«Ποτέ ξανά»: Οι Simpsons στο Άουσβιτς Facebook Twitter

«Ποτέ ξανά»: Οι Simpsons στο Άουσβιτς

1

Το Άουσβιτς χτίστηκε κοντά στη βιομηχανική περιοχή της Σιλεσίας, μετά από διαταγή του Χάινριμ Χίμλερ, ανώτατου αρχηγού των Ες Ες και ιθύνοντα νου του Ολοκαυτώματος, τον Ιούνιο του 1940. Χτίστηκε εκεί λόγω της τοποθεσίας του.


Ήταν το μεγαλύτερο συγκρότημα στρατοπέδων της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Αποτελούνταν από τρία κύρια και 39 μικρότερα στρατόπεδα. Τα κύρια στρατόπεδα ήταν τα Άουσβιτς Ι (διοικητικό κέντρο, στρατόπεδο εξόντωσης πολιτικών κρατουμένων), Άουσβιτς ΙΙ - Μπίρκεναου (στρατόπεδο εξόντωσης) και Άουσβιτς ΙΙΙ (στρατόπεδο εργασίας).


Στο Άουσβιτς εξοντώθηκαν περισσότεροι από 1,1 εκατομμύρια άνθρωποι. Περίπου 900.000 πέθαναν μετά την επιλογή που έγινε άμεσα κατά την άφιξή τους. Άλλοι 200.000 άνθρωποι πέθαναν από ασθένειες, υποσιτισμό, βαρύτατη κακοποίηση, συνέπειες ιατρικών πειραμάτων ή δολοφονήθηκαν. Οι συνηθέστεροι τρόποι εκτέλεσης ήταν: Δηλητηρίαση με το αέριο Κυκλώνας Β σε ειδικούς θαλάμους (θάλαμοι αερίων), πυρά πυροβόλου όπλου, θανατηφόρα ένεση, απαγχονισμός, θάνατος από ασιτία.

Μόνο η συνειδητοποίηση της φρίκης αυτής της περιόδου μπορεί να δημιουργήσει τα αντισώματα για να αποτραπεί η εκ νέου διάδοση του αντισημιτισμού.


Τα θύματα των Ναζί, όπως καταγράφονται στην επίσημη ιστοσελίδα του Μουσείου του Στρατοπέδου ήταν: Εβραίοι, πολιτικοί κρατούμενοι, Πολωνοί, Ρομά και «κοινωνικά απροσάρμοστοι», αιχμάλωτοι πολέμου, σωφρονιστικοί και ποινικοί κρατούμενοι, Μάρτυρες του Ιεχωβά, ομοφυλόφιλοι και άλλες εθνικές ομάδες όπως Τσέχοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Σλοβένοι, κ.ά.

«Ποτέ ξανά»: Οι Simpsons στο Άουσβιτς Facebook Twitter
«Ποτέ ξανά»: Οι Simpsons στο Άουσβιτς Facebook Twitter


Τα κρεματόρια και οι θάλαμοι αερίων άρχισαν να γκρεμίζονται τον Νοέμβριο του 1944. Οι αποτεφρωτήρες αποσυναρμολογήθηκαν για να εγκατασταθούν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν-Γκούζεν, το οποίο οι εθνικοσοσιαλιστές τότε ακόμη πίστευαν ότι δεν θα πέσει στα χέρια των Συμμάχων. Ανατίναξαν το τελευταίο κρεματόριο λίγο πριν από την απελευθέρωση του στρατοπέδου, τον Ιανουάριο του 1945, για να κρύψουν τα ίχνη των πράξεών τους από τους Σοβιετικούς.


Μεταξύ της 17ης και 23ης Ιανουαρίου το στρατόπεδο εκκενώθηκε και περίπου 60.000 κρατούμενοι οδηγήθηκαν σε πορείες θανάτου προς τη Δύση. Στα στρατόπεδα του Άουσβιτς παρέμειναν συνολικά κοντά στους 7.500 φυλακισμένους, οι οποίοι λόγω ασθένειας και αδυναμίας ήταν αδύνατο να ακολουθήσουν την πορεία. Περισσότεροι από 300 τουφεκίστηκαν άμεσα.


Το πρώτο στρατόπεδο που απελευθερώθηκε ήταν το Άουσβιτς Ι, το μεσημέρι της 27ης Ιανουαρίου 1945, από την 60ή Στρατιά, επικεφαλής της οποίας ήταν ο συνταγματάρχης Πάβελ Κουρότσκιν. Δυστυχώς 200 από τους επιζώντες πέθαναν μερικές μέρες αργότερα, εξαιτίας της κακομεταχείρισης τους από τους Ναζί, παρά την ιατρική βοήθεια των Συμμάχων.


Ως μεγαλύτερο στρατόπεδο εξόντωσης του Τρίτου Ράιχ, το Άουσβιτς έγινε σύμβολο για τις μαζικές δολοφονίες των Ναζί και του Ολοκαυτώματος, θύματα του οποίου υπήρξαν περίπου 6 εκατομμύρια άνθρωποι.

«Ποτέ ξανά»: Οι Simpsons στο Άουσβιτς Facebook Twitter
«Ποτέ ξανά»: Οι Simpsons στο Άουσβιτς Facebook Twitter

Ο 46χρονος εικαστικός και ακτιβιστής AleXsandro Palombo είναι γνωστός για τις σκληρές και σατιρικές εικόνες του που αντλούν στοιχεία από την ποπ κουλτούρα και την pop art και επικεντρώνονται στη διαφορετικότητα, τον κοινωνικό σχολιασμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Με αφορμή την 75η επέτειο της απελευθέρωσης του Άουσβιτς από τις συμμαχικές δυνάμεις δημιουργεί μια σειρά από στιγμιότυπα μέσα στο Άουσβιτς - Μπίρκεναου με πρωταγωνιστές την οικογένεια των Simpsons, με τίτλο «Never Again»: The Simpsons go to Auschwitz. Μέσα στα έργα ξεχωρίζει, επίσης, μια εικόνα της Άννας Φρανκ, ως συμβόλου του Ολοκαυτώματος και της δίωξης των Εβραίων.


«Πρέπει να εκπαιδεύσουμε τις νέες γενιές και να τους πούμε τι συνέβη. Και χρειάζεται να το κάνουμε χωρίς φίλτρα και με ωμό τρόπο, ξανά και ξανά, μέσω της ανάμνησης των γεγονότων και με τρομακτικές εικόνες που δείχνουν τη φρίκη του Ολοκαυτώματος και την εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων. Μόνο η συνειδητοποίηση της φρίκης αυτής της περιόδου μπορεί να δημιουργήσει τα αντισώματα για να αποτραπεί η εκ νέου διάδοση του αντισημιτισμού» δήλωσε στο Bored Panda.

«Ποτέ ξανά»: Οι Simpsons στο Άουσβιτς Facebook Twitter
«Ποτέ ξανά»: Οι Simpsons στο Άουσβιτς Facebook Twitter
«Ποτέ ξανά»: Οι Simpsons στο Άουσβιτς Facebook Twitter
«Ποτέ ξανά»: Οι Simpsons στο Άουσβιτς Facebook Twitter
«Ποτέ ξανά»: Οι Simpsons στο Άουσβιτς Facebook Twitter
Εικαστικά
1

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Κατερίνα Γρέγου: «Σε ένα κρατικό μουσείο δεν μιλάς με γλώσσα αφ' υψηλού»

Εικαστικά / Κατερίνα Γρέγου: «Σε ένα κρατικό μουσείο δεν μιλάς με γλώσσα αφ' υψηλού»

Λίγο μετά την ανανέωση της θητείας της, η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΕΜΣΤ μιλά για το όραμά της για ένα μουσείο ανοιχτό στην κοινωνία, με διεθνή προσανατολισμό και λόγο που θα παραμένει προσιτός, μακριά από ελιτισμούς.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Μια διεθνής γιορτή του πηλού στη Ρόδο»

2η Μπιενάλε Σύγχρονης Κεραμικής / «Μια διεθνής γιορτή του πηλού στη Ρόδο»

Τελετουργία, χρηστικότητα, εικαστική έκφραση ή μαζική παραγωγή: η κεραμική εμφανίζεται στη 2η Μπιενάλε Σύγχρονης Κεραμικής, σε όλες τις εκφάνσεις της, αντανακλώντας τις αντιφάσεις και τη γοητεία ενός νησιού με σύνθετη ταυτότητα.
ΣΤΕΛΛΑ ΛΙΖΑΡΔΗ
Ντέιβιντ Χόκνεϊ (1937-2026): Ο άνθρωπος που δεν άφησε ποτέ κανέναν να του ακυρώσει την Άνοιξη

Απώλειες / Ντέιβιντ Χόκνεϊ (1937-2026): Ο άνθρωπος που δεν άφησε ποτέ κανένα να του ακυρώσει την Άνοιξη

Ήλιος, πισίνες, queer έρωτας, Polaroid και iPad. Ο τελευταίος μεγάλος Βρετανός μοντερνιστής έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια επαναστατική φιλοσοφία: ότι η χαρά είναι η πιο σοβαρή πράξη αντίστασης στη θνητότητα.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Αυτόν τον Ιούνιο, οι εκθέσεις στην Αθήνα αξίζουν φουλ

Εικαστικά / Αυτόν τον Ιούνιο, οι εκθέσεις στην Αθήνα αξίζουν φουλ

Από την αρχαιότητα της Aleksandra Waliszewska και το Λος Άντζελες του Urs Fischer μέχρι τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό του Θεόδωρου Στάμου και την αγωνία για την κλιματική κρίση στο Εθνικό Αστεροσκοπείο, αυτόν τον μήνα θα έχουμε πολλές αξιόλογες εκθέσεις στην πόλη.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η «Αυστραλία» του The Boy δεν είναι απλώς μια χώρα

Εικαστικά / Η «Αυστραλία» του The Boy δεν είναι απλώς μια χώρα

Στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, ένα ensemble δημιουργών με τον Αλέξανδρο Βούλγαρη επικεφαλής, εμπνέεται από τη χώρα των Αντιπόδων, και με μουσική, αφιέρωμα στον αυστραλιανό κινηματογράφο, νέες ταινίες και installations μάς δείχνει πως αυτή δεν βρίσκεται τελικά τόσο μακριά μας.
ΝΙΚΗΤΑΣ ΔΕΣΠΟΤΙΔΗΣ
Η απίστευτη ζωή της Ταπισερί της Μπαγιέ

Εικαστικά / Η απίστευτη ζωή της Ταπισερί της Μπαγιέ

Το μνημειώδες κέντημα που αφηγήθηκε τη Νορμανδική Κατάκτηση του 1066 θα εκτεθεί για πρώτη φορά στη Βρετανία, στο Bρετανικό Μουσείο. Σχεδόν χίλια χρόνια μετά τη δημιουργία της, επιστρέφει ως έκθεση-γεγονός και ως εικόνα μιας Ιστορίας που δεν σταμάτησε ποτέ να μας αφορά.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Στον γεμάτο μυστήρια και θαύματα κόσμο της Aleksandra Waliszewska

Εικαστικά / Στον γεμάτο μυστήρια και θαύματα κόσμο της Aleksandra Waliszewska

Δεκάξι έργα της Πολωνής ζωγράφου συνομιλούν με έργα της συλλογής του Μουσείου Μπενάκη, προκαλώντας μας να δούμε αντικείμενα από τη Νεολιθική Ελλάδα, την κλασική αρχαιότητα, τον κόσμο του Βυζαντίου και τη σύγχρονη ελληνική εποχή με άλλα μάτια.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η ιδρύτρια της Μπιενάλε Κεραμικής πιστεύει πως η κεραμική είναι «ριγμένη»

Λουκία Θωμοπούλου / Η κεραμική είναι τέχνη. Δικαίως έχει τη μπιενάλε της― στη Ρόδο.

Η ιδρύτρια της Μπιενάλε Κεραμικής Λουκία Θωμοπούλου, λίγο πριν από τη δεύτερη διοργάνωση στη Ρόδο, υπερασπίζεται μια τέχνη που έχει ιστορία αιώνων και πρέπει να πάψει να είναι ριγμένη ως προς τις άλλες τέχνες.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
H γκαλερί Rodeo αλλάζει όνομα και ανακαινίζεται

Εικαστικά / Το όνομα, ο χώρος, ακόμα και η είσοδος: Όλα αλλάζουν στην γκαλερί Rodeo

Ένας από τους σημαντικότερους χώρους τέχνης στην Αθήνα κλείνει είκοσι χρόνια λειτουργίας και με τη βοήθεια του εικαστικού Μίχαελ Κλάιν κάνει ριζικές αλλαγές. Πάμε για τα επόμενα είκοσι.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Άννα Καφέτση: η γυναίκα που πίστεψε στο ΕΜΣΤ πριν ακόμη υπάρξει

Απώλειες / Άννα Καφέτση: Η γυναίκα που πίστεψε στο ΕΜΣΤ προτού ακόμη υπάρξει

Η πρώτη διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης δεν υπήρξε απλώς το πρόσωπο που το διοίκησε στα πιο δύσκολα χρόνια του. Υπήρξε η γυναίκα που επέμεινε να υπάρξει στην Αθήνα ένας δημόσιος χώρος για τη σύγχρονη τέχνη όχι ως βιτρίνα κύρους αλλά ως ζωντανή εμπειρία, ως σχολείο βλέμματος, ως ένας κήπος που έπρεπε κάποτε να ανθίσει.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ

σχόλια

1 σχόλια
Αυτοί οι Αμερικανοτραφείς αντιμετωπίζουν ακόμη και τις μεγαλύτερες συμφορές του κόσμου, από μια απόσταση ασφαλείας, σαν μέσα από μια τσιχλόφουσκα προστασίας που δεν τους επιτρέπει να έρθουν αληθινά πρόσωπο με πρόσωπο με το πρόβλημα.Για αυτό και κυριαρχούν τα στερεότυπα που έχουν αυτοί κυρίως προβάλει με τις ίδιες σκηνές στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και την ευπώλητη μεν, τραγική δε, ιστορία της Άννας Φράνκ.Δεν θα σχολιάσω για τη σχέση ή τα κρυφά νοήματα που έχει η παρουσία των Simpshons στο Άουσβιτς, γιατί ο δημιουργός των σχεδίων δεν σχετίζεται με τη σειρά. Ήταν μια δική του έμπνευση αναζήτησης αναγνωστών.Δεν ξέρω αν διδάσκεται κάπου εκεί στην Αμερική ποιοί μπήκαν πρώτοι στο Άουσβιτς και τι βρήκαν, ή ακόμη αν γνώριζαν ποιες αμερικάνικες εταιρείες εξόπλισαν όχι μόνο το Ράιχ αλλά και τα ίδια τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.Ή αν παρουσιάζανε με τον ίδιο ζήλο τις αγριότητες που βίωσαν οι Σοβιετικοί, γιατί όχι και οι Έλληνες καθώς και άλλοι λαοί της Ευρώπης;Αλλά αυτό δεν γίνεται γιατί σήμερα οι Γερμανοί είναι περισσότερο σύμμαχοι τους από ότι οι Ρώσοι.