Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Δημήτρης Νανόπουλος: «Η αληθινή επανάσταση πραγματοποιείται με το μυαλό»

Ο γνωστός θεωρητικός φυσικός και ακαδημαϊκός μιλά για τα παιδικά του χρόνια, την επιστήμη της Φυσικής, τον εποικισμό σε άλλους πλανήτες, την Ελλάδα, τη θρησκεία και τη ζωή
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Γεννήθηκα το 1948 στο Χαρβάτι, τη γνωστή σήμερα ως Παλλήνη Αττικής. Ήταν μια περιοχή με χωμάτινες εκτάσεις, ζώα, στέρνες, κτήματα και αλάνες, ενώ το βράδυ θυμάμαι το βαθύ σκοτάδι στον γυρισμό από την Αθήνα. Το πραγματικό μου όνομα είναι Νάκας, όχι Νανόπουλος. Ο παππούς μου, Δημήτρης βρισκόταν στη Νέα Υόρκη στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.


Όταν γύρισε στην Ελλάδα για να συμμετάσχει στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα άλλαξε το επώνυμό του από Νάκας σε Νανόπουλος γιατί του έκανε πιο ελληνικό. Γι' αυτό και η καταγωγή του πατέρα μου ήταν από τη Βόρειο Ήπειρο, συγκεκριμένα το Σέλσι.


Ο πατέρας μου, Βάιος, είχε σπουδάσει στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων, αυτή που έγινε πανελληνίως γνωστή εξαιτίας του θανάτου του Βαγγέλη Γιακουμάκη, και αργότερα εργαζόταν ως γαλακτοπώλης στον Ευαγγελισμό. Η μητέρα μου Βασιλική Κορασίδη, με καταγωγή από την Τζια, συγγενής της γνωστής οικογένειας των ηλεκτρικών ειδών, ήταν η οικοδέσποινα του σπιτιού.


Από τον πατέρα μου θυμάμαι που σηκωνόταν νωρίς το πρωί, δοκίμαζε το γάλα που του έφερναν κι ετοίμαζαν τα γιαούρτια που στη συνέχεια θα έτρωγαν οι ασθενείς του νοσοκομείου. Η μητέρα μου ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων, ήρεμη και ευγενική. Πολλά χρόνια αργότερα, όταν είχα γίνει ήδη διάσημος επιστήμονας, υπήρχαν στιγμές που με πλησίαζε δειλά-δειλά, με χάιδευε και με σιγανή φωνή έλεγε «παιδάκι μου», σαν να με ντρεπόταν, κι εγώ προσπαθούσα να την κάνω να αισθανθεί καλύτερα.

 

Λατρεύω την Αθήνα, τον θόρυβο και την κίνηση της πόλης. Όταν έρχομαι στην Ελλάδα εξακολουθώ να μένω στην πλατεία Κολιάτσου. Με γοητεύει η ζωντάνια του κέντρου. Από την άλλη πλευρά, με ενοχλεί το πρόβλημα της καθαριότητας. Επίσης, χωρίς καμία διάθεση συντηρητισμού, πιστεύω ότι η επανάσταση δεν γίνεται με γκράφιτι στους τοίχους ούτε με το να σπας πεζοδρόμια. Η αληθινή επανάσταση πραγματοποιείται με το μυαλό.


Από τα παιδικά μου χρόνια κρατώ πολύ έντονα στη μνήμη μου τη μοναχικότητα που είχα αναπτύξει από μικρή ηλικία. Αυτό που μου άρεσε ήταν να λύνω αριθμητικές πράξεις, να παρατηρώ και να σκέφτομαι. Είχα ελάχιστες παρέες κι ήμουν ένα εσωστρεφές παιδί. Οι γονείς μου αγαπούσαν πολύ τα βιβλία, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Διάβαζαν καθημερινά εφημερίδα.

 

Όταν πήγαινα στη Β' Δημοτικού ο πατέρας μου έκρινε σωστό να μάθω αγγλικά και πάντοτε έφερνε στο σπίτι εξωσχολικά βιβλία. Οι γονείς μου έφυγαν από τη ζωή με διαφορά εννέα μηνών, πρώτα ο πατέρας μου και ύστερα η μητέρα μου. Εξαρτημένοι ο ένας απ' τον άλλον, πέθαναν ευτυχισμένοι, αφού είχαν προλάβει να νιώσουν την περηφάνια των γονιών που βλέπουν το παιδί τους καταξιωμένο διεθνώς.

 
Το περασμένο καλοκαίρι, όταν συνέβη η εθνική τραγωδία στο Μάτι, ήμουν στην Ελλάδα. Ένιωσα έκπληξη, οδύνη, οργή και θυμό για όλα όσα έγιναν. Μεγάλωσα σ' εκείνες τις περιοχές και θυμάμαι χαρακτηριστικά, τέλη της δεκαετίας του '50, να σχολιάζουν οι ηλικιωμένοι στη παραλία την «κάθοδο των μυρίων» στο Μάτι.

 

Αναρωτιόντουσαν από τότε τι θα συνέβαινε σε μια ενδεχόμενη καταστροφή. Από τις αρχές της δεκαετίας του '60 θεωρούνταν παραθεριστικός οικισμός και είχε κυρίως εξοχικές κατοικίες. Αργότερα σημείωσε μεγάλη ανάπτυξη και εξελίχθηκε σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή. Πενήντα χρόνια μετά, στον θλιβερό απολογισμό του Ιουλίου του 2018, συμπεριλαμβάνονται εκατό νεκροί.

 

Μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι οι νέοι σήμερα δεν έχουν έναν σκοπό στη ζωή τους. Δεν ονειρεύονται. Πορεύονται ανώφελα με όσα παίρνει ο άνεμος, παρά το γεγονός ότι σήμερα, εν αντιθέσει με το παρελθόν, οι νέοι είναι πολύ εξυπνότεροι. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι οι νέοι σήμερα δεν έχουν έναν σκοπό στη ζωή τους. Δεν ονειρεύονται. Πορεύονται ανώφελα με όσα παίρνει ο άνεμος, παρά το γεγονός ότι σήμερα, εν αντιθέσει με το παρελθόν, οι νέοι είναι πολύ εξυπνότεροι. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


• Στο 3ο Γυμνάσιο Αμπελοκήπων γνώρισα έναν εξαιρετικό καθηγητή Φυσικής, τον Βαγγέλη Τσιγκούνη, τον άνθρωπο που κατάλαβε τον ενθουσιασμό μου για τη Φυσική. Μετέπειτα σπούδασα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, συγκεκριμένα στο τμήμα Φυσικής, και συνέχισα τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο Sussex της Αγγλίας.


Ως φοιτητή, με επηρέασε πολύ η ανάγνωση ενός βιβλίου του Φάινμαν με τίτλο «Lectures in Physics» κι έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με τη Θεωρητική Φυσική. Έγινα ερευνητής στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Ευρώπης (CERN) στη Γενεύη αλλά και διευθυντής του Κέντρου Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προχωρημένων Ερευνών (HARC) στο Χιούστον του Τέξας, όπως και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Παραμένω ακόμη βαθιά αφοσιωμένος στην επιστήμη μου.


• Κύρια ερευνητική μου ασχολία είναι η Φυσική Υψηλών Ενεργειών και η Κοσμολογία. Στη Φυσική με γοητεύει η κατανόηση του κόσμου μέσω των κανόνων της φύσης και των νόμων που διέπουν το σύμπαν. Η Κοσμολογία είναι μια συναρπαστική επιστήμη. Προσπαθείς να εξηγήσεις όλα όσα μας περιτριγυρίζουν.


Η απεραντοσύνη του σύμπαντος, το βάθος της ανθρώπινης γνώσης και η ικανοποίηση της ανακάλυψης είναι τα πιο ενδιαφέροντα πεδία της Φυσικής. Αναμφίβολα, επηρεάζει καταλυτικά τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή.

 

• Βρισκόμαστε στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, ο άνθρωπος αλλάζει. Μετατρέπεται σε ένα υβρίδιο βιοτεχνολογίας. Σε λίγα μόλις χρόνια ο εποικισμός στον Άρη θα είναι πραγματικότητα, η μνήμη θα αποθηκεύεται σε τσιπάκια και θα υπάρχουν φεγγαρόπαιδα. Όλα αυτά δεν είναι πλέον σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

 

Η Γη θα μετεξελιχθεί σε ένα τεχνολογικό πάρκο και πιθανόν οι περισσότεροι να μεταναστεύσουν σε άλλους πλανήτες. Όσοι απομονωθούν θα χάσουν το τρένο της προόδου.


Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία κυριαρχούν οι δευτερεύουσες ανάγκες. Μας χαρακτηρίζει η επιδειξιομανία σε επίπεδο οικονομικό, επαγγελματικό και γενικότερου status quo. Μας διέλυσε ως κοινωνία ο νεοπλουτισμός. Μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι οι νέοι σήμερα δεν έχουν έναν σκοπό στη ζωή τους. Δεν ονειρεύονται. Πορεύονται ανώφελα με όσα παίρνει ο άνεμος, παρά το γεγονός ότι σήμερα, εν αντιθέσει με το παρελθόν, οι νέοι είναι πολύ εξυπνότεροι.


Όμως, τους λείπουν η δυναμικότητα, η όρεξη για αλλαγή, το όραμα για το αύριο και η ελπίδα. Θεωρώ ότι η μόνη διέξοδος είναι να ανακαλύψουν τι τους αρέσει στη ζωή και να παλέψουν με όλες τους τις δυνάμεις για να το πετύχουν. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να ξέρεις τι θέλεις, τι επιθυμείς, τι είναι αυτό που σου γεμίζει την ψυχή. Πώς θα ζήσεις χωρίς να έχεις κάτι να περιμένεις;


Η έλλειψη σκοπού μπορεί να αποβεί θανάσιμος κίνδυνος. Οι αποφάσεις μας, θετικές ή αρνητικές, είναι δικές μας. Προφανώς, αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσχέρειες και παίζουν σημαντικό ρόλο και οι αρνητικές συγκυρίες. Όμως, αν δεν υπάρχει άλλη λύση, φύγε στο εξωτερικό. Πήγαινε εκεί όπου πιστεύεις ότι μπορείς να γίνεις επιτυχημένος.

 

Μια παθογένεια που με ενοχλεί έντονα είναι ότι η χώρα μας λειτουργεί ως ένα κλειστό σύστημα. Σε λίγα χρόνια θα 'χουμε τσιπάκια στο κεφάλι, θα υπάρχουν φεγγαρόπαιδα, ο κόσμος αλλάζει διαρκώς, η τεχνολογία εξελίσσεται κι εμείς περί άλλα τυρβάζουμε. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Μια παθογένεια που με ενοχλεί έντονα είναι ότι η χώρα μας λειτουργεί ως ένα κλειστό σύστημα. Σε λίγα χρόνια θα 'χουμε τσιπάκια στο κεφάλι, θα υπάρχουν φεγγαρόπαιδα, ο κόσμος αλλάζει διαρκώς, η τεχνολογία εξελίσσεται κι εμείς περί άλλα τυρβάζουμε. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


• Κρίνοντας από τη δική μου περίπτωση, μπορώ να πω ότι, αν επέλεγα να μείνω στην Ελλάδα, θα είχα χαθεί. Ευτυχώς, αντιλήφθηκα πολύ νωρίς ότι αυτό με το οποίο ήθελα να ασχοληθώ στη ζωή μου ήταν πέρα και μακριά από την ελληνική πραγματικότητα.

 

• Τρανή απόδειξη της εθνικής μας νοοτροπίας και του πώς η Ελλάδα «τρώει» τα παιδιά της ήταν η απόρριψη της αίτησης μετάκλησής μου από το εκλεκτορικό σώμα του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου των Αθηνών πριν από δέκα χρόνια. Το γεγονός αυτό είχε θορυβήσει τους Έλληνες του εξωτερικού και είχε προκαλέσει κατακραυγή στους πανεπιστημιακούς κύκλους και στους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών.


Βέβαια, αυτό ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που πιθανόν δεν με συμπαθούσε. Αλλά πικράθηκα επειδή μου ζήτησαν να αποσύρω τη μετάκληση. Φυσικά, αρνήθηκα. Φθόνος, αντιπάθεια και αποστροφή. Αυτή είναι η διαχρονική κλίμακα αντίληψης των φατριών. Αν δεν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη, έχεις τελειώσει. Νομίζω ότι αυτή είναι από τις βασικές αιτίες που μας οδήγησαν στην οικονομική καταστροφή.


• Μια παθογένεια που με ενοχλεί έντονα είναι ότι η χώρα μας λειτουργεί ως ένα κλειστό σύστημα. Σε λίγα χρόνια θα 'χουμε τσιπάκια στο κεφάλι, θα υπάρχουν φεγγαρόπαιδα, ο κόσμος αλλάζει διαρκώς, η τεχνολογία εξελίσσεται κι εμείς περί άλλα τυρβάζουμε. Από την περίοδο που απελευθερωθήκαμε από τους Τούρκους βιώνουμε τις ίδιες καταστάσεις: πολιτικές αντιπαλότητες, κομματικοί στρατοί, πόλωση, πελατειακό κράτος και αναρίθμητοι διχασμοί.


• Στην Ελλάδα είμαστε χαμένοι στη μετάφραση. Η μόνη ουσιαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ήταν εκείνη που συντελέστηκε την περίοδο του Γεωργίου Παπανδρέου. Τα προβλήματα της παιδείας μπορούν να λυθούν χωρίς τυμπανοκρουσίες και φανφάρες, μόνο με ομόφωνες αποφάσεις απ' όλα τα κόμματα.


Όμως, προτιμάμε να μην κάνουμε τίποτα και αλλάζουμε κάθε τόσο τις νομοθετικές ρυθμίσεις στην εκπαίδευση. Κάθε νέος υπουργός και μια καινούργια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό εξαιρετικών μυαλών συμπατριωτών μας που διακρίνονται στο εξωτερικό και είναι απορίας άξιον που κανείς δεν ζητά τη γνώμη τους.


Αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι κυριαρχεί η προχειρότητα, η απειρία και η απουσία αξιολόγησης. Είμαστε προσκολλημένοι σε οτιδήποτε ελληνικό κι έχουμε κόψει κάθε διασύνδεση με τον υπόλοιπο κόσμο. Σε μια περίοδο ιλιγγιώδους εξέλιξης εμείς επιλέγουμε να κλεινόμαστε στον εαυτό μας.

 

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι νέοι είναι που ακούν τους μεγαλύτερους. Μην ακούτε τους μεγάλους. Είναι άνθρωποι «χαλασμένοι». Πολλά απ' όσα θα πεις, ακόμα και στους γονείς σου, τους ακούγονται περίεργα, ανέφικτα. Και, δυστυχώς, προσπαθούν να επιβάλουν στα παιδιά τους τις δικές τους φιλοδοξίες. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι νέοι είναι που ακούν τους μεγαλύτερους. Μην ακούτε τους μεγάλους. Είναι άνθρωποι «χαλασμένοι». Πολλά απ' όσα θα πεις, ακόμα και στους γονείς σου, τους ακούγονται περίεργα, ανέφικτα. Και, δυστυχώς, προσπαθούν να επιβάλουν στα παιδιά τους τις δικές τους φιλοδοξίες. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


• Λατρεύω την Αθήνα, τον θόρυβο και την κίνηση της πόλης. Όταν έρχομαι στην Ελλάδα εξακολουθώ να μένω στην πλατεία Κολιάτσου. Με γοητεύει η ζωντάνια του κέντρου. Από την άλλη πλευρά, με ενοχλεί το πρόβλημα της καθαριότητας. Επίσης, χωρίς καμία διάθεση συντηρητισμού, πιστεύω ότι η επανάσταση δεν γίνεται με γκράφιτι στους τοίχους ούτε με το να σπας πεζοδρόμια. Η αληθινή επανάσταση πραγματοποιείται με το μυαλό.


Για να ανακαλύψεις τον δρόμο σου χρειάζεται να διαθέτεις μια εσωτερική τρέλα, φιλοδοξία, θάρρος, επιμονή, ορμή και τύχη. Να προχωράς με ανοιχτούς ορίζοντες. Να αναπτύσσεται μέσα σου μια ανησυχία. Φυσικά, έχεις να ξεπεράσεις πάμπολλα εμπόδια στη διαδρομή.


• Ακούω πολλές φορές ανθρώπους που θέλουν να γίνουν ζωγράφοι, χορευτές ή μουσικοί και τους απασχολεί το γεγονός ότι δεν θα μπορούν να βιοποριστούν απ' αυτές τις δημιουργικές ενασχολήσεις. Πρόκειται για μια εσφαλμένη προσέγγιση. Τίποτα δεν έρχεται ουρανοκατέβατα. Μόνο με σκληρή προσπάθεια πετυχαίνεις, αφού κανένας δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.

 

Βρισκόμαστε στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, ο άνθρωπος αλλάζει. Μετατρέπεται σε ένα υβρίδιο βιοτεχνολογίας. Σε λίγα μόλις χρόνια ο εποικισμός στον Άρη θα είναι πραγματικότητα, η μνήμη θα αποθηκεύεται σε τσιπάκια και θα υπάρχουν φεγγαρόπαιδα. Όλα αυτά δεν είναι πλέον σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Η Γη θα μετεξελιχθεί σε ένα τεχνολογικό πάρκο και πιθανόν οι περισσότεροι να μεταναστεύσουν σε άλλους πλανήτες. Όσοι απομονωθούν θα χάσουν το τρένο της προόδου.


• Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι νέοι είναι που ακούν τους μεγαλύτερους. Μην ακούτε τους μεγάλους. Είναι άνθρωποι «χαλασμένοι». Πολλά απ' όσα θα πεις, ακόμα και στους γονείς σου, τους ακούγονται περίεργα, ανέφικτα. Και, δυστυχώς, προσπαθούν να επιβάλουν στα παιδιά τους τις δικές τους φιλοδοξίες.


Η δημιουργία είναι χαρά, πλούτος, ευτυχία, το μοναδικό πνευματικό καταφύγιο. Επομένως, μη δίνετε σημασία σε πράγματα που δεν έχουν αξία.


• Όταν υπάρχουν εκατό δισεκατομμύρια γαλαξίες και κάθε γαλαξίας αποτελείται από εκατό δισεκατομμύρια αστέρια είναι λίγο εγωιστικό να λέμε ότι ζούμε μόνοι μας και δεν υπάρχει εξωγήινη ζωή. Είμαστε ένα τυχαίο γεγονός. Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι μας: ένα κράμα συμπτώσεων, εκατομμυρίων πρωτονίων και νετρονίων, ενός τυχαίου σύμπαντος. Αποτέλεσμα μιας συγκυρίας γεγονότων.


Δεν υπάρχει αρχή, μέση ή τέλος. Όλα προέρχονται από ένα τίποτα. Πάντα θα γεννιούνται νέα ερωτήματα και διαρκώς θα αναζητούμε καινούργιες απαντήσεις.


• Δεν με τρομάζει ο θάνατος. Προσπαθώ, όσο μπορώ, να επιμηκύνω τη ζωή. Δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή. Η θρησκεία είναι μια ανθρώπινη εφεύρεση. Ο φόβος του θανάτου είναι η ισχυρή δύναμη των θρησκειών. Το σημαντικό για μένα είναι ο καθένας να αφήσει το αποτύπωμά του. Δεν με αφορά να πιστεύω σε κάτι και δεν έχω αυτή την εσωτερική ανάγκη, αλλά δεν κατακρίνω όποιους το κάνουν. Όπως έχει πει ο Σπινόζα, «Deus sive Natura», δηλαδή «Θεός ή Φύση».


• Με τη σύζυγό μου, Μυρτώ γνωριζόμαστε από την περίοδο της εφηβείας. Η αγάπη είναι ένα διαρκές ενδιαφέρον. Είναι η έλξη, συναισθηματική και ερωτική. Οι σχέσεις διαλύονται όταν εισβάλλουν σε αυτές η ανία και η βαρεμάρα. Όταν ο αρχικός ενθουσιασμός μεταβληθεί σε συνήθεια. Όταν η κοινή πορεία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους διασπάται σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις.


• Σήμερα μού προκαλεί εντύπωση το ότι βιώνουμε ένα νέο είδος, εκείνο της ασεξουαλικότητας. Ζευγάρια προσηλωμένα στις οθόνες των κινητών τους. Η χρήση των social media εξαρτάται από εμάς. Σου προσφέρουν δυνατότητες κι εσύ επιλέγεις πώς θα τις διαχειριστείς. Αλλά το σεξ είναι απαραίτητο στη ζωή μας. Η σωματική ευτυχία σε γεμίζει συναισθηματική ευφορία.


• Η ζωή έχει συγκεκριμένα χρονικά όρια. Είναι από δω έως εκεί. Επομένως, είμαστε τυχεροί που υπάρχουμε. Ζήστε, λοιπόν, έχοντας ως κινητήρια δύναμη τις επιθυμίες, τα θέλω, τα όνειρα. Μακριά από συμβιβασμούς. Μην αφήνεστε σε όσα δεν σας γεμίζουν ψυχικά. Ρισκάρετε. Προχωρήστε και μη φοβάστε την αποτυχία. Γιατί δεύτερη ζωή δεν έχει.

Δημοσιογράφος. Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Πάντειου Πανεπιστήμιου ([email protected])

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Δημήτρης Νανόπουλος: Πάρτε ρίσκα! Η ζωή χωρίς αυτά είναι βδελυρή, ανούσια, ξηρή
Συζητώντας με έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες για το μποζόνιο του Higgs, την ύπαρξη του Θεού, την επιστήμη και τα κορίτσια
Δημήτρης Νανόπουλος
Σαν σήμερα, ο ερευνητής φυσικός και Ακαδημαικός Δημήτρης Νανόπουλος γεννιέται στην Αθήνα το 1948. Φωτ. Σ.Σ.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Λίνα Μενδώνη: «Από μικρό παιδί γαλουχήθηκα να πορεύομαι με μέτρο»
Υπουργός Πολιτισμού. Γεννήθηκε στο Παγκράτι, ζει στο κέντρο. Πιστεύει πως, ανεξαρτήτως φύλου, πρέπει να αντιμετωπίζεσαι με κριτήριο την αξία σου.
Ο Μιχάλης Μαλανδράκης, η πιο σφριγηλή νέα φωνή της ελληνικής λογοτεχνίας, στην πρώτη του συνέντευξη
Το «Patriot» του 22χρονου Έλληνα συγγραφέα είναι μια νουβέλα συναρπαστική, που μιλά με τρόπο καινοφανή για τους μετανάστες στην Ελλάδα.
Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου: Η βραβευμένη φέτος με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας μιλά στη LIFO
Η ομότιμη καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας του ΑΠΘ, αφηγείται τη ζωή της και μιλά για την τέχνη, την εκπαίδευση, την αγάπη και τη μοναξιά.
Μισέλ Γαβρά: «Πενήντα χρόνια μετά το "Ζ", τα ίδια σκ** από τον Τύπο!»
Λίγες εβδομάδες μετά την πρεμιέρα της ταινίας «Ενήλικοι στην αίθουσα» στην Ελλάδα και αφού οι αντιδράσεις δείχνουν να έχουν κοπάσει, η σύζυγος και παραγωγός του Κώστα Γαβρά μιλά με πάθος στη LiFO για όλο το επεισοδιακό χρονικό της δημιουργίας της.
 Νίκος Μαστοράκης: «Αν δεν είχα το θέατρο, θα ήμουν ερημίτης»
Μια συζήτηση με έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του ελληνικού θεάτρου για τον Μπέρνχαρντ, το σκληρό πρόσωπο και τις αντιφάσεις της Αυστρίας, και τις δυσκολίες του θεάτρου σήμερα.
Βέρνερ Χέρτζοκ: «Ο 21ος αιώνας  είναι ο αιώνας της μοναξιάς»
Λίγο πριν από την κυκλοφορία της ταινίας του «Οικογενειακή Ευτυχία Α.Ε.» ο σπουδαίος Γερμανός δημιουργός μιλάει στη LiFO για την απόλυτη μοναξιά των αστικών κέντρων.
Λεωνίδας Εμπειρίκος: «Η εξεγερσιακή δυναμική των προηγούμενων ετών μετατράπηκε σε ενοχή»
Ο ιστορικός και γιος του σπουδαίου ποιητή σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη για άγνωστες οικογενειακές πτυχές, τις μειονότητες, την Iστορία και την πολιτική.
«Οι ποιητές δεν σκοτώνουν, να το ξέρετε»: Η συναρπαστική ζωή του Ροβήρου Μανθούλη μέσα από μια παθιασμένη συνέντευξη
Μια εξομολογητική συνάντηση με τον διαυγή, σπινθηροβόλο, παρά τα 90 του χρόνια, βραβευμένο βετεράνο του σινεμά Ροβήρο Μανθούλη.
Τζον Γουότερς: Ένα «αμετανόητο φρικιό» μιλά στη LiFO για όσα τον έκαναν τόσο λατρεμένα απαράδεκτο
Η «Αυτού Ρυπαρότητα», ο ισοπεδωτικός συγγραφέας, καλλιτέχνης και πρωτοπόρος του ανεξάρτητου σινεμά που ο Ουίλιαμ Μπάροουζ χαρακτήρισε «ποντίφικα του trash» είναι φέτος το τιμώμενο πρόσωπο του 60ού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου παρουσιάζει και τη stand up comedy «This filthy world».
Η Ελευθερία Αρβανιτάκη τραγουδά για νέα «μεγάλα ταξίδια» και μιλά για όσα την απασχολούν καθημερινά
Με αφορμή τη δισκογραφική της επιστροφή, η Ελευθερία Αρβανιτάκη εξηγεί γιατί εμπιστεύεται νέους ανθρώπους, σχολιάζει το τοπίο της ελληνικής δισκογραφίας και μιλά για τον φασισμό, την κλιματική αλλαγή και τους προσωπικούς της φόβους.
Σπεράντζα Βρανά: «Ευτύχησα να πηδηχτώ καλά όταν έπρεπε!..»
Υπήρξε Σταρ. Θεογκόμενα. Αθυρόστομη. Αδελφομάνα. Έζησε ζωή έντονη και πλούσια. Αυτή είναι η μία από τις καλύτερες συνεντεύξεις που έδωσε ποτέ.
Φατίχ Μεχμέτ Ματσόγλου: ο πρώτος κομμουνιστής δήμαρχος της Τουρκίας
«Πατάμε στην πραγματικότητα» δηλώνει ο νέος κομμουνιστής δήμαρχος του Ντερσίμ, έχοντας κρεμάσει πορτρέτα του Καρλ Μαρξ και του Τσε Γκεβάρα, αντί του Κεμάλ, στους τοίχους των κτιρίων του δήμου
Χρήστος Χρήστου: Ο νέος διεθνής πρόεδρος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα αντιμέτωπος με τις προκλήσεις της εποχής μας
Λίγο πριν από τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την ίδρυση της οργάνωσης, ο νεοεκλεγείς πρόεδρός της μιλά στη LiFO για την καταστροφική διαχείριση του προσφυγικού, τον εθελοντισμό και τις αποστολές στις οποίες έχει συμμετάσχει.
«Dream Workers»: η ομάδα που σύστησε στην Ελλάδα τα θεματικά πάρκα
Μία κουβέντα με την τριάδα που δημιούργησε την «Ονειρούπολη», τον «Μύλο των Ξωτικών», το «Εργοστάσιο Σοκολάτας» και πολλά άλλα θεματικά πάρκα που πέρασαν τα σύνορα
Μια νύχτα στην Αθήνα με τον Τάκη Σπυριδάκη
Φιδές και ακινησία.Ένα βράδυ στους Θεσσαλούς.
10 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
skeletor skeletor 1.1.2019 | 17:33
Επίσης, χωρίς καμία διάθεση συντηρητισμού, πιστεύω ότι η επανάσταση δεν γίνεται με γκράφιτι στους τοίχους ούτε με το να σπας πεζοδρόμια. Η αληθινή επανάσταση πραγματοποιείται με το μυαλό.

Αν είσαι όμως γκάο μπίο, σπας πεζοδρόμια, πετάς μολότοφ, βρωμίζεις με γκράφιτι, κάνεις πλιάτσικο και όλο αυτό το βαφτίζεις επανάσταση. Φαντάζει μια καλή δικαιολογία για ένα χαμένο κορμί.

=====
avatar DreamWalker 2.1.2019 | 08:36
Έβαλα αρνητική κατα λάθος!
Από μένα είναι ναι...
avatar ΕΛΠΟ 1.1.2019 | 23:28
"Μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι οι νέοι σήμερα δεν έχουν έναν σκοπό στη ζωή τους. Δεν ονειρεύονται. Πορεύονται ανώφελα με όσα παίρνει ο άνεμος, παρά το γεγονός ότι σήμερα, εν αντιθέσει με το παρελθόν, οι νέοι είναι πολύ εξυπνότεροι.
Όμως, τους λείπουν η δυναμικότητα, η όρεξη για αλλαγή, το όραμα για το αύριο και η ελπίδα. Θεωρώ ότι η μόνη διέξοδος είναι να ανακαλύψουν τι τους αρέσει στη ζωή και να παλέψουν με όλες τους τις δυνάμεις για να το πετύχουν. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να ξέρεις τι θέλεις, τι επιθυμείς, τι είναι αυτό που σου γεμίζει την ψυχή. Πώς θα ζήσεις χωρίς να έχεις κάτι να περιμένεις;
Η έλλειψη σκοπού μπορεί να αποβεί θανάσιμος κίνδυνος. Οι αποφάσεις μας, θετικές ή αρνητικές, είναι δικές μας. Προφανώς, αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσχέρειες και παίζουν σημαντικό ρόλο και οι αρνητικές συγκυρίες. Όμως, αν δεν υπάρχει άλλη λύση, φύγε στο εξωτερικό. Πήγαινε εκεί όπου πιστεύεις ότι μπορείς να γίνεις επιτυχημένος." Πηγή: www.lifo.gr

Η πεμπτουσία της συλλογικής προοπτικής σε απόχρωση γκρί έως μαύρο.

Απομoνώνω : "Πώς θα ζήσεις χωρίς να έχεις κάτι να περιμένεις; Η έλλειψη σκοπού μπορεί να αποβεί θανάσιμος κίνδυνος."

Δυστυχώς, η έλλειψη σκοπού σε ατομικό επίπεδο στην Ελλάδα σήμερα, είναι αποτέλεσμα της έλλειψης σκοπού όλης της χώρας.

Και αυτό, επειδή οι πολιτικοί της - κυρίως μεταπολιτευτικά και μέχρι και σήμερα, στην συντριπτική τους μάλιστα πλειοψηφία -, αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων και έρριξαν την χώρα στα βράχια, όπου ακόμα βρίσκεται.

Και ενώ για να σωθεί χρειάζεται κολοσσιαία και συντονισμένη επιχείριση όλων των πολιτικών "Ειδικών Δυνάμεων" και εισαγωγή σε ΜΕΘ - όπως συνέβη εν πολλοίς στην Κύπρο και στην Πορτογαλία -, η Ελλάδα ΑΚΟΜΗ πορεύεται με πολιτικούς που θεραπεύουν - ή ετοιμάζονται να θεραπεύσουν - τις αυταπάτες τους ή τις αυτουπερεκτιμημένες ικανότητές τους στις πλάτες μας, σαν εκπαιδευόμενοι νοσηλευτές πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας.

Με την ανοχή μας βέβαια, αφού είμαστε σαν λαός θύματα αλλά και θύτες αυτού του πολιτικού ναρκισσισμού.
Network Network 2.1.2019 | 18:47
Σίγουρα χρειαζόμαστε ενα θετικό σοκ που θα ανατινάξει επιτελους ολη τη μούχλα της μεταπολίτευσης και το θλιβερό κατεστημένο που κρατά τη χώρα σε διαρκή καθυστέρηση .Ενα κατεστημένο που ειναι βαθιά ριζωμένο σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας μιας χώρας που γερνά και με μοναδική ατζέντα συντάξεις επιδόματα και ευκαιριακές δουλειές.

Άνθρωποι σαν τον κύριο Νανόπουλο είναι οι πραγματικοί επαναστάτες που οφείλουν να διασπείρουν το πνεύμα της αλλαγής.
avatar
Ανώνυμος/η 3.1.2019 | 00:43
Δεν διαφωνώ μεβτα σχόλιά σου περίς κατάστασης στην Ελλάδα, αλλά σχετικά με την Πορτογαλία που αναφερεις, τα πραγματα δεν είναι καθολου ρόδινα. Έχοντας περάσει μήνες εκεί και συνομιλώντας με Πορτογάλους, μπορώ να πω οτι ο μηνιαιος μισθος 500 εθρώ για νοσοκομειακούς γιατρούς και η δημόσια, επισημη προτροπή του πρωθυπουργού να φύγουν οι νέοι γαι το εξωτερικό δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Δυστυχώς τα νέα που αναπαράγονται κοπι-πέιστ από ελληνικά μίντια είναι αυτά που καποιοι θέλουν νανθεωρουμε οτι ισχυουν. Το 2012 δε εμενα σε κεντρικό διαμερισμα της Λισαβόνας, στο ιστορικό κεντρο, και το πρωί που εφευγα να παω στη δουλειά έβλεπα σωρηδόν συνταξιουχους να κατεβαίνουν από τα νεοκλασικά τους σπίτια και να ψαχνουν τα σκουπίδια πριν περάσει τπ συνεργείο οδοκαθαριστων. Προς μιμηση, δεν ειναι. πορτογαλλους νεους θα βρεις μαζικα να εργαζονται σερβιτοροι στην Ελβετία.
avatar ΕΛΠΟ 3.1.2019 | 07:59
Δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω όσα λέτε. Δυστυχώς όμως, ποτέ δεν μπορούμε όλοι να έχουμε προσωπική εμπειρία στο διεθνές περιβάλλον, αλλά να βασιζόμαστε στην γενική εικόνα που μας δίνει η διεθνής ειδησεογραφία και που καταβροχθίζει την ειδική.
Αυτό άλλωστε είναι αξίωμα και στην Πολιτική. Και στην περίπτωση της Πορτογαλίας, έχει γίνει παραδεκτό ότι - με συναίνεση και σίγουρα με θυσίες κάποιων κατηγοριών πολιτών - βγήκαν πολύ γρηγορότερα από το τούνελ. Όπως και στην Κύπρο.

Στην Ελλάδα - παρά τις πολύ μεγάλες θυσίες επίσης και με παρόμοιες εικόνες ανθρώπων να ψάχνουν στα σκουπίδια ή να παρακαλάνε να τους πάρεις ένα σουβλάκι - καθυστερήσαμε, γιατί συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις εκμεταλεύτηκαν την κατάσταση της χώρας για να αναρριχηθούν στην εξουσία αντί να συναινέσουν στη συντομότερη λύση. Και χωρίς τελικά να κάνουν το "θαύμα" που υπόσχονταν.

Συμπερασματικά - επειδή και λόγω ηλικίας έχω βιώσει όλων των αποχρώσεων την ασκηθείσα κυβερνητική ή αντιπολιτευτική πολιτική των κομμάτων :

Στην Ελλάδα η ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ των πολιτικών παρέλαβε μεταπολιτευτικά μια ΧΩΡΑ - ΔΙΑΜΑΝΤΙ (ακόμη τότε) και την κατάντησε ΚΑΡΒΟΥΝΟ.
avatar Γράφων 3.1.2019 | 09:51
Ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν ένας άνθρωπος που είχε ψώνιο με την παιδεία. Από τότε που ήταν Υπουργός Παιδείας του Βενιζέλου το '33. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που έλαβε χώρα επί των ημερών του ήταν υπό την προσωπική του επίβλεψη. Και ανέθεσε τα ειδικά θέματα στον Παπανούτσο. Όχι σε έναν κολλητό του ούτε σε έναν καθηγητή του που τον βοήθησε να πάρει πτυχίο. Σε μια κορυφή κοινής αποδοχής.

Αυτό λέγεται όραμα. Γι'αυτό οι νέοι σήμερα δεν έχουν σκοπό. Διότι οι λιγότερο νέοι δεν έχουν καν όραμα. Μόνο όραμα και σκοπός είναι το όσα φάμε, όσα πιούμε κι όσα αρπάξει ο ημέτερος πυθμήν.

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Γεωργίου Παπανδρέου παρήγαγε τη γενιά του Πολυτεχνείου, που όσο κι αν μπορούμε να πούμε ότι πολιτικά έχει αποτύχει, πολιτισμικά ήταν η τελευταία γενιά που ήταν πρωτοπόρα και ανθηρή (λαμπρό δείγμα της οποίας ο συντευξιαζόμενος) και η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Ανδρέα Παπανδρέου τη γενιά των σχολικών καταλήψεων. Ελπίζω η διαφορά βεληνεκούς και διαμετρήματος να είναι σαφής.

Το ερώτημα είναι αν θέλουμε να μετέχουμε ελληνικής παιδείας. Ελληνικής όχι με την φυλετική έννοια. Αλλά την πολιτισμική. Αν οι εδώ κατοικούντες ή όσοι νιώθουν Έλληνες θέλουν να προκόψουν πολιτισμικά διατηρώντας τα στοιχεία που τους δίνουν την ιδιαιτερότητά τους.
Riemann Riemann 5.1.2019 | 23:36
η περίφημη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ήταν ένας λαϊκισμός. Δωρεάν βιβλία με ποια ποιότητα;
Riemann Riemann 3.1.2019 | 10:33
πάντως την επανάσταση δεν την κάνει κανείς ΜΟΝΟ στα ΜΜΕ. Ο νοών νοειττω
skeletor skeletor 3.1.2019 | 23:18
Η επανάσταση γίνεται από τους ανθρώπους που δουλεύουν σκληρά, για οτιδήποτε είναι αυτό αλλά ακόμα περισσότερο για αυτούς που αναπτύσσουν με τη δουλειά τους, τον κόπο τους, την ευφυΐα τους και τη φιλοδοξία τους τις τέχνες, τα γράμματα και τις επιστήμες.
Γίνεται από τα μυαλά που επενδύουν στην έρευνα και την ανάπτυξη, στις νέες τεχνολογίες, στην καινοτομία, στην εξέλιξη.

Σίγουρα δεν γίνεται από τους αλήτες που σπάνε πεζοδρόμια και πετάνε μολότοφ. Άκυρη η εξυπνάδα για τα ΜΜΕ.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή