Γιώργος Ρωμανός

Γιώργος Ρωμανός Facebook Twitter
0
  • Γεννήθηκα στην Αθήνα στην οδό Ασκληπιού και έζησα με την οικογένειά μου στο κομμάτι της Ιπποκράτους που είναι μεταξύ Ακαδημίας και Πανεπιστημίου. Από την Ιπποκράτους περνούσε το τραμ, ήταν η Νομική Σχολή και πολλά βιβλιοπωλεία. Ένα από τα πρώτα πράγματα που θυμάμαι είναι το θέατρο Ακροπόλ – από το πίσω μέρος του διαμερίσματός μας έβλεπα τις θρυλικές επιθεωρήσεις με τα ξαδέρφια μου. Θυμάμαι την τρομερή ορχήστρα του Μουζάκη αλλά και όλους τους μεγάλους ηθοποιούς: τον Αυλωνίτη, τη Ρένα Ντορ, τη Βασιλειάδου, τον Ρίζο και τον Τζίμη Μακούλη να κατεβαίνει τραγουδώντας πάνω σε ένα χάρτινο φεγγάρι.

Είχα μια πολύ έντονη κι ελεύθερη ζωή σε μια χώρα όπου δεν γνώριζα κανέναν, έχοντας φύγει από εδώ που ήμουν γνωστός, και ξεκίνησα κάτι τελείως καινούργιο...

  • Η πρώτη μου μνήμη είναι η δροσιά που είχε το ξύλινο πάτωμα το καλοκαίρι όταν ξάπλωνα εκεί – ή σε ένα είδος μωσαϊκού που οδηγούσε στην κουζίνα. Αισθανόμουν τον εαυτό μου. Όταν ήμουν πολύ μικρός, μπήκα μια φορά στο δωμάτιο των γονιών μου και τους είδα να κοιμούνται με τα δάχτυλα πλεγμένα. Είναι μια πολύ όμορφη εικόνα που την έχω κρατήσει ως κάτι πολύ τρυφερό.
  • Ο πατέρας μου ήταν οδοντίατρος και πέρασα πολύ καλά παιδικά χρόνια. Ένιωθα θαλπωρή στο σπίτι. Δεν έχω αδέλφια. Είχα όμως πάρα πολλούς φίλους από πολύ μικρός και στα 7 μου χρόνια είχα μια ξεχωριστή φίλη, ένα εκπληκτικό κορίτσι που ήταν χορεύτρια μπαλέτου. Ήμασταν συνέχεια μαζί, κάναμε βόλτες και ήταν υπέροχα, μέχρι που μεγάλωσα κι έφτασα στην ηλικία που δεν θες πολύ τα κορίτσια, επειδή σε κοροϊδεύουν οι φίλοι σου.
  • Η αδερφή της μητέρας μου ζούσε κι εργαζόταν στην Αμερική και έφερνε απίστευτους δίσκους, που ήταν πολύ δύσκολο να τους βρεις. Κι έτσι μεγάλωσα με μουσική από τις πολύ μεγάλες μπάντες τζαζ ή κλασική μουσική ή μιούζικαλ, χωρίς να έχω επίγνωση περί τίνος επρόκειτο. Άκουγα, επίσης, δημοτική, νησιώτικη, ηπειρώτικη μουσική και τα θαυμάσια ελαφριά τραγούδια της εποχής. Η άλλη αδελφή της μητέρας μου έπαιζε πιάνο και την άκουγα να μελετάει. Ο υπόκωφος ήχος του πιάνου, που γινόταν μερικές φορές κρυστάλλινος, και η επανάληψη των θεμάτων με είχαν συναρπάσει. Και μετά μπορούσα να παίξω κι εγώ πάνω στα πλήκτρα αυτό που μου άρεσε, να νιώθω αυτό τον ήχο.
Γιώργος Ρωμανός Facebook Twitter
Έτυχε να γνωρίσω πολύ σημαντικούς ανθρώπους και να συνεργαστώ μαζί τους – πολύτιμη εμπειρία και μεγάλη δύναμη για το μέλλον... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO
 
  • Κάποια στιγμή γύρω στα οχτώ μου χρόνια πέρασε ο Στέφανος Βασιλειάδης από το δημοτικό, ο οποίος με κάλεσε σε μια παιδική χορωδία. Αυτός ήταν ένας πολύ σημαντικός σταθμός για τη ζωή μου, γιατί το να μπορείς να νιώθεις τις τέσσερις φωνές και να κινείσαι σαν να κολυμπάς ελεύθερος μέσα σε αυτές σου δίνει πολύ μεγάλη δύναμη. Κι έτσι έκανα στην αρχή δεύτερη φωνή alto –που είναι και παράξενη– και αμέσως μετά μπάσο, μόλις μεγάλωσα λίγο.
  • Άρχισα να γράφω δικά μου κομμάτια μόλις έμαθα να παίζω κιθάρα. Είχα έναν φίλο που ήταν τρία χρόνια πιο μεγάλος από μένα, είχε πολύ ταλέντο και μπορούσε να παίζει ό,τι του άρεσε από τα τραγούδια της εποχής. Κάποια μέρα του ζήτησα να μου δείξει πώς αλλάζουν οι αρμονίες στην κιθάρα. Κι επειδή είχα καλό αυτί, άρχισα να παίζω αρκετά γρήγορα. Κι έτσι, όταν ξεκίνησα να κάνω στα 13 μουσική με τον Στέφανο Βασιλειάδη, μου ήταν πολύ εύκολο να παίζω αυτά που με ενδιέφεραν. Τότε ακριβώς, μέσω της χορωδίας, γνώρισα τον Μάνο Χατζιδάκι. Διάλεξε εμένα και τον Βασίλη Ριζιώτη για να τραγουδήσουμε στους τίτλους του Αμέρικα Αμέρικα το «Αστέρι του Βοριά». Ήμασταν 15 ετών. Και αργότερα, στα 16 μου, πάλι από σύμπτωση, έτυχε να πω στον Χατζιδάκι ότι γράφω τραγούδια, τα άκουσε, του άρεσαν κι έτσι έγινε ο πρώτος προσωπικός μου δίσκος, οι «Μπαλάντες», με τραγούδια που είχα γράψει από τότε που ήμουν 13 ετών, μέχρι και τα 16. Όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος ήμουν 17 και μισό. Έναν χρόνο αργότερα έγινε η «Μυθολογία». Το σημαντικό σε αυτή την κατάσταση είναι ότι ο Χατζιδάκις με άφησε τελείως ελεύθερο και μου είπε κάτι πολύ σοφό – γιατί αναρωτιόμουν αν μπορούσα να τα καταφέρω: «Να είσαι ελεύθερος και να τραγουδήσεις αυτά τα τραγούδια όπως τραγουδάς τα δικά σου». Αυτό με απελευθέρωσε απολύτως και δεν αισθάνθηκα ποτέ καμία πίεση. Τότε γνώρισα και μια ομάδα πολύ σημαντικών μουσικών, τον Γεράσιμο Μηλιαρέση, που ήταν ο δάσκαλός μου στην κιθάρα αργότερα, τον Ανδρέα Ροδουσάκη, τον Δημήτρη Βράσκο... και πολλούς άλλους σημαντικούς μουσικούς. Αμέσως μετά έγινε ο «Καπετάν Μιχάλης». Ήταν μεγάλη η τύχη να τραγουδήσω τα λόγια του Καζαντζάκη σε μουσική του Χατζιδάκι. Κι αυτό σε μια ζωντανή ηχογράφηση που έγινε τότε. Δηλαδή, τα τραγούδια έβγαιναν εκείνη τη στιγμή και για τους μουσικούς και για μένα και μετά από πρόβα μισής ώρας ηχογραφούσαμε το τραγούδι! Έτυχε να γνωρίσω πολύ σημαντικούς ανθρώπους και να συνεργαστώ μαζί τους – πολύτιμη εμπειρία και μεγάλη δύναμη για το μέλλον. Έχει πολύ μεγάλη σημασία το περιβάλλον στο οποίο θα βρεθείς ορισμένες στιγμές. Το τι θα παρατηρήσεις και τι θα συμβεί πραγματικά τυχαία.
Γιώργος Ρωμανός Facebook Twitter
Η μουσική μού έδωσε και εσωτερική ισορροπία, δηλαδή τη δυνατότητα να μπορώ να αποφεύγω τη φθορά και όλα αυτά που ενοχλούν την εσωτερική μου ηρεμία... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO
 
  • Κάποια στιγμή, επειδή λόγω δικτατορίας η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική και με είχαν αποκόψει από το ραδιόφωνο, σκέφτηκα ότι έπρεπε να κινηθώ και να ταξιδέψω. Έφυγα στη Γαλλία, όπου έζησα αρκετά χρόνια κι έκανα τη ζωή του μουσικού, ως συνθέτης. Ηχογράφησα έναν προσωπικό δίσκο, το «Dans le Grenier». Ήταν μια εποχή κατά την οποία πιο πολύ έφτιαξα τον εαυτό μου και τον τρόπο παιξίματός μου στην κιθάρα και τη σύνθεση. Είχα μια πολύ έντονη κι ελεύθερη ζωή σε μια χώρα όπου δεν γνώριζα κανέναν, έχοντας φύγει από εδώ που ήμουν γνωστός, και ξεκίνησα κάτι τελείως καινούργιο. Μάλιστα, φτάνοντας στη Γαλλία, μου έκλεψαν όλα τα πράγματα από το αυτοκίνητο ενός φίλου και δεν είχα τίποτα! Δεν ειδοποίησα κανέναν και ξεκίνησα μια νέα ζωή πραγματικά από το μηδέν.

Δεν θα άλλαζα τίποτα. Αν γυρίσεις πίσω και αλλάξεις, δεν θα ξέρεις πού βρίσκεσαι τώρα. Ούτε καν αν θα βρισκόσουν εν ζωή. Δεν θεώρησα ποτέ ότι παρασύρθηκα από οτιδήποτε και από οποιονδήποτε. Ό,τι συνέβη στη ζωή μου το επέλεξα. Άλλοτε πήγε πάρα πολύ καλά και άλλοτε πλήρωσα το τίμημα.

  • Πολλά κομμάτια που θεωρούμε παλιά μουσική ξεχνάμε ότι είναι μουσική ενός παιδιού ή ενός νέου ανθρώπου 20 χρονών που μεταφέρει τη νεανικότητα αυτού που τη συνέθεσε. Το τραγούδι έχει την ηλικία του συνθέτη του, γι' αυτό μένει για πάντα νέο, όπως επίσης μπορεί να έχει την ωριμότητά του και να έχει πάντα κάτι που μας αγγίζει και το νιώθουμε.
  • Δεν θα άλλαζα τίποτα. Αν γυρίσεις πίσω και αλλάξεις, δεν θα ξέρεις πού βρίσκεσαι τώρα. Ούτε καν αν θα βρισκόσουν εν ζωή. Δεν θεώρησα ποτέ ότι παρασύρθηκα από οτιδήποτε και από οποιονδήποτε. Ό,τι συνέβη στη ζωή μου το επέλεξα. Άλλοτε πήγε πάρα πολύ καλά και άλλοτε πλήρωσα το τίμημα.
Γιώργος Ρωμανός Facebook Twitter
Έχει πολύ μεγάλη σημασία το περιβάλλον στο οποίο θα βρεθείς ορισμένες στιγμές. Το τι θα παρατηρήσεις και τι θα συμβεί πραγματικά τυχαία... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO
 
  • Όταν γράφεις ένα κομμάτι, χρειάζεται να προσέξεις την ισορροπία. Η μουσική μού έδωσε και εσωτερική ισορροπία, δηλαδή τη δυνατότητα να μπορώ να αποφεύγω τη φθορά και όλα αυτά που ενοχλούν την εσωτερική μου ηρεμία. Όταν γράφεις ένα τραγούδι, πρέπει τα λόγια και η μουσική να είναι ισοζυγισμένα, να πηγαίνουν μαζί, και αυτή είναι μια εξαιρετική άσκηση εσωτερική.
  • Επειδή έχει αλλάξει η κατάσταση και οι εταιρείες δίσκων κάνουν μόνο συγκεκριμένες παραγωγές, η μόνη λύση που υπάρχει για να προτείνω κάποια τραγούδια και να τα μοιραστώ με τον κόσμο είναι να τα δώσω ελεύθερα. Όπως έγινε με το πρώτο τραγούδι, το «Τώρα μάλιστα», που έδωσα μέσα από το site της Lifo. Είναι ελεύθερα τραγούδια που ελεύθερα οι άνθρωποι τα ακούνε ή δεν τα ακούνε, και αυτό σκοπεύω να το συνεχίσω σε τακτά χρονικά διαστήματα. Αν υπάρξει ρεύμα, σκοπεύω να κάνω και ζωντανές εμφανίσεις.
  • Είχαν δίκιο οι παλαιότεροι που έλεγαν ότι δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε όλα αυτά που θέλουμε. Πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή δυνατά και να την απολαμβάνουμε. Ευτυχία είναι η ίδια η ζωή. Η αγάπη είναι το παν.

Aκούστε στο lifo.gr το νέο τραγούδι του Γιώργου Ρωμανού.

 

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην έντυπη LIFO τον Οκτώβριο του 2014

Οι Αθηναίοι
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Δάφνις Κόκκινος

Οι Αθηναίοι / Δάφνις Κόκκινος: «Όταν είδα την Πίνα Μπάους, είπα “αυτό είναι το σπίτι μου”»

Έφυγε από την Κρήτη με ένα όνειρο: να χορεύει. Η πρώτη επαφή με την Πίνα Μπάους ήταν «σαν γροθιά στο στομάχι». Ύστερα από ένα ταξίδι-οδύσσεια έφτασε στο Βούπερταλ όπου η Πίνα και η τέχνη του χορού τον αγκάλιασαν. Ο καταξιωμένος χορευτής και χορογράφος αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
M. HULOT
ΕΠΕΞ Κωστής Φωκάς, φωτογράφος

Οι Αθηναίοι / Κωστής Φωκάς: «Δεν θεωρώ τα “αίσχος” και “ντροπή” κριτική στη δουλειά μου»

Τον προόριζαν για παπά, ή έστω ψάλτη. Αυτός όμως ήθελε να φωτογραφίζει γυμνά με φλασιές και χιούμορ. Έτσι απελευθερώθηκε κι έγινε ένας από τους πιο ενδιαφέροντες νέους Έλληνες φωτογράφους.
M. HULOT
Άννα Κουρουπού, συγγραφέας, ηθοποιός

Οι Αθηναίοι / Άννα Κουρουπού: «Ξέρεις πολλές τρανς που δουλεύουν στο Δημόσιο;»

Δηλώνει πως αν δεν ήταν η μητέρα της, θα είχε πεθάνει. Βρίσκει πως το τρανς στοιχείο έχει κάτι επαναστατικό, ενώ στα διαφορετικά βιώματα των παιδιών σήμερα αναγνωρίζει την αξία των αγώνων που δόθηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Η ακτιβίστρια, συγγραφέας και ηθοποιός αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
M. HULOT
Ρένη Πιττακή

Οι Αθηναίοι / Ρένη Πιττακή: «Το ταλέντο δεν είναι διαμέρισμα να σ’ το γράψει κάποιος»

Στην οντισιόν του Θεάτρου Τέχνης πήγε σχεδόν απροετοίμαστη. Αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για να γίνει η αγαπημένη του Κουν και ένα από τα κομβικά πρόσωπα αυτής της ιστορίας. Κάνει θέατρο για να μπορεί να κάνει στη σκηνή όσα διστάζει στην αληθινή ζωή και αποφεύγει τους απολογισμούς. Η σπουδαία ηθοποιός αφηγείται τη ζωή της στη LifO.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Xρήστος Φερεντίνος

Οι Αθηναίοι / Xρήστος Φερεντίνος: «Με ενοχλούν οι δικαστές του πληκτρολογίου»

Μεγάλωσε στα Εξάρχεια, σπούδασε Νομική, εργάστηκε ως ντετέκτιβ και ταμίας στον Ιππόδρομο, μέχρι να ανακαλύψει τη δημοσιογραφία και να βρει στην τηλεόραση το δεύτερο σπίτι του. Από το «Άκου να δεις» και το «Deal» μέχρι το «Studio 4», ο γνωστός παρουσιαστής αφηγείται στη LiFO μια ζωή γεμάτη επιτυχίες, αποτυχίες και εξηγεί γιατί δεν θέλει να μένει ποτέ στο ίδιο σημείο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΗΩ ΚΑΓΓΕΛΑΡΗ θεατρολόγος

Οι Αθηναίοι / Δηώ Καγγελάρη: «Η γενιά μου δεν μπόρεσε να αλλάξει τον κόσμο»

Η διευθύντρια σπουδών στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου μιλά στη LiFO για τα παιδικά χρόνια στον «χαμένο παράδεισο» του Μεταξουργείου, για «το παιδί της ελπίδας μετά την ήττα» που υπήρξε, τους σημαντικούς δασκάλους του θεάτρου που γνώρισε, τη δύσκολη περίοδο του MeToo και την τραυματική αποχώρηση του Γιώργου Λούκου.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
DJ ΜΙΚΕΕ: «Νοσταλγώ την εποχή του “βγαίνω για να χορέψω”»

Οι Αθηναίοι / DJ ΜΙΚΕΕ: «Νοσταλγώ την εποχή του “βγαίνω για να χορέψω”»

Θυμάται τον παππού του να τον πηγαίνει περίπατο με τις ώρες στο κέντρο της Αθήνας. Κατάλαβε από νωρίς πως με δύο πικάπ μπορούσε να μιξάρει πολύ ωραίους ήχους. Πιστεύει πως η ευκολία του ΑΙ εκτός από τυχάρπαστους που θα φέρει, θα δώσει και τεχνικές σε ταλαντούχους ανθρώπους. Ο θρυλικός DJ της ελληνικής τέκνο σκηνής αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
ΦΩΦΗ ΤΣΕΣΜΕΛΗ
Γεωργία Παπαγεωργίου, επιμελήτρια κειμένων

Οι Αθηναίοι / Γεωργία Παπαγεωργίου: «Δεν υπάρχει βιβλίο χωρίς λάθος»

Από τα παιδικά χρόνια στο Παγκράτι και τη Φιλοσοφική μέχρι τη γνωριμία με τον Φίλιππο Βλάχο και τη δημιουργία του εκδοτικού «Κείμενα», η ακαταπόνητη επιμελήτρια βιβλίων μιλά για την τέχνη της διόρθωσης, την ενασχόληση με την τυπογραφία, τις προσωπικότητες που συνάντησε και την ελπίδα που βλέπει σήμερα.
M. HULOT
Μάκης Μαλαφέκας, συγγραφέας

Οι Αθηναίοι / Μάκης Μαλαφέκας: «Τα social media παράγουν ακατάσχετα μέσους όρους»

Από τα παιδικά χρόνια στη Νεάπολη Εξαρχείων και τα πρώτα διαβάσματα μέχρι τις σπουδές στο Παρίσι και τη συγγραφή αστυνομικών, ο γνωστός συγγραφέας μιλάει στη LiFO για τη χαρά της δημιουργίας, την επιτυχία του «Deepfake» και για το πόσο μοιάζει στον ήρωά του Μιχάλη Κρόκο.
M. HULOT
Θωμάς Ζάμπρας: «Η ζωή είναι πολύ μικρή για να κάνεις κάτι που δεν θέλεις»

Οι Αθηναίοι / Θωμάς Ζάμπρας: «Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι η αδιαφορία»

Από τα παιδικά χρόνια στα Τρίκαλα και τη μετακόμιση στην Αθήνα στα 18 του, μέχρι την ανακάλυψη του stand-up, τις πρώτες παραστάσεις και τη διαδρομή του στην κωμωδία, o Θωμάς Ζάμπρας αφηγείται τη ζωή του στη LiFO και μιλά για τις επιλογές που τον διαμόρφωσαν, την Αθήνα, τις σχέσεις, την ψυχοθεραπεία και όλα όσα έμαθε μεγαλώνοντας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δημήτρης Ποτηρόπουλος: «Με φοβίζει ότι αντιμετωπίζουμε την πόλη με αδιαφορία»

Οι Αθηναίοι / Δημήτρης Ποτηρόπουλος: «Με φοβίζει ότι αντιμετωπίζουμε την πόλη με αδιαφορία»

Από το Παλαιό Ψυχικό και τα φοιτητικά χρόνια στη Γερμανία ως τα μεγάλα αρχιτεκτονικά έργα και τη σημερινή Αθήνα. Ο Δημήτρης Ποτηρόπουλος, ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες, αφηγείται τη ζωή του στη LiFO και μιλά για την αρχιτεκτονική, τις πόλεις, την ομορφιά και όλα όσα κάνουν έναν κόσμο πραγματικά ανθρώπινο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ