2013

Είναι γνωστό το δίδαγμα που αποκομίζουμε από κάθε κυβέρνηση διά στόματος αντιπολιτεύσεως. Η χώρα τελεί υπό κατοχή, αλλά όπου να ’ναι θα ανατείλει ο ήλιος. Εν προκειμένω ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ, αλλά αυτό έχει δευτερεύουσα σημασία. Το πρωτεύον είναι ότι οι «κρατούντες» κρατούν τη χώρα αιχμάλωτη άνομων συμφερόντων, διαβλητών θεσμών, κίβδηλων αποφάσεων, αδιαφανών διαβουλεύσεων κ.λπ. Όταν ο υπουργός Μεταφορών Μιχάλης Λιάπης υπόσχεται ότι το 2013 θα διανύουμε την απόσταση μεταξύ πρωτεύουσας και δευτερεύουσας (Αθήνα-Θεσσαλονίκη) σε τρεις ώρες και μισή, η ανακοίνωση είναι καλή. Όπως καλή ήταν και η κατασκευή του μητροπολιτικού υπόγειου σιδηροδρόμου, του αεροδρομίου, της Αττικής Οδού και άλλων δημόσιων έργων. Ωστόσο η αντιπολίτευση –η ίδια πάντα, πράσινη ή γαλάζια– φέρει βαρέως κάθε βήμα μπροστά, διότι την οδηγεί ένα βήμα πίσω. Αυτά έχει το δημοκρατικό αντιπροσωπευτικό σύστημα. Ο πολίτης δεν αποδέχεται τα έργα σαν άνωθεν ευεργεσία, αλλά σαν τεχνάσματα πίσω από τα οποία μαίνεται ο βρόμικος πόλεμος των συμφερόντων. Κάθε επίτευγμα πρέπει να συκοφαντηθεί, πάσα θετική πρωτοβουλία να αμαυρωθεί. Η μόνη λύση θα ήταν να κυβερνούν δυο κυβερνήσεις…