ΠΝΙΓΗΡΗ ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΑ

Δεκάδες εφημερίδες και έντυπα -καθημερινά και εβδομαδιαία- επιδίδονται στο μέγα σαφάρι της είδησης, της πληροφορίας και του αυτοσχέδιου σχολίου απλά και μόνο διότι αυτό επιβάλλει το δημοσιογραφικό καθήκον και το καθεστώς της πολύπτυχης επικοινωνίας. Μόλτο μπένε. Κανείς γραφιάς όμως δεν μπορεί να κάνει στάση εργασίας διότι η κενή του στήλη τον καταγγέλλει και τον τιμωρεί. Βρέχει χιονίσει πρέπει να κόψει τον λαιμό του για να παραδώσει κάποιες εκατοντάδες λέξεις. Έτσι θεσμοποιείται ένας άγριος αγώνας κατά της επαναλήψεως και της κοινοτυπίας. Είναι δυνατόν κάθε βδομάδα -για πολλούς, κάθε μέρα...- να κατεβάζει ο νους του γραφιά κατιτίς αξιανάγνωστο και νεοφανές; Από την άλλη μεριά πάλι, είναι δυνατόν το αξιότιμο κοινό να κολατσίζει καθημερινά όλες τις μπαγιατεμένες τροφές που του προσφέρουν αναρίθμητοι κονδυλοφόροι; Η επικαιρότητα ρέπει προς την κοινοτυπία και την ασφυχτική βλακεία, άλλωστε δεκαράκι δεν δίνει για την απόγνωση του εφημεριδογράφου και του κειμενογράφου. Ωστόσο, ο κόσμος παραείναι μεγάλος για να εξαντληθεί, τα επικοινωνιακά μέσα αποτελούν μυθικό σούπερ μάρκετ και θεραπεύουν την ένδεια των εντύπων· ποιός θυμάται τι γράφτηκε εχθές και προχθές; Επίσης, να μην ξεχνάμε ότι οι λέξεις -αιώνες τώρα- ουδέποτε επαναστάτησαν...