Ασφαλής κυκλοφορία

Κάθε άστυ έχει την αστυνομία του· στην αρχαία Αθήνα ρόλο αστυνόμων κρατούσαν Σκύθες μέτοικοι, ενώ στη δική μας Αθήνα των πέντε εκατομμυρίων και των πολλαπλάσιων γλωσσών η ασφάλεια του νόμου εναπόκειται στις γνωστές δυνάμεις της τάξεως. Ήδη ο Άγγελος Τερζάκης, πριν από δεκαετίες, αναρωτιόταν για το φόβο πολλών ηλικιωμένων ότι καθώς περπατούν στο δρόμο θα φάνε καμιά καπελιά κατακέφαλα και θα μείνουν ξεροί. Ανάλογα πράγματα φοβίζουν και τους σημερινούς ηλικιωμένους. Αν ο «Αθηναίος» με τον οποίο διασταυρώνεσαι στο δρόμο είναι κατά κανόνα άγνωστος, ανεξερεύνητος, ξένος μέσα κι έξω, με τι αισθήματα του γυρίζεις τα νώτα; Το αστυνομικό δελτίο δίνει την απάντηση. Η πόλη έχει τις καλές και τις ύποπτες ώρες της. Βατές και άβατες περιοχές. Εύφημες και κακόφημες συνοικίες. Πόσοι κυκλοφορούν οπλισμένοι, πόσοι βγάζουν μεροκάματο από την αδυναμία των άλλων, πόσοι δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους; Ο Ένγκελς παρατηρούσε ότι στο Λονδίνο της εποχής του οι περαστικοί δεν γυρίζουν να κοιτάξουν το διαβάτη που πέφτει καταμεσής του δρόμου. Αυτό το «καταμεσής» από αστική άνεση καταντά σιγά σιγά σύνδρομο αγοραφοβίας.