Πειραιά, θα έγραφε μια νέα "Κόλαση"»

Οι ρεπόρτερ της πειραιώτικης εφημερίδας «Νέοι Καιροί» καταγράφουν τον Απρίλιο του 1930 όσα βλέπουν γυρνώντας στην περιοχή, αυτό «το κέντρο της λαθρεμπορίας, ατιμίας, βρώμας».
ΤΑΣΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΥ
«Πανηγυράκι γίνεται ψηλά στον Αϊ Γιώργη»

Ιστορία μιας πόλης / Αράχωβα: «Πανηγυράκι γίνεται ψηλά στον Αϊ Γιώργη»

Στην Αράχωβα, ο εορτασμός του Αγίου Γεωργίου δεν είναι απλώς ένα πανηγύρι. Είναι μια τελετουργία όπου η πίστη, η ιστορία και η συλλογική μνήμη γίνονται ένα. Ο λαογράφος Πάρης Ποτηρόπουλος εξερευνά το «Πανηγυράκι» και θέτει το ερώτημα: πρόκειται για μια βιωμένη παράδοση ή για μια σύγχρονη αναπαράσταση προσαρμοσμένη στο σήμερα;
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
«Ζούμε εποχές αντίστοιχες με του Μουσολίνι και του Χίτλερ»

ΛΙΓΗ ΖΩΗ / Αντώνης Λιάκος: «Ζούμε εποχές αντίστοιχες με του Μουσολίνι και του Χίτλερ»

Από τους πιο επιδραστικούς ιστορικούς στον δημόσιο χώρο, ο Αντώνης Λιάκος επιστρέφει στα νεανικά του χρόνια της έντονης πολιτικοποίησης, στέκεται στα όσα «τρομακτικά» συμβαίνουν στη διεθνή σκηνή και επισημαίνει τα προβλήματα της Ελλάδας που θα απασχολήσουν τον ιστορικό του μέλλοντος.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Η εξάπλωση του «Μαύρου Θανάτου»: Μια μεσαιωνική ιστορία τρόμου

Αρχαιολογία & Ιστορία / Η εξάπλωση του «μαύρου θανάτου»: Μια μεσαιωνική ιστορία τρόμου

Η μαύρη πανώλη στοίχισε τη ζωή σε περίπου 100 εκατομμύρια ανθρώπους στα μέσα του 14ου αιώνα και ήταν, σύμφωνα με ένα νέο βιβλίο, «η πιο θανατηφόρα φυσική καταστροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας».
THE LIFO TEAM
Μανόλης Κορρές: «Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε το Ηρώδειο όπως ήταν»

Αθήνα / Μανόλης Κορρές: «Λίγοι γνωρίζουν πως το Ηρώδειο διέθετε στέγη»

Αφότου αναστηλώθηκε τη δεκαετία του ’50, το Ωδείο του Ηρώδου του Αττικού καθιερώθηκε ως η κεντρική σκηνή του Φεστιβάλ Αθηνών. Με αφορμή το επικείμενο κλείσιμό του λόγω εργασιών, ο επικεφαλής συντήρησης μνημείων της Ακρόπολης αποκαλύπτει κάποια «μυστικά» του και αναφέρεται σε εγκεκριμένες μελλοντικές παρεμβάσεις.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Μήπως τελικά διαβάζαμε λάθος το «σβήσιμο» της Χατσεψούτ;

Πολιτισμός / Μήπως τελικά διαβάζαμε λάθος την εξαφάνιση της Χατσεψούτ από την ιστορία;

Μελέτη που επανέρχεται στο προσκήνιο αμφισβητεί την παλιά εκδοχή ότι τα αγάλματα της Χατσεψούτ καταστράφηκαν από εκδίκηση και συνδέει μεγάλο μέρος της φθοράς τους με τελετουργικό σπάσιμο και μεταγενέστερη επαναχρησιμοποίηση.
THE LIFO TEAM
Από τον χρησμό στην εξουσία: Η άγνωστη ιστορία της Δωδώνης

Ιστορία μιας πόλης / Από τον χρησμό στην εξουσία: Η άγνωστη ιστορία της Δωδώνης

Πώς ένας υπαίθριος ιερός χώρος μετατράπηκε σε ένα από τα σημαντικότερα μνημειακά συγκροτήματα της αρχαιότητας; Και τι μας αποκαλύπτει η εξέλιξη της Δωδώνης για τη σχέση ανάμεσα στην εξουσία, τη λατρεία και την κοινωνική ζωή; Η δρ. Βαρβάρα Ν. Παπαδοπούλου μας ξεναγεί στον χώρο.
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
Ρουκετοκίνητα, ρομπότ και βιντεοκλήσεις στον ελληνικό Μεσοπόλεμο

Μεσοπόλεμος / «Τα “ρομπότς” θα κάμνουν τα φαγητά»

Οι εφημερίδες της εποχής έκαναν προβλέψεις για τις τεχνολογικές εξελίξεις, σύμφωνα με τις οποίες «θα είμεθα οι απόλυτοι κύριοι των μηχανών, όχι οι δούλοι των» μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, και δεν έπεσαν έξω.
ΤΑΣΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΥ
Αμφίπολη: Η θεά, οι όρκοι και ένας μύθος που ταξίδεψε στον χρόνο

Ιστορία μιας πόλης / Αμφίπολη: Η θεά, οι όρκοι και ένας μύθος που ταξίδεψε στον χρόνο

Πόσο βαθιά μπορεί να ριζώσει ένας μύθος σε μια πόλη; Μπορεί μια θεότητα να ταξιδέψει μαζί με τους αποίκους και να γίνει μέρος της πολιτικής και συλλογικής τους ταυτότητας; Ο καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας Δημήτρης Δαμάσκος εξηγεί.
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
Τι ρωτούσαν τους θεούς οι αρχαίοι Έλληνες;

Ιστορία μιας πόλης / Αρχαία Δωδώνη: Τι ρωτούσαν τους θεούς οι αρχαίοι Έλληνες;

Μπορεί ένα δέντρο να δίνει χρησμούς; Ποιοι άνθρωποι ταξίδευαν μέχρι την Ήπειρο για μια απάντηση από τον θεό; Και τι μας λένε σήμερα τα μικρά μολύβδινα ελάσματα για τους φόβους και τις ελπίδες τους; Η δρ. Βαρβάρα Ν. Παπαδοπούλου απαντά.
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ