ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Aρραβωνιασμένοι επί 3 μήνες,συγκάτοικοι επί 10 μήνες...με αρκετούς τσακωμούς και χωρίσματα, εκείνος να με διώχνει και μετά να μετανιώνει. Νιώθω πως έχασα τον αυτοσεβασμό μου γιατί τον αγαπούσα πιστεύοντας ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε..το τελευταίο διάστημα μου γκρίνιαζε συνέχεια,πράγμα που μ έκανε νευρική..και ήρθε το ξέσπασμα του,ότι δεντον σέβομαι (!)..με έδιωξε απ το σπίτι που νοικιάζαμε,ότι δε θέλει να με ξαναδει, ότι του κατέστρεψα τη ζωή(!) και ότι ήταν λάθος να αρραβωνιαστούμε γιατί δε θα κρατούσε η σχέση μας..ότι έχει κι άλλα να κάνει στη ζωή του απ το να παίζει με το χρόνο μου. Ένας άνθρωπος που κάναμε όνειρα για οικογένεια,που μ έλεγε γυναίκα του,που επένδυσε κατά κάποιο τρόπο, απλά με άδειασε..κατάλαβα πως με χρησιμοποιούσε..3 μέρες μετά μου λέει ξανά τα ίδια,όπως τόσες φορές,πως δε θέλει να χαλάσουμε τη σχέση..έχω παγώσει,έχω ακυρωθεί..είμαι ψύχραιμη και μακριά του αλλά υπάρχει μόνο η πληγή πλέον..δε θα μπορέσω ξανά να τον πιστέψω..έναν άνθρωπο που αγάπησα, δεν ερωτεύτηκα μόνο..μέχρι πόσες ευκαιρίες να δώσω σε κάτι που πια δε σώζεται..πόσο δύσκολο να αγαπάς έναν άνθρωπο που θαθελε να σ αγαπαει αλλά δεν..

Δεν με έχουν αφήσει να εκφραστώ ποτέ ερωτικά. Όταν λέω ποτέ εννοώ ποτέ. Είναι σαν να κουβαλάω μια τεράστια μαύρη κατάρα, για αυτό και δεν υπήρξε ποτέ ερωτική  ανταπόκριση από τα άλλα άτομα στη ζωή μου. Δεν άρεσα ποτέ στη ζωή μου, ούτε για κάτι εφήμερο ενός μήνα, δεν μιλάμε για μακροχρόνια σχέση που είναι κάτι που το έχω μόνο ακουστά. Πάντα ευγενικός και ειλικρινής, δεν έχω παίξει ποτέ με τα συναισθήματα των άλλων αλλά δεν με έχουν αντιμετωπίσει ποτέ ως άνθρωπο που θα μπορούσαν να τον ερωτευτούν. Θα επιθυμούσα να κάνω μακροχρόνια σχέση, δεν είμαι του εφήμερου αλλά το πρόβλημά μου δεν είναι αυτό και δεν ξέρω αν κάποιος άνθρωπος μπορεί να αντιληφθεί ακριβώς για το τι πράγμα μιλάω. Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν με έχουν ερωτευτεί ποτέ. Ούτε μου έχουν εκφράσει ποτέ την επιθυμία να ξεκινήσουμε να βγαίνουμε ερωτικά κι όπου βγει, ούτε ότι θα επιθυμούσαν μακροχρόνια σχέση αλλά μάλλον δεν είμαι εγώ το κατάλληλο άτομο. Δεν έχω φτάσει καν στο επίπεδο αυτής της συζήτησης, γιατί  δεν έχω αντιμετωπιστεί ποτέ ως ερωτικό ον. Από τη νεότητά μου μέχρι τώρα που είμαι μεσήλικας, αντιμετωπίζομαι στον ερωτικό τομέα ως ένα φυτό που μπορεί να ποτιστεί μόνο του, δεν ξέρω πώς να το πω αλλιώς. Ερωτικά αυτάρκης. Έτσι με βλέπουν. Έχω εκφράσει ξεκάθαρα και με ευγένεια την ερωτική μου επιθυμία, δεν υπήρξα ποτέ χυδαίος ούτε χοντροκομμένος στις αντιδράσεις μου και το αποτέλεσμα είναι να ζω χωρίς χάδι, χωρίς φιλί, χωρίς αγκαλιά, χωρίς τίποτα. Όχι χωρίς τίποτα τρόπος του λέγειν, όπως το εννοούν οι περισσότεροι αλλά όντως χωρίς τίποτα. Μια φορά μόνο έχω χρησιμοποιηθεί ερωτικά από κάποιο άτομο που ήθελε απλώς να παίξει μαζί μου (κι όχι μόνο μαζί μου, και με άλλους, ήταν αυτό το στυλ της και ο τρόπος ζωής της) κι ήταν πολύ ταπεινωτικό. Και για να ολοκληρώσω όπως ξεκίνησα την εξομολόγηση, όντως είναι, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, σαν να μην μου επιτρέπουν να εκφραστώ ερωτικά. Η τελευταία μου εμπειρία πάνω σε αυτόν τον τομέα είναι με κάποιο άτομο πριν αρκετό καιρό, με πλησίασε εκείνη, με γνώρισε, αναπτύξαμε μια επικοινωνία, έδειξε ενδιαφέρον, ήθελε να βγαίνουμε περιστασιακά και όποτε μπορούσε, βγήκαμε, ήταν ελεύθερη αλλά ακόμα κι εκείνη, επειδή πρόκειται για διστακτική και ντροπαλή κοπέλα, όταν έκανα το βήμα και της εξέφρασα το ερωτικό μου ενδιαφέρον με όμορφα λόγια, τόσο γραπτά όσο κι από κοντά, στα ραντεβού μας, είναι σαν τα λόγια μου αυτά να τα πήρε ο αέρας, με κατέκρινε και λίγο ότι δεν θα έπρεπε να τα λέω ενώ της άρεσαν, γενικά άλλη μια παράξενη αντίδραση στη ζωή μου. Και δεν  είναι ότι της είπα τίποτα τρομερό, ούτε πρόταση γάμου ξαφνική της έκανα, ούτε την πίεσα για τίποτα, απλά αισθάνθηκα μετά από πάρα πάρα πολύ καιρό που βγαίνουμε ότι πρέπει να της εκφράσω ευγενικά και όμορφα την ερωτική μου επιθυμία γιατί έδειχνε ανοιχτή ως προς αυτό. ΚΙ όμως κι αυτή, αισθάνθηκα σαν να με ''λογόκρινε'' κάπως. Και βλέπω γύρω μου τόσους χυδαίους ανθρώπους , που στέλνουν χυδαία πιεστικά μηνύματα στις κοπέλες που υποτίθεται πως ενδιαφέρονται ερωτικά για εκείνες, που από κοντά είναι πιεστικοί  κι επίμονοι, που σκέφτονται μόνο το πώς θα τις ρίξουν στο κρεβάτι και τους το λένε έτσι χύμα, κι όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν σχέσεις είτε μακροχρόνιες είτε εφήμερες. Κι εγώ , περνάει η ζωή μου και χάνεται, και δεν έχω απολύτως τίποτα. Όχι δεν θέλω να γίνω σαν τους ανθρώπους που περιέγραψα παραπάνω, δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου το να είμαι κάφρος, αλλά βλέπω ότι δεν μου ''επιτρέπεται'' καν να εκφραστώ ερωτικά, ούτε μετά από πολύ καιρό γνωριμίας κι ευγενικού φλερτ. Τώρα που τα γράφω αυτά, είμαι εντελώς άδειος από συναισθήματα, δεν έχω καν το κουράγιο να στενοχωρηθώ, δεν μου βγαίνει άλλο πλέον, δεν ξέρω αν κάποιος μπορεί να το νιώσει αυτό που λέω.

Χρειάζομαι τη γνώμη σας για μια κατάσταση που με έχει αφήσει με ένα τεράστιο «γιατί». ​Ξεκίνησα διαδικτυακά μαθήματα μιας ξένης γλώσσας με έναν καθηγητή (γύρω στα 35 και οι δύο, εγώ Αθήνα, εκείνος επαρχία). Στην αρχή όλα ήταν άκρως επαγγελματικά. Εγώ στον πληθυντικό, εκείνος στον ενικό. ​Μετά τις πρώτες εξετάσεις, η συμπεριφορά του άλλαξε 180 μοίρες και ξεκίνησε μια κατάσταση με μπερδεμένα σήματα: ​Οι «περίεργες» κλήσεις: Άρχισε να με παίρνει βιντεοκλήσεις στις 5 το πρωί. Όταν ένα βράδυ με πήρε 11 φορές μεθυσμένος με μουσικές από πίσω, την επόμενη μέρα στο μάθημα δικαιολογήθηκε ότι «με μπέρδεψε με άλλη με το ίδιο όνομα». Καιρό αργότερα παραδέχθηκε ότι εμένα ήθελε να καλέσει. ​Το «πράσινο φως»: Σταδιακά άρχισε να στέλνει φωτογραφίες από την καθημερινότητά του, μέχρι και screenshot που του ξέφυγε με ένα εσώρουχο (το διέγραψε αμέσως). ​Οι υπερβολές: Με πήρε βιντεοκλήση μπροστά σε συγγενικό του πρόσωπο αποκαλώντας με «καψούρα μου». Μου έταζε ότι θα γίνω η «πριγκίπισσα» του νησιού του, μου έστελνε φωτογραφίες με μονόπετρα, και έφτασε να μου στείλει μέχρι και σεξουαλικό όνειρο που είδε με μένα (το οποίο επίσης διέγραψε). Κάποια μέρα μου ζήτησε τη διεύθυνση μου για να μου στείλει κάτι που είχε πάρει (χωρίς να το ζητήσω εγώ). Το "δώρο" τελικά δεν εστάλη ποτέ από ότι φάνηκε στο τέλος. ​Η δικαιολογία της υγείας: Κάποια στιγμή που κράτησα απόσταση και ακύρωσα μαθήματα, μου αποκάλυψε ότι διαγνώστηκε με σοβαρό πρόβλημα υγείας και ότι γι' αυτό απομακρυνόταν, για να μην δεθώ. Παρόλα αυτά, το φλερτ και οι υποσχέσεις για κοινές διακοπές το καλοκαίρι συνεχίστηκαν. ​Το τέλος: Φτάνουμε στην εβδομάδα των τελικών εξετάσεων. Μου έστειλε ένα τεράστιο εμψυχωτικό κείμενο. Του απάντησα με ευγνωμοσύνη. Την ημέρα της εξέτασης με πήρε βιντεοκλήση, αλλά ήταν εντελώς απόμακρος και ψυχρός. Μου είπε «θα σε πάρω να τα πούμε». ​Το αποτέλεσμα; Από εκείνη την ημέρα, σιωπή. Καμία επικοινωνία. Ανέβασε απλώς ένα γενικό post ευχαριστώντας όλες τις μαθήτριές του μαζί. Εγώ από την πλευρά μου, επέλεξα να μην στείλω τίποτα όλες αυτές τις μέρες, θέλοντας να δω αν θα έκανε εκείνος την πρώτη κίνηση ή αν θα μου έλεγε κάτι πρώτος. Δεν το έκανε ποτέ. Πριν λίγες μέρες μάλιστα είχε γενέθλια και δεν του ευχήθηκα (πρώτη φορά). Την ίδια ώρα, τον βλέπω στα social να ανεβάζει stories ότι βγαίνει και περνάει μια χαρά. ​Νιώθω χρησιμοποιημένη. Ήταν όλο αυτό ένα παιχνίδι επιβεβαίωσης; Ήταν ψέματα η αρρώστια; Πώς μεταμορφώνεται κάποιος από το «σε σκέφτομαι συνέχεια» στο απόλυτο ghosting μέσα σε μια μέρα; ​Ποια είναι η γνώμη σας;

Ζούμε σε μια εποχή όπου πολλοί άνθρωποι μιλούν χωρίς να σκέφτονται το βάρος των λέξεών τους. Βλέπουμε ειρωνεία να βαφτίζεται ειλικρίνεια, αγένεια να παρουσιάζεται ως «αυθεντικότητα» και σκληρότητα να θεωρείται δύναμη. Όμως η αλήθεια είναι διαφορετική. Η ευγένεια δεν είναι αδυναμία. Η καλοσύνη δεν είναι αφέλεια. Ο σεβασμός δεν είναι υποκρισία. Είναι επιλογή. Κάθε μέρα αφήνουμε ένα αποτύπωμα στους ανθρώπους που συναντάμε. Μερικές φορές δεν θυμούνται ακριβώς τι είπαμε, θυμούνται όμως πώς τους κάναμε να νιώσουν. Μια σκληρή κουβέντα μπορεί να μείνει μέσα σε έναν άνθρωπο για χρόνια. Το ίδιο και μια πράξη καλοσύνης. Πολλοί δικαιολογούν την αγένεια λέγοντας ότι έχουν νεύρα, πίεση ή προβλήματα. Όμως τα προβλήματα δεν δίνουν σε κανέναν το δικαίωμα να πληγώνει τους άλλους. Όλοι κουβαλάμε βάρη. Όλοι έχουμε δύσκολες μέρες. Αυτό που μας ξεχωρίζει είναι ο τρόπος που επιλέγουμε να φερθούμε όταν περνάμε αυτές τις δυσκολίες. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με όλους. Δεν χρειάζεται να συμπαθούμε όλους. Χρειάζεται όμως να θυμόμαστε ότι απέναντί μας βρίσκεται ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος με τις δικές του πληγές, τους δικούς του αγώνες και τις δικές του δυσκολίες που ίσως δεν γνωρίζουμε. Η κοινωνία δεν γίνεται καλύτερη με περισσότερη σκληρότητα. Γίνεται καλύτερη όταν οι άνθρωποι δείχνουν λίγη υπομονή, λίγο φιλότιμο και λίγη ανθρωπιά. Κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη. Όλοι κάποια στιγμή θα μιλήσουμε απότομα ή θα φερθούμε άδικα. Το θέμα δεν είναι να είμαστε αλάνθαστοι. Το θέμα είναι να έχουμε τη δύναμη να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι ποιος είχε δίκιο σε κάθε διαφωνία. Αυτό που μένει είναι το αποτύπωμα που αφήσαμε στις καρδιές των άλλων. Και ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε: Όταν οι άνθρωποι θυμούνται το όνομά μας, θα θυμούνται κάποιον που τους έκανε τη ζωή πιο βαριά ή κάποιον που τους έκανε τον κόσμο λίγο πιο ανθρώπινο; Η ψυχολογία μάς δείχνει ότι οι άνθρωποι δεν θυμούνται μόνο τα γεγονότα· θυμούνται κυρίως το συναίσθημα που τους άφησαν. Ένα ειρωνικό σχόλιο μπορεί να ξεχαστεί από αυτόν που το είπε, αλλά να μείνει για χρόνια μέσα σε αυτόν που το άκουσε. Αντίστοιχα, μια μικρή πράξη καλοσύνης μπορεί να γίνει στήριγμα σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής κάποιου. Συχνά δεν γνωρίζουμε τι κουβαλά ο άνθρωπος απέναντί μας. Μπορεί να παλεύει με μοναξιά, πένθος, φόβο, προβλήματα υγείας ή δυσκολίες που δεν φαίνονται. Γι' αυτό ο τρόπος που μιλάμε έχει μεγαλύτερη σημασία απ' όσο νομίζουμε. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θυμώνουν μόνο για αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Πολλές φορές αντιδρούν μέσα από παλιές πληγές, απογοητεύσεις και εμπειρίες που τους έχουν σημαδέψει. Αυτό δεν δικαιολογεί την αγένεια, αλλά μας βοηθά να κατανοήσουμε γιατί η καλοσύνη και η υπομονή είναι τόσο σημαντικές στις ανθρώπινες σχέσεις. Η ευγένεια δεν είναι απλώς καλοί τρόποι. Είναι η αναγνώριση ότι ο άλλος άνθρωπος έχει συναισθήματα, αξιοπρέπεια και μια ιστορία που ίσως δεν γνωρίζουμε. Δεν θυμόμαστε πάντα τι μας είπαν οι άνθρωποι. Θυμόμαστε όμως πώς μας έκαναν να νιώσουμε «Ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου δεν φαίνεται όταν όλα πηγαίνουν καλά. Φαίνεται στον τρόπο που φέρεται όταν διαφωνεί, όταν κουράζεται, όταν θυμώνει και όταν δεν έχει τίποτα να κερδίσει από την καλοσύνη του.» Πολλές φορές οι άνθρωποι αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα τους όχι στα μεγάλα λόγια, αλλά στις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας. Στον τρόπο που μιλούν όταν διαφωνούν, στο πώς φέρονται όταν είναι κουρασμένοι ή εκνευρισμένοι, στο αν δείχνουν σεβασμό σε ανθρώπους από τους οποίους δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν. Οι μικρές πράξεις και οι μικρές λέξεις αφήνουν συχνά το μεγαλύτερο αποτύπωμα. Γιατί μέσα από αυτές φαίνονται οι αξίες, η παιδεία, η ενσυναίσθηση και ο σεβασμός που κουβαλά ο καθένας μας. Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο από μία μόνο στιγμή. Όμως ο χρόνος και οι μικρές καθημερινές συμπεριφορές αποκαλύπτουν σταδιακά ποιος πραγματικά είναι. Και ίσως γι’ αυτό αξίζει να προσέχουμε όχι μόνο τι λέμε, αλλά και τι αφήνουμε πίσω μας στις καρδιές των άλλων. Η καλοσύνη δεν χάνεται όταν τη δίνεις. Συχνά ταξιδεύει από άνθρωπο σε άνθρωπο και επιστρέφει με άλλη μορφή — ως λόγος, ως δημιουργία, ως ελπίδα.

γειά σας , απόψε θα σας εξομολογηθώ , πως έχω ιστορικό όνομα και με έχει σημαδέψει , όπου και να παω καταλήγω να υποφέρω , από φιλίες εως σχέσεις, σε τομέα εργασίας και ότι μικρό ή μεγάλο μπορείς να φανταστείς τρώω κακοποίηση και εκμετάλευση. για πολλά χρόνια δεν το ήξερα , το έμαθα με τον πολύ κακό τρόπο στην τελική. πλέον πάσχω από κατάθλιψη. είχα πάει μια φορά σε ειδικό και μου πρότεινε να κοινονικοποιηθώ με τον κύκλο όμοιων μου , αυτό ήταν στο εξωτερικό , όσο ακόμη δεν γνώριζα κάτι για τον εαυτό μου και το πόσο σημαδεμένη είμαι λόγω του ονόματος μου , δεν πήγα , διότι δούλευα πάρα πολύ , έδφτασα σε σημείο να τρώω τέτοια πλήση εγκεφάλου που έκανα πράγματα που δεν ήθελα...έχω κλειστεί σπίτι και βγαίνω λίγο για περπάτημα σε ένα δάσος , με βοηθάει λιγάκι αυτό. και τώρα που το έβγαλα από μέσα μου , δεν νιώθω και τόσο ανακουφισμένη , οι απορίες έρχονται συνέχεια μπροστά μου και είναι ατελείωτες . Ο μόνος τρόπος που ίσως να έβρισκα λίγη γαλήνη ίσως να είναι να αλλάξω όνομα , αυτό λογικά θα προϋπέθετε γάμο, ώστε να έχω κάποιον εκεί για εμένα. το αμέσως επόμενο όμως είναι πως είμαι ομοφιλόφιλη.....

Είμαι 29 χρονών γυναίκα και στρέιτ. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μου αρέσουν οι άντρες. Με τραβάνε ερωτικά και είχα σχέση μόνο με άντρες. Πριν λίγο καιρό ξεκίνησα μια νέα δραστηριότητα. Εκεί γνώρισα μια κοπέλα, την οποία περνάω δύο - τρία χρόνια. Κάποια στιγμή μου τράβηξε την προσοχή μετά από ένα δύο πειράγματα που δέχτηκα από αυτήν. Εκείνη είναι ομοφυλόφιλη και έχει ένα πιο αρρενοπό στυλ. Ο τρόπος που ντύνεται, τα μαλλιά της, ο τρόπος που μιλάει και γενικά συμπεριφέρεται.. Ακόμα και το αρωμά της είναι αντρικό. Τέλος πάντων, κάποια στοιχεία πάνω της που μου θυμίζουν άντρα, μου αρέσουν και με έχουν τραβήξει. Είμαι πάρα πολύ μπερδεμένη. Είναι δυνατόν στα 29 μου χρόνια να συμβαίνει κάτι τέτοιο και ενώ είχα πολλές συναναστροφές και με τα δύο φύλλα αλλά ερωτικά με τράβαγαν μόνο οι άντρες! Επίσης να αναφέρω ότι γενικά η σχέση μας είναι φιλική. Δεν νομίζω ότι νιώθει κάτι για μένα.. Αλλά να είμαι απόλυτα ειλικρινής καταβάθος θα ήθελα να με θέλει... Τι έχω πάθει? Μήπως είναι κρίση ηλικίας? Είναι δυνατόν να αποζητάω την προσοχή μιας γυναίκας ενώ τόσα χρόνια με τραβάνε ερωτικά μόνο οι άντρες και μάλιστα πολύ!

Γεια σας. Θέλω πραγματικά μια ειλικρινή γνώμη γιατί αυτή η ιστορία μου έχει μείνει στο μυαλό πιο πολύ απ’ όσο θα έπρεπε και νιώθω ότι δεν έκλεισε ποτέ σωστά. Γνώρισα πριν κάποιο καιρό ένα παιδί αρκετά μικρότερο από εμένα, εγώ κοντά στα 30 και εκείνος αρχές 20s. Βλεπόμασταν σχεδόν καθημερινά λόγω μιας κοινής δραστηριότητας/κύκλου και χωρίς να το καταλάβουμε ήρθαμε πολύ κοντά. Στην αρχή τον έβλεπα τελείως φιλικά γιατί μου φαινόταν πολύ μικρός για εμένα και αρκετά διαφορετικός σαν νοοτροπία. Εμφανισιακά δεν ήμασταν καν το “κλασικό” ζευγάρι που θα περίμενε κάποιος. Εκείνος αρκετά λεπτός, πιο μικροκαμωμένος, με στυλ λίγο καγκούρικο, φάση μηχανάκια, φόρμες, ξενύχτια και παρέες από χωριό. Εγώ πιο ήρεμη παρουσία, πιο γυναικεία αλλά και πιο “κανονική” σαν εμφάνιση, όχι το κορίτσι που ντύνεται προκλητικά ή κυνηγάει προσοχή. Και αυτό ίσως με μπέρδευε ακόμα περισσότερο γιατί εξωτερικά δείχναμε πολύ διαφορετικοί άνθρωποι. Παρόλα αυτά κολλήσαμε πολύ. Για περίπου ένα μήνα μιλούσαμε συνέχεια, με πείραζε όλη την ώρα, υπήρχαν βλέμματα, υπονοούμενα, τηλεφωνήματα αργά το βράδυ και γενικά μια ένταση που φαινόταν και προς τα έξω. Μάλιστα κάποιοι γύρω μας είχαν αρχίσει να ρωτάνε ευθέως αν υπάρχει κάτι μεταξύ μας γιατί λέει “δεν γίνεται να μη συμβαίνει τίποτα”. Το περίεργο ήταν ότι όταν ήμασταν μόνοι μας ήταν τελείως διαφορετικός. Πιο άνετος, πιο ζεστός, πιο κοντά μου. Μπροστά στους άλλους όμως λες και μαζευόταν. Έκανε τον αδιάφορο ή πιο ψυχρό, σαν να φοβόταν μη φανεί κάτι και μίλαγε με άλλους πιο πολύ πάρα με εμένα. Το άλλο πάλι συγγενείς και φίλοι του με συμπαθούσαν αρκετά θα έλεγα και μια φορά ο φίλος του που ήταν δίπλα του με κοιτάγε και κάπως χαζογέλαγε σαν να ξέρει κάτι. Καλά εκείνη την ώρα σκέφτηκα ότι θα έχει πει του φίλου του σάλτσες που δεν έχουν γίνει αλλά άστο λέω τώρα δεν ξέρεις τι του έχει πει μην υπερβάλλω. Κι όμως, όταν μιλούσα με άλλους άντρες γύρω μας ζήλευε φουλ. Ερχόταν δίπλα, κοιτούσε περίεργα, μετά έκανε σχόλια του τύπου “βλέπω καλά τα λέτε” και γενικά άλλαζε τελείως διάθεση. Υπήρξε και στιγμή που ένιωσα ότι θα γίνει κάτι πιο ερωτικό μεταξύ μας. Ήμασταν μόνοι μας αργά, είχε έρθει πάρα πολύ κοντά μου και κατάλαβα ξεκάθαρα ότι πήγαινε να με φιλήσει. Εγώ εκείνη τη στιγμή κόλλησα γιατί σκέφτηκα τη διαφορά ηλικίας, το τι θα γίνει μετά και γενικά φοβήθηκα ότι θα μπλέξουμε και θα πληγωθεί κάποιος. Και τελικά δεν έγινε τίποτα. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ένα πολύ μπερδεμένο μπρος-πίσω. Άλλες φορές με έπαιρνε τηλέφωνο αργά το βράδυ για άκυρες κουβέντες, μου έστειλε τραγούδι με νόημα ή ατάκες με υπονοούμενα ότι θα μπλέξω με μεγαλύτερη το βλέπω εγώ και άλλες εξαφανιζόταν με φίλους, με τα αδέλφια του και βόλτες με τα μηχανάκια χωρίς καμία επικοινωνία. Το πιο confusing ήταν ότι ενώ έδειχνε να ενδιαφέρεται, ποτέ δεν έκανε μια ξεκάθαρη κίνηση. Δεν μου είπε ποτέ ανοιχτά ότι του αρέσω και απέφευγε να βρεθούμε κανονικά έξω οι δυο μας. Μάλιστα κάποια στιγμή είχε πει ότι “ο κόσμος είναι κακός και κουτσομπολευουν και θα μας βγάλει ζευγάρι σίγουρα και ας βγούμε φιλικά”. Παράλληλα είχα καταλάβει ότι δεν είχε ξεπεράσει ούτε την ίσα με αυτόν πρώην του. Φαινόταν ακόμα επηρεασμένος από εκείνη και γενικά έδειχνε να τον νοιάζει ακόμα πολύ. Αυτό με πείραζε γιατί ένιωθα ότι εγώ ήμουν κάπου στη μέση χωρίς να ξέρω τι ρόλο παίζω. Μετά άρχισα κι εγώ να κρατάω απόσταση όταν μου ανέφερε πρώην γιατί φοβόμουν ότι θα μπλέξω συναισθηματικά σε κάτι πολύ μπερδεμένο. Εκείνος το πήρε αρκετά στραβά. Άρχισε μια περίεργη ψυχρότητα και κάποια στιγμή έγινε μέχρι και σκηνικό μπροστά σε άλλους όπου με κατηγόρησε άδικα για κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ. Εκεί στεναχωρήθηκα πάρα πολύ γιατί ένιωσα ότι προσπαθούσε να με πληγώσει από εγωισμό επειδή απομακρύνθηκα ή όντως πίστεψε ότι εγώ θα έκανα κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά, όταν ξαναβρεθήκαμε μετά από καιρό στον ίδιο χώρο, ένιωθα ότι ακόμα τον πείραζε που δεν του μιλούσα. Κάποιες φορές με κοιτούσε πολύ έντονα αλλά δεν έκανε ποτέ ουσιαστική κίνηση να λυθεί όλο αυτό μόνο την πρώτη φορά που με είδε με χαιρέτησε που καθόμουν με μία φίλη μου και με κοιτάγε μετά χαζοχαρουμενα και ασταμάτητα μέχρι να φύγει. Τελικά λίγο αργότερα με αφαίρεσε από τα social του χωρίς εξήγηση, αλλά δεν έκανε πλήρες block ή κάτι τέτοιο. Ήταν σαν ένα μισό “σε βγάζω από τη ζωή μου αλλά θέλω και να δω αν θα αντιδράσεις”. Δήλαδη με κράτησε ακόλουθο αλλά αυτός σταμάτησε να με ακολουθεί. Εγώ μετά από 2 ημέρες σταμάτησα να τον ακολουθώ αφού δεν με ακολουθούσε αυτός γιατί εγώ ναι, τι ήμουν καμία θαυμάστρια του είπα. Ουσιαστικά κόψαμε κάθε επαφή χωρίς ποτέ να γίνει μια ώριμη κουβέντα. Και ενώ δεν υπήρξε ποτέ σχέση, έχω μείνει με πάρα πολλά “αν”. Αναρωτιέμαι αν υπήρχε πραγματικό συναίσθημα ή αν ήταν απλώς χημεία, εγωισμός, απωθημένο, ανωριμότητα, διαφορά ηλικίας, ξεπέτα μήπως ήθελε ή προσποιούνταν για να περάσει καλά με μία μεγαλύτερη του ή η ένταση μιας περίεργης κατάστασης. Και θέλω πραγματικά μια ειλικρινή γνώμη: Μπορεί δύο άνθρωποι να έχουν έντονη έλξη αλλά να μην μπορούσαν ποτέ να λειτουργήσουν σωστά σαν ζευγάρι; Και νιώθω και τύψεις καμιά φορά γιατί λέω “τι δουλειά είχα εγώ στα 30 κοντά να μπερδευτώ έτσι με ένα παιδί 21 χρονών;”. Ειλικρινά θέλω γνώμες γιατί δεν ξέρω αν το μεγαλοποιώ στο μυαλό μου ή αν όντως υπήρχε κάτι που απλά δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει σωστά και δεν ξέρω καν τι έγινε με την πρώην του αν τα βρήκαν γιατί δεν μιλήσαμε τότε και δεν ξέρω αν έκανα καλά που τον ξεκοψα και ας αναρωτιόταν τις πρώτες ημέρες γιατί δεν του μιλάω όπως πριν αλλά δεν ήθελα να φανεί ότι με πείραξε που ανέφερε την πρώην του στη συζήτηση και ότι ίσως τα βρει μαζί της όταν ένα μήνα περίπου υπήρχε ότι υπήρχε τέλος πάντων μεταξύ μας.

Είμαστε μία παρέα αγοριών και κοριτσιών γύρω στα 30. Εδώ και ένα χρόνο είχαμε μία κοπέλα μαζί μας η οποία δημιουργούσε ίντριγκες, έβαζε λόγια, έκανε κουτσομπολιό με αποκορύφωμα να τα φτιάξει με τον πρώην μίας φίλης της από την παρέα μας. Την κάναμε όλοι πέρα φυσικά αλλά από τότε άρχισε το μαρτύριο. Μας παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο, μας ενοχλεί, μας παρακαλάει να ξαναγίνουμε παρέα μαζί με το νέο της αγόρι το οποίο είναι και πρώην της φίλης της! Αποκορύφωμα πριν λίγες μέρες που πήγε έξω από τη δουλειά μιας κοπέλας και την παρακολουθούσε. Τι μπορούμε να κάνουμε; Δεν έχουμε λεφτά για δικηγόρο και δεν θέλουμε αστυνομίες... Αλλά δεν καταλαβαίνει από λόγια...

Μία συνάδερφος στην καινούρια μου δουλειά. Όταν δεν έχουμε πολύ δουλειά και τύχει και βρισκόμαστε κοντά, λέμε καμία κουβέντα αλλά τελείως φιλικά. Είμαι καινούριος σε αυτή την δουλειά και δεν ξέρω αν θα φανεί σωστό να την ρωτήσω αν θέλει να βγούμε για ένα καφέ να γνωριστούμε καλύτερα. Επίσης δεν ξέρω αν είναι δεσμευμένη ή σε σχέση, φοράει μεν δαχτυλίδι στα χέρια αλλά μοιάζουν σαν αυτά που πολλές κοπέλες φοράνε για στυλ (έχει και άλλα δαχτυλίδια ίδια με αυτό που έχει στον παράμεσο, π.χ. στον αντίχειρά της). Βρήκα το προφίλ της στα σόσιαλ αλλά δεν αναφέρει κάποιον, δεν είμαι όμως απόλυτα βέβαιος (μπορεί και να βγαίνει με κάποιον χωρίς να τα έχουν ακόμα). Γενικά θέλω μεν να την γνωρίσω και να κάνω κίνηση αλλά δεν θέλω να φανώ περίεργος και φοβάμαι πως σε περίπτωση που απλά δεν ενδιαφέρεται, θα είναι κάπως αμήχανο μετά κάθε φορά που θα την συναντάω. Υπάρχει κάποιος τρόπος ώστε να της το ρωτήσω έμμεσα αλλά έτσι ώστε αν έχει σχέση ή δεν ενδιαφέρεται να μην υπάρχει μετά μεταξύ μας αυτή η θύμηση; Ώρες ώρες σκέφτομαι απλά να την πλησιάσω και να της πω "ξέρεις, μου αρέσεις και θέλω να σε γνωρίσω" αλλά σκέφτομαι το μετά. Τι να κάνω;

Γεια σας. Χρειάζομαι μια γνώμη γιατί νιώθω εγκλωβισμένος στις σκέψεις μου. Ήμουν έναν χρόνο με μια κοπέλα. Μια σχέση αληθινή, με πλάνα για το μέλλον και πολλή αγάπη. Με γνώρισε σε μια φάση που ήμουν πολύ καλά με τον εαυτό μου. Έκανα ήδη ψυχοθεραπεία από παλιότερα γιατί εκτός από κάποια ψυχολογικά θέματα (φοβίες, κρίσεις πανικού), είχα ένα θέμα και με τον τζόγο. Είχα σταματήσει να παίζω κι ήμουν καθαρός πάνω από έναν χρόνο. Τον Σεπτέμβρη οι συνεδρίες μου έγιναν πιο αραιές λόγω οικονομικών. Είχα τη δουλειά μου, την κοπέλα μου και το χόρτο. Παραμέλησα τελείως τον εαυτό μου και τον κοινωνικό μου κύκλο, οπότε απλώς περίμενα από εκείνη πότε θα θέλει να βρεθούμε. Έμενα στάσιμος και αν μου ακύρωνε κάτι, νόμιζα ότι δεν με αγαπάει πια. Την πίεζα, και το γνωρίζω ότι αυτό είναι εξαντλητικό. Το αποκορύφωμα έγινε την προηγούμενη εβδομάδα. Ένα μπέρδεμα με το πρόγραμμά της με έκανε να νιώσω "πληγωμένος" και ξύπνησε μέσα μου ένας εγωισμός. Τις επόμενες μέρες ήμουν ψυχρός. Όταν ήρθε σπίτι μου την προηγούμενη Τετάρτη να με προσεγγίσει με ζεστασιά, εγώ ήμουν αμίλητος, δεν την κοίταζα καν στα μάτια. Μέσα στη θολούρα και τον πανικό μου, της πέταξα ένα "δεν έχει νόημα" και άρχισα να κατηγορώ άσχετα πράγματα, όπως τη σεξουαλική μας ζωή, που δεν έφταιγε σε τίποτα εκείνη τη στιγμή. Αυτό που δεν της είπα, γιατί ντρεπόμουν, είναι ότι εκείνες τις μέρες της θολούρας ξανακύλησα στον τζόγο και έχασα κάποια λεφτά. Αυτή η ενοχή μου και ντροπή μου με έκανε να θέλω να την "τιμωρήσω" και να την απομακρύνω, επειδή ένιωθα άχρηστος. Το μετάνιωσα απίστευτα. Της ζήτησα συγγνώμη, της είπα ότι δεν ήταν αυτό που ήθελα, αλλά μου ζήτησε χρόνο μέχρι μετά το Πάσχα για να ηρεμήσει και να πάει διακοπές με την οικογένειά της. Τώρα φεύγω για διακοπές για να καθαρίσω και να συλλογιστώ περισσότερο, αλλά με τρώει το αν θα μου δώσει την ευκαιρία να της εξηγήσω όλα αυτά που κατάλαβα. Φοβάμαι ότι όχι μόνο δεν θα τα βρούμε, αλλά ότι δεν θα θέλει καν να με ξαναδεί. Είμαι πολύ μαλάκας; Υπάρχει ελπίδα όταν κάποιος συνειδητοποιεί το λάθος του έστω και αργά