Ο κινηματογράφος, η μεγάλη τέχνη του 20ου αιώνα που μάζεψε τις ήδη υπάρχουσες τέχνες για να τις ενώσει, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τη λογοτεχνία, όταν τα μυαλά των σεναριογράφων σταματούσαν να βρίσκουν νέες ιστορίες. Αργότερα, όταν και τα μεγάλα λογοτεχνικά έργα δεν έφταναν για νέες παραγωγές, το σινεμά στράφηκε και σε τέχνες μεταγενέστερες από αυτόν, όπως τα κόμικς για παράδειγμα, δείγμα της αναμφίβολης δημοφιλίας του, καθώς όλα τα δημιουργικά είδη που προέκυπταν κάθε εποχή έβρισκαν κάποια στιγμή καταφύγιο σε αυτόν.
Στο σήμερα, η πιο πρόσφατη κατάκτηση του σινεμά είναι η δημιουργία ταινιών που βασίζονται σε video games, μια τάση που ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '90 και παρά το γεγονός ότι δεν αποδίδει πάντα κέρδη, συνεχίζεται κανονικά και υπάρχουν ήδη στα σκαριά αρκετές διασκευές για το κοντινό μέλλον. Το κοινό στοιχείο που έχουν αυτές οι ταινίες είναι οι συνήθως σφαγιαστικές κριτικές που αποκομίζουν και οι διφορούμενες απόψεις γι' αυτές από φανατικούς των παιχνιδιών που βασίστηκαν, πράγματα λίγο ως πολύ φυσιολογικά, καθώς οι ψηφιακοί κόσμοι δεν αγαπιούνται πολύ από τους κριτικούς, ενώ η μετάβαση από κάτι διαδραστικό για τον χρήστη σε ένα ολοκληρωμένο σενάριο που τον μετατρέπει σε απαθή θεατή είναι μια διαδικασία που αλλοιώνει κατά πολύ αυτό που είχε φανταστεί παίζοντας. Αρεστές ή όχι, αυτές είναι οι 12 σημαντικότερες μεταφορές video games στη μεγάλη οθόνη ως σήμερα.
Super Mario Bros. (1993)
Το πρώτο βήμα είναι πάντα δύσκολο και το Hollywood δεν τα πήγε και πολύ καλά την πρώτη φορά που προσάρμοσε στον κόσμο ένα βιντεοπαιχνίδι. Η λύση στο πως ακριβώς θα φτιάξεις μια στοιχειώδη ιστορία με βάση ένα platform game, όπου ένας υδραυλικός ξεπερνά μαγικούς κόσμους, σκοτώνει δράκους και σώζει την πριγκίπισσα δεν δόθηκε ποτέ και η ταινία πέρα από το προφανές κράξιμο, απέτυχε και εμπορικά μαζεύοντας σε εισπράξεις το 40% περίπου του κόστους της. Ο μακαρίτης Μπομπ Χόσκινς τη μνημόνευε ως το χειρότερο πράγμα που έκανε ποτέ.
Street Fighter (1994)
Μπορεί να εξόργισε κριτικούς και κοινό που έσπαγε τα χέρια του παίζοντάς το ολημερίς, έφερε όμως κάπου 100 εκατομμύρια εισπράξεις δείχνοντας το μέλλον σε υποψήφιους παραγωγούς. Είχε τον Βαν Νταμ σε πρωταγωνιστικό ρόλο, την εποχή που μετρούσε ως action hero, αλλά και πάλι το πρόβλημα ήταν η ιστορία, αφού δεν υπήρχε αφηγηματικό πάτημα από το παιχνίδι. Παρά τα κέρδη, πέρασαν αρκετά χρόνια για να ξαναβγεί ταινία βασισμένη στο Street Fighter, αφού η συγκεκριμένη εξακολουθεί να φιγουράρει ως σήμερα σε λίστες με τα χειρότερα διάσημα φιλμ.
Mortal Kombat (1995)
Παραδόξως, μια από τις κριτικά πιο καλοβαθμολογημένες ταινίες του είδους, η μεταφορά του αλησμόνητου παιχνιδιού της Midway βρήκε τον τρόπο να τους ευχαριστήσει όλους. Βασίστηκε όσο γινόταν στο παιχνίδι, φτιάχνοντας την ιστορία της μέσα σε ένα τουρνουά, δίνοντας έτσι την αίσθηση στους fans πως δεν αλλάζει δραματικά κάτι σε σχέση με το παιχνίδι. Πολλά κέρδη επίσης, αλλά και σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Paul W.S. Anderson που από εκεί και πέρα έκανε (και εξακολουθεί να κάνει), ως επί το πλείστον ανυπόφορα έργα. Είχε και μια συνέχεια το 1997 που δεν θέλει να θυμάται κανείς.
Lara Croft: Tomb Raider (2001)
Η σέξι ηρωίδα που πρωταγωνίστησε στις οθόνες και τα όνειρα των κομπιουτεράκηδων στα τέλη των 90s, ενσαρκώθηκε ιδανικά από την Τζολί, η οποία - και ακριβώς λόγω της ταινίας - εκτοξεύθηκε στις κορυφές του star system. Η ταινία πάντως του Σάιμον Ουέστ υποφέρει αρκετά από έλλειψη ιδεών και για το είδος της, (ας την πούμε εξωτική περιπέτεια), έχει ελάχιστες συναρπαστικές στιγμές, απογοητεύοντας όσους περίμεναν κάτι σαν Ιντιάνα Τζόουνς γένους θηλυκού. Είχε και συνέχεια, το Λίκνο της Ζωής, δυο χρόνια αργότερα, που κινήθηκε στο ίδιο μοτίβο. Φήμες λένε πως η Λάρα Κροφτ θα επανέλθει με νέες περιπέτειες.
Final Fantasy: The Spirits Within (2001)
Η σειρά παιχνιδιών με σκληροπυρηνικούς fans σε όλο τον πλανήτη μετατράπηκε σε ένα πανάκριβο και εντυπωσιακό CGI animation, που όμως δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει το υπέρογκο κόστος του και έτσι βρίσκεται σήμερα σε λίστες με ταινίες που έχασαν τα περισσότερα χρήματα. Ως συνήθως, η έλλειψη σοβαρής πλοκής ήταν το σημαντικό θέμα.
Resident Evil (2002)
Μετά την Τζολί, η Μίλα Γιόβοβιτς αναστάτωσε πολλά εφηβικά δωμάτια, έχοντας πλάι της τη Μισέλ Ροντρίγκεζ στο πρώτο και μάλλον καλύτερο από μια σειρά πολύ μέτριων φιλμ, που καταφέρνουν όμως και γεμίζουν τα ταμεία. Μέχρι σήμερα έχουν γυριστεί πέντε, ενώ θα δούμε το έκτο στις αρχές του 2017, το οποίο τιτλοφορείται The Final Chapter, αλλά αν πάει κι αυτό καλά μάλλον δε θα είναι the final chapter.
Doom (2005)
Η απόφαση να μεταφερθεί το παιχνίδι που άφησε το στίγμα του στα 90s και καθόρισε τα first person shooter δεν ήταν και τόσο λογική, καθώς πάλι μια περιπέτεια με τόσο έντονη την παρουσία του χρήστη και χωρίς την υποστήριξη τότε σύγχρονων γραφικών που θα μπορούσαν να δώσουν αντίστοιχες σκηνές, θα είχε πολλές ελλείψεις στη μεταφορά της. Έτσι και έγινε: ο Ebert είχε γράψει μεταξύ άλλων πως η ταινία είναι σαν να έκατσε ένα παιδί στον υπολογιστή σου και δεν σ' αφήνει να παίξεις, ο Ντουέιν Τζόνσον έχασε στο τσακ το Χρυσό Βατόμουρο και μόνο η μουσική του Κλάιντ Μάνσελ έσωζε λίγο την κατάσταση.
Silent Hill (2006)
Ξεκάθαρο horror που δεν έπεσε στην παγίδα να μετατραπεί σε απλή περιπέτεια, χρησιμοποίησε στοιχεία στην πλοκή του και τα τέσσερα παιχνίδια της σειράς που είχαν κυκλοφορήσει ως τότε, ενθουσιάζοντας αρκετούς υποστηρικτές του παιχνιδιού, αλλά μπερδεύοντας όλους τους υπόλοιπους που δεν καταλάβαιναν και πολλά από αυτά που έβλεπαν. Και μόνο για την επιλογή του genre και κάποιες δημιουργικές ελευθερίες του Κρίστοφερ Γκανς, ήταν μια πρόοδος στις μεταφορές παιχνιδιών.
Hitman (2007)
Με έμφαση στη δράση και μαζεμένο budget το Hitman είναι από τις μεταφορές που δεν έχει δεχτεί ιδιαίτερη επίθεση από τους κριτικούς και θεωρείται από τις πιο πετυχημένες στο είδος. Έφτιαξε και την καριέρα του Τίμοθυ Όλιφαντ που δεν ήταν στη πρώτη γραμμή ως τότε. Η συνέχεια του, το 2015, δεν ήταν το ίδιο καλή.
Max Payne (2008)
Αν οι αρνητικές κριτικές ήταν κάτι συνηθισμένο, στην περίπτωση του Max Payne συνοδεύτηκε από μια συνολική οργή, όχι μόνο παικτών, αλλά ακόμη και δημιουργών του αυθεντικού παιχνιδιού, που ένιωσαν ντροπή βλέποντας το αποτέλεσμα του κόπου τους να συνδέεται με αυτό το φιλμ. Θα μπορούσαν να είχαν φροντίσει βέβαια να μην το αναλάμβανε ο Τζον Μουρ, που είχε σκηνοθετήσει, επίσης χωρίς επιτυχία, δυο χρόνια πριν, το remake της Προφητείας. Παίζουν ο Μαρκ Γουόλμπεργκ και η Μίλα Κούνις, αλλά μάλλον και οι ίδιοι δεν θέλουν να το θυμούνται
Prince of Persia: The Sands of Time (2010)
Ο Τζέρι Μπρουκχάιμερ ήθελε να αφήσει το στίγμα του και εδώ, πήρε ως σκηνοθέτη-παραγγελιοδόχο τον Μάικ Νιούελ, έδωσε και στον Τζέικ Γκίλενχααλ ακόμη έναν παράδοξο ρόλο, φτιάχνοντας στο τέλος ένα μάλλον αδιάφορο αποτέλεσμα, χωρίς πολλά θετικά, αλλά και χωρίς ιδιαίτερα αρνητικά στοιχεία. Σκέτη μαγεία η Τζέμα Άρτερτον, απολαυστικός ο Μπεν Κίνγκσλεϊ.
Need for Speed (2014)
Τα racing games δεν είχαν κάποιον εκπρόσωπο ως τώρα και πώς να είχαν όταν στο παιχνίδι υπάρχει απλά ο ρόλος του οδηγού και τίποτα άλλο. Αλλά, γιατί όχι, βρέθηκε ένα προσχηματικό σενάριο, περισσότερη σημασία είχαν τα κυνηγητά με τα αυτοκίνητα που πρόσφεραν απενοχοποιημένη δράση στους πολλούς που έσπευσαν στους κινηματογράφους και δεν απαιτούσαν κάτι περισσότερο.
Η ταινία Warcraft κυκλοφορεί από τις 09/06 στους κινηματογράφους από την UIP.
