Όλοι όσοι είχαν λίγο μυαλό το έλεγαν πριν τις Αμερικανικές εκλογές: Ο Τραμπ είναι ρατσιστής και φασίστας. Και το ίδιο και πάρα πολλοί απ' τους οπαδούς του.

Καθώς τα γεγονότα τρέχουν και οι οπαδοί του με τις ναζιστικές σβάστικες και τις κουκούλες της Κού Κλουξ Κλαν αλωνίζουν στις ΗΠΑ (και είτε δολοφονούν ανθρώπους ή απλά τους απειλούν - δείτε το "Εδώ είναι η ναζιστική Αμερική κι άμα δεν σ' αρέσει, τότε ξεκουμπίσου!") όλοι αναρωτιούνται από πού εμπνέονται οι Αμερικανοί τραμπούκοι. 

 

Με εθνική υπερηφάνεια (not) μαθαίνουμε ότι οι Έλληνες δίνουμε ακόμα τα φώτα του πολιτισμού στον πλανήτη...

 

  

Ακολουθούν λοιπόν βασικά το παράδειγμα της Χρυσής Αυγής.

Μακάρι να ακολουθήσουν τους χρυσαυγίτες μας και στη φυλακή.

 

*Ελπίζω πως όσοι τον άφησαν να εκλεγεί, ενώ δεν τον στήριζαν, επειδή «έλα μωρέ, η Χίλαρι καλύτερη θα είναι;» ή επειδή «εγώ δεν ψηφίζω με το αιδοίο μου», θα το μετανιώνουν όσο ζουν. 

 

Η Χίλαρι είχε δώσει μια υποδειγματική ομιλία πέρσι τέτοιες μέρες που αποκάλυπτε ακριβώς τι ήταν ο Τραμπ, οι οπαδοί του και το κίνημα alt.right. Οι περισσότεροι δεν θέλησαν να την ακούσουν/πιστέψουν. 

 

Προσέξτε την ημερομηνία (και αυτά που λέει).

 

  

Λίγες μέρες πριν την (απρόβλεπτη) εκλογή του Τραμπ είχα γράψει

Δεν είναι σπάνιο άνθρωποι να συγκρίνουν κάποιον πολιτικό που αντιπαθούν με τον Χίτλερ (και την δημοκρατική άνοδό του τότε που κανείς δεν φανταζόταν ακριβώς τι ψυχάκιας ήταν) ώστε να τον απαξιώσουν.

Το έχουν πει για πολλούς, όμως ο Ντόναλντ Τραμπ -ένας ακροδεξιός ρατσιστής που δεν αποκλείεται να κερδίσει την Προεδρία της μεγαλύτερης υπερδύναμης του κόσμου- είναι ό,τι κοντινότερο, σύμφωνα με έναν Γερμανό που έγραψε ένα σημείωμα και το ανέβασε ονλάιν:

 

Κι άλλη εθνική υπερηφάνεια: Οι Νεοναζί φανς του Τραμπ εμπνέονται από Έλληνες...

 

«Όποτε ταξίδευα εκτός Γερμανίας» είπε ο Γερμανός που είχε φτιάξει την προειδοποίηση, «συχνά με ρωτούσαν πώς ήταν δυνατόν οι Γερμανοί να είχαν πειστεί απ' τον Χίτλερ το '30 και το '40. "Μα πώς γίνεται οι άνθρωποι ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ;» με ρωτούσαν συχνά. Τώρα πια δεν μου το ρωτά σχεδόν κανείς...»