ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είπα σήμερα να πάω να περπατήσω δίπλα στην θάλασσα, λίγο να χαλαρώσω, να ξεφύγω, βλέπω από μακριά το αυτοκίνητο του παρκαρισμένο, λέω αποκλείεται έτσι και αλλιώς αυτό νομίζω ότι βλέπω κάθε φορά στον δρόμο, στα πάρκινγκ, παντού. Είχα να τον δώ 8 μήνες, 8 μήνες δεν μπόρεσα να τον βγάλω απο το μυαλό μου, παρόλο που ήξερα και ξέρω ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα, η κατάρα των γκέι να ερωτευόμαστε στρέιτ. Και όμως ήταν αυτό, και λίγο πιο κάτω τον συναντάω, αλλά δεν ήταν μόνος του, ήταν με την κοπέλα του, μιλήσαμε αλλά στην πραγματικότητα δεν σκεφτόμουν τίποτα, είχα παγώσει και απο την χαρά μου που τον είδα αλλά και απο την στεναχώρια που για άλλη μία φορά που μου υπενθύμισε πως αυτός ζει το όνειρο του και εγώ την κόλαση που δεν μπορώ να τον έχω και γενικά δεν έχω κανένα, ακριβώς πρίν ένα χρόνο έμαθα πως είχε κοπέλα και τότε ήταν ακόμα χειρότερα για μένα. Πόσο ειρωνικό να βλέπεις τον άνθρωπο που θέλεις τόσο πολύ απεγνωσμένα για πάντα και όμως νάτος εκεί χαρούμενος με έναν άνθρωπο που θα ήθελα εγώ να είμαι στην θέση του! Ούτε έμαθε ποτέ ότι τον θέλω ούτε θα μάθει, εξάλλου δεν θα είχε νόημα κανένα, δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι! Αλλά πονάει το άτιμο, πονάει πολύ!!!

Νιώθω μέσα μου μια ερημιά. Όλα μου φαίνονται ανούσια. Οι κόποι, τα επαγγέλματα, οι ανθρώπινες σχέσεις...ειδικά οι ερωτικές,πολύ ανούσιες χωρίς σκοπό. Ενώ έχω ξεκάθαρους στόχους και ζητούμενα στη ζωή, βλέπω πόσο δύσκολο είναι να βρω έναν άνθρωπο που να εχει τα ίδια ζητούμενα, τις ίδιες επιθυμίες στη ζωή και να ταιριάζουμε σαν άνθρωποι. Είναι πολύ ψυχοφθόρο που κάποιες φορές σκέφτομαι πως ίσως δεν είναι αυτά για μένα. Ίσως πρέπει να σαπισω δουλεύοντας και να αγνοήσω τελείως τον τομέα προσωπική ζωή. Ποτέ δεν με κάλυπταν οι περιστασιακές καταστάσεις, για αυτό και τις αποφευγα. Παρολο που γουστάρω τη μοναχικοτητα πλέον με κουραζει. Δεν Ακόμη και οι επιλεκτικοί και όχι τόσο κοινωνικοί άνθρωποι καταληγουμε να βαριομαστε τη μοναξιά.

Έχω μια σχέση αρκετό καιρό τώρα, νιώθω πως είναι ο άνθρωπος μου, είμαστε πολύ καλά μαζί, έχω γνωρίσει τους γονείς του, τους φίλους του κι όλα τα σχετικά. Με λίγα λόγια όλα καλά!! Υπάρχει όμως ένα θέμα το οποίο μέσα σε σχέση ήταν και από τους χειρότερους εφιάλτες μου και να που τώρα τον βιώνω..έχει θέμα με τα ρούχα. Για να το εξηγήσω καλύτερα, δεν του αρέσει να φοράω συγκεκριμένα ρούχα, εφόσον είμαι σε σχέση σημαίνει πως πρέπει να τον σέβομαι όπως λέει. Δεν του αρέσουν οι φούστες, τα πουκάμισα και τα φορέματα με ανοιχτό ντεκολτέ, κάτι ωραίο και θηλυκό που αναδεικνύει το σώμα μου..επίσης δεν θέλει κοντά φορέματα, προτιμά τα μαξι. Τα πράγματα έγιναν χειρότερα όταν άρχισε να σχολιάζει τα μαγιό που φοράω στην παραλία, τα οποία δεν έχουν κάτι υπερβολικό θεωρώ εγώ και είναι μαγιό που φοράνε οι περισσότερες στην ηλικία μου. Μάλιστα πρότεινε να μου αγοράσει αυτός μαγιό που αρέσουν σε εκείνον για να τα φοράω ώστε να τον σέβομαι. Άμα φορέσω κάποιο από τα παραπάνω ρούχα θεωρεί πως το κάνω για να τραβήξω την προσοχή άλλων αντρών. Έχω τρομάξει. Πάω για ψώνια βλέπω ένα ωραίο μπλουζάκι για ποτό με βαθύ ντεκολτέ η κάτι παρεμφερές και φοβάμαι να το αγοράσω. Γιατί ξέρω πως εάν το δει θα τσακωθούμε το πιο πιθανό. Βγαίνουμε με κοινή παρέα, έχω μια φίλη που ντύνεται κομψά, θα βάλει τη φούστα της και τα σχετικά αλλά εγώ πρέπει να περιοριστώ στο παντελόνι και σε κάτι που να μη δείχνει ίχνος δέρματος..ξέρω πως για πολλούς μπορεί να μην είναι πρόβλημα Αλλά νιώθω πως πνίγομαι έτσι..είμαι 27 χρόνων. Θεωρώ πως στα ρούχα ο καθένας φοράει αυτό που του αρέσει και δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως εάν θέλει να βάλει φούστα προσβάλλει τον άλλο.. δεν εννοώ σε καμία περίπτωση να βγω έξω με κάτι που επίτηδες τραβάει την προσοχή όλων. Αλλά για κάτι πολύ απλό όπως αυτά που περιέγραψα παραπάνω!!

Δεν είμαι εδώ για να με θυμούνται μόνο στις δύσκολες ώρες. Δεν είμαι άνθρωπος ανάγκης, ούτε λύση ανάγκης. Κουράστηκα να με κρατούν κοντά όταν η ζωή τους πονάει και να με ξεχνούν μόλις όλα πάνε καλά. Κουράστηκα να είμαι χρήσιμος στη θλίψη τους και αόρατος στη χαρά τους. Όποιος με πλησιάζει μόνο όταν καταρρέει και φεύγει όταν στέκεται όρθιος, δεν με θέλει — με χρησιμοποιεί. Και εγώ δεν είμαι εργαλείο για να με αφήνουν στην άκρη όταν τελειώσει η δουλειά. Θέλω ανθρώπους που να μένουν. Όχι μόνο στα σκοτάδια, αλλά και στο φως. Όχι μόνο όταν πονάω ή πονάνε, αλλά και όταν η ζωή προχωρά και χαμογελά. Από εδώ και πέρα, θα κρατώ κοντά μου μόνο όσους δεν με ξεχνούν όταν η ζωή τους πάει μια χαρά. Γιατί η παρουσία δεν αποδεικνύεται στην ανάγκη — αποδεικνύεται στη συνέχεια.

Δεν ήμουν ποτέ από αυτούς που διαλέγουν πρώτους. Ούτε από αυτούς που καμαρώνουν δίπλα τους. Ήμουν αυτός που κοιτούσαν λίγο παραπάνω… για να αποφασίσουν αν αξίζει να με κοιτάξουν καθόλου. Έμαθα νωρίς ότι στην κοινωνία δεν μετράει ποιος είσαι, αλλά πώς φαίνεσαι. Ότι αν δεν είσαι όμορφος με τα μέτρα τους, αν δεν είσαι «εύκολος», «ευχάριστος», «φωτογενής», τότε γίνεσαι βάρος. Κάτι που το κρύβουν. Κάτι που ντρέπονται να έχουν δίπλα τους. Με είδα να με αποφεύγουν. Όχι γιατί ήμουν κακός. Αλλά γιατί δεν ήμουν βιτρίνα. Τους είδα να τρέχουν πίσω από πρότυπα, πίσω από πρόσωπα άδεια αλλά καλοφτιαγμένα. Να γελάνε δυνατά μαζί τους, να ανεβάζουν φωτογραφίες, να καμαρώνουν. Και σε μένα; Σιωπή. Απόσταση. Μισό βλέμμα. Μισή παρουσία. Σαν να μην έπρεπε να φαίνομαι πολύ. Και πόνεσα. Όχι γιατί δεν με διάλεξαν. Αλλά γιατί κατάλαβα πόσο φτωχή είναι μια κοινωνία που διαλέγει ανθρώπους με βάση το περιτύλιγμα. Με έμαθαν να ντρέπομαι για την ύπαρξή μου. Να μικραίνω. Να μη ζητάω χώρο. Να πιστεύω ότι αξίζω λιγότερο. Αλλά όχι πια. Γιατί αν κάτι έμαθα μέσα στην απομόνωση, είναι ότι όποιος με απέρριψε για την εμφάνισή μου, δεν θα άντεχε ποτέ το βάθος μου. Και όποιος ντρέπεται να σταθεί δίπλα μου, δεν αξίζει να σταθεί μέσα μου. Δεν είμαι όμορφος για τα πρότυπά τους. Είμαι όμως αληθινός. Και αυτό τρομάζει περισσότερο από κάθε ασχήμια.

Είμαι σε σχέση εδώ και εναν χρόνο. Τα πράγματα κυλούν ομαλά, περνάω πολύ όμορφα μαζί του και οι πραξεις και ο τρόπος του μου δείχνουν πως με αγαπάει και με νοιάζεται. Ωστόσο, έχω την εντυπωση πως «παίζει το μάτι του». Στο ινσταγκραμ ακολουθεί αρκετές κοπέλες (πολλές) ακόμα και κάποιες που δεν τις γνωρίζει. Πρόσφατα μου έστειλε καταλαθος προφανώς ένα βίντεο μιας κοπέλας στο τικτοκ που φαίνεται το στήθος της και μου είπε πως το έκανε καταλαθος, ενώ εγώ πιστεύω πως το έστειλε απλά σε λάθος άτομο. Πριν από κάποιους μήνες παρατηρούσα πως κάνει και λαικ σε κοπέλες στο ινστα γνωστεσ Και όχι σε φωτογραφίες με μαγιω κτλ Του έκανα μια κουβέντα και έκανε κάποια ανφολλοου αλλά νομίζω πραγματικά πως ενώ με αγαπάει δεν θα σταματήσει να κοιτάζει άλλες. Μου ειχε αναφέρει στο παρελθόν πως και η προηγούμενη σχέση του τον κατηγορούσε για αυτό. Δεν πιστεύω πως θα με απατήσει αλλά ακόμα και η σκέψη πως μπορεί να σκέφτεται κάποια άλλη με τρελαίνει. Έχουμε συζητήσει και έχουμε πει πως θελουμε να έχουμε μια σοβαρη σχέση με την προοπτική του για πάντα αλλά πως όταν έχω τέτοιες σκέψεις; Ξέρω πως φαίνεται πολύ ανώριμο και πολύ ανούσιο όλο αυτό με τα σοσιαλ (δεν είμαστε 17 χρονων) αλλά είναι κάτι υπαρκτό.

Τώρα εγώ φροντίζω τους γονείς μου. Τώρα άλλαξα και οι άλλοι μείναν στάσιμοι. Αυτοί που βιάζονταν να αλλάξουν. Τώρα βλέπω ανθρώπους που στήριξα, να με αγνοούν. Τώρα έπεσαν τα προσωπεία. Στα μέρη που συχνάζαμε, τώρα βαδίζω μόνη. Και το απολαμβάνω περισσότερο...

Θέλουμε πάρα πολύ να κάνουμε ένα παιδί αλλά δεν μπορούμε να λύσουμε δύο καίρια ζητήματα. Εγώ και ο άντρας μου δουλεύουμε 9-5 και στο σπίτι φτάνουμε κατά τις 6. Δεν μπορώ να διανοηθω ότι θα βλέπω το παιδί μου δυο ώρες την ημέρα πριν πάει για ύπνο. Επιπλέον, δεν έχουμε τους γονείς μας εδώ ώστε να μας βοηθάνε και να προσέχουν το παιδί όσο εργαζόμαστε οπότε θα πρέπει να το εμπιστευτούμε σε κάποιον ξένο άνθρωπο και αυτό ανεβάζει παρά πολύ το κόστος ζωής και μας δυσκολεύει. Νιώθουμε εγκλωβισμένοι..

Είχαμε πάει για την αλλαγή του χρόνου με την σύζυγο μου και τα δύο μας παιδιά 2 ετών και 4 ετών στους γονείς μου στο χωριό. Όταν φτάσαμε στο χωριό, διαπίστωσε ότι ξέχασε να αγοράσει είδη καπνού (ανταλλακτικό vape) και πήγε στο διπλανό χωριό για να τα πάρει. Τα παιδιά όμως είχαν ήδη δει τη γιαγιάκα τους και δεν ήθελαν να πάνε μαζί τους. Άργησε να έρθει επειδή δεν είχε τη συγκεκριμένη γεύση που έψαχνε στο διπλανό χωριό και πήγε στην κωμόπολη, περίπου μισή ώρα δρόμο. Όταν γύρισε τα παιδάκια μας βρίσκονταν στην διπλανή αυλή μιας κυρίας, φίλης της μητέρας μου μαζί με τα δικά της εγγόνια και έπαιζαν και έτρωγαν ζεστό ψωμί με μέλι που μόλις είχε βγάλει από το φούρνο, μαζί με δίπλες (είναι το παραδοσιακό γλυκό του τόπου αυτού). Όταν βγήκε έξω από το αμάξι η σύζυγος και μας είδε άρχισε να βρίζει και να φωνάζει ποιος τα έφτιαξε αυτά που τρώνε τα παιδιά και γιατί τα αφήνω να τρώνε "σκουπίδια" όπως χαρακτηριστικά είπε. Η κυρία της είπε ότι είναι καθαρή και ότι γνωρίζεται χρόνια με τη μητέρα μου και ότι και εγώ την ξέρω από παιδί και την παρακάλεσε να ηρεμήσει και να έρθει να φάει και αυτή δίπλα. Εγώ επιβεβαίωσα ότι την ξέρω και της είπα ότι δεν δικαιολογείται αυτή η στάση της. Η σύζυγος μας έβρισε όλους και σηκώθηκε και έφυγε. Έκτοτε έχει επικοινωνήσει δυο τρεις φορές για να δει τι κάνουν τα παιδιά και είπε ότι θα τα πούμε στην Αθήνα αναλυτικά. Σκέφτομαι πραγματικά να χωρίσω από το άτομο αυτό.

Από την εφηβεία μου ήμουν πάντα με κάποιον, είτε περιστασιακά είτε σε σχέση. Τώρα, στα 25 μου, χωρισμένη και μόνη στις γιορτές, δυσκολεύομαι να το διαχειριστώ. Η τελευταία μου σχέση με απομόνωσε από όλους και πλέον νιώθω ολοκληρωτικά μόνη. Ξεκίνησα να μιλάω με άτομα από το παρελθόν, αλλά δεν με γεμίζει τίποτα – απλώς νιώθω ανάγκη για επιβεβαίωση και επικοινωνία. Πώς μπορώ να μάθω να είμαι μόνη και να μην εξαρτώ την ευτυχία μου από άλλους;