Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ

Κάποτε στο Παλέρμο: Η σικελική μαφία μέσα από τις εικόνες της σπουδαίας φωτογράφου Λατίτσια Μπατάλια

ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ, ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΥΠΩΣΕ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΤΟΥ ’70 ΚΑΙ ΤΟΥ ’80 ΣΤΗ ΣΙΚΕΛΙΑ ΟΠΩΣ Η ΛΑΤΙΤΣΙΑ ΜΠΑΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ

"Οι άνθρωποι φοβόντουσαν ακόμα και να κοιτάξουν τις φωτογραφίες μου": Παιδί με όπλο, Παλέρμο, 1982.
"Οι άνθρωποι φοβόντουσαν ακόμα και να κοιτάξουν τις φωτογραφίες μου": Παιδί με όπλο, Παλέρμο, 1982.

 

Η Λετίτσια Μπατάλια θυμάται ακόμα έντονα το πρώτο πτώμα που φωτογράφησε: έναν άντρα να κείτεται κάτω από μια ελιά σ' ένα χωράφι στη Σικελία, το ένα πόδι του χωρίς παπούτσι και από πάνω του ένας αστυφύλακας με παραιτημένο βλέμμα. Το γεγονός ότι επρόκειτο για μαφιόζο που είχε δολοφονηθεί σε κάποιο τοπικό ξεκαθάρισμα, δεν έχει να κάνει με τίποτα, επιμένει η 84χρονη πλέον φωτογράφος μιλώντας στον απεσταλμένο του Guardian που την επισκέφτηκε στο σπίτι της στο Παλέρμο για εκείνην την εποχή που οι Ιταλοί αποκαλούν «τα χρόνια του μολυβιού». «Όλοι είναι ίσοι απέναντι στον θάνατο», λέει. Αφορμή για τη συνέντευξη είναι ένα νέο ντοκιμαντέρ για το συγκλονιστικό φωτογραφικό της έργο με τίτλο "Shooting the Mafia", φιλμ που έχει πάρει εξαιρετικές κριτικές και αυτές τις μέρες ξεκινά να προβάλλεται στη Βρετανία.

 

Αυτό που της έχει μείνει πιο πολύ από εκείνη τη μέρα, σαράντα χρόνια αργότερα, είναι η οσμή που κρεμόταν στον καλοκαιρινή αύρα. «Έκανε πολλή ζέστη και το πτώμα βρισκόταν εκεί από μέρες, - μπορώ ακόμα να νιώσω εκείνη την ατμόσφαιρα θανάτου», λέει η γυναίκα που αποτύπωσε αυτή την ατμόσφαιρα όσο κανένας άλλος φωτογράφος στις δεκαετίες του '70 και του '80.

 

Μια πόρνη και δύο πελάτες της δολοφονημένοι, Παλέρμο, 1982
Μια πόρνη και δύο πελάτες της δολοφονημένοι, Παλέρμο, 1982

 

Ακμαία και παθιασμένη ακόμα με την κοινωνική και πολιτική ζωή της γενέτειράς της, αναφέρεται στις φωτογραφίες της ως «αρχείο του αίματος», λέγοντας με στωικό ύφος: «Η φωτογραφία δεν αλλάζει τίποτα. Η βία συνεχίζεται, η φτώχια συνεχίζεται, παιδιά εξακολουθούν να σκοτώνονται σε ηλίθιους πολέμους».

 

Κι όμως, οι φωτογραφίες της εκτός από συγκλονιστικά ντοκουμέντα μιας σκοτεινής εποχής, είχαν χρησιμοποιηθεί κάποτε και ως αποδεικτικά στοιχεία της σύνδεσης του πρώην πρωθυπουργού της Ιταλίας, Τζούλιο Αντρεότι με το οργανωμένο έγκλημα, καθώς δύο από αυτές τον έδειχναν να συνομιλεί με τον αρχιμαφιόζο Νίνο Σάλβο, τον οποίο ο Αντρεότι είχε αρνηθεί ότι γνώριζε.

 

Νεαροί μαφιόζοι, 1977
Νεαροί μαφιόζοι, 1977

 

Όταν ήταν μικρή, η φιλοδοξία της ήταν να γίνει συγγραφέας, αλλά η ασταθής δημοσιογραφική καριέρα της διακόπηκε απότομα τη στιγμή που έπιασε στα χέρια της μια φωτογραφική μηχανή ενώ ήταν ήδη σαράντα ετών. «Θυμάμαι που σκέφτηκα ότι μ' αυτό εδώ το εργαλείο στα χέρια μου, μπορώ να τα βάλω με όλον τον κόσμο», λέει. «Ξαφνικά, δεν είχα ανάγκη από χάδια και φιλιά. Ήμουν γεμάτη αυτοπεποίθηση και αίσθηση ανεξαρτησίας. Δεν είχε να κάνει όμως μόνο με ένα νέο μέσο έκφρασης του εαυτού μου. Με την κάμερα, μπορούσα να εκφράσω την ταραχή του κόσμου γύρω μου».

 

Η χήρα ενός δολοφονημένου από τη Μαφία σωματοφύλακα δικαστή, στην κηδεία του άντρα της, 1993.
Η χήρα ενός δολοφονημένου από τη Μαφία σωματοφύλακα δικαστή, στην κηδεία του άντρα της, 1993.

 

«Θα έλεγα πάντως ότι παραμένω αισιόδοξη παρά τα όσα έχω δει», δηλώνει. «Πρέπει να είμαι. Όχι για μένα, αλλά για τους νέους ανθρώπους. Καταλαβαίνω ότι την έχουν ανάγκη την ελπίδα και πρέπει να την προσφέρω όσο μπορώ. Η πολιτική τους προσφέρει μόνο μίσος. Εγώ μπορώ να τους υποδείξω την ομορφιά. Η καρδιά μου δεν έχει σκληρύνει με τα χρόνια. Πάντα υπάρχει ελπίδα και πάντα πρέπει να αγωνίζεται κανείς γι' αυτήν».

 

"Για να δημιουργήσεις μια πραγματικά σπουδαία φωτογραφία, πρέπει να δουλέψεις σκληρά και να είσαι ελεύθερος": Η Letizia Battaglia σε παλαιότερη φωτογραφία της
"Για να δημιουργήσεις μια πραγματικά σπουδαία φωτογραφία, πρέπει να δουλέψεις σκληρά και να είσαι ελεύθερος": Η Letizia Battaglia σε παλαιότερη φωτογραφία της

 

Απορρίπτει πάντως ασυζητητί τον χαρακτηρισμό «ρομαντική» για τον εαυτό της. «Όχι, με τίποτα! Η φωτογραφία δεν είναι κάτι ρομαντικό για μένα, δεν είναι κάτι τόσο μπανάλ. Για να δημιουργήσεις μια πραγματικά σπουδαία φωτογραφία, πρέπει να δουλέψεις σκληρά και να είσαι ελεύθερος. Ένας καλός φωτογράφος πρέπει να βρίσκεται μέσα στη φωτογραφία έτσι ώστε ο θεατής να νιώσει την παρουσία του... Δεν τραβούσα ασπρόμαυρες φωτογραφίες για αισθητικούς λόγους. Όταν φωτογραφίζεις τους νεκρούς, το ασπρόμαυρο φιλμ είναι ο στοιχειώδης τρόπος για να δείξεις διακριτικότητα και σεβασμό. Το ασπρόμαυρο δημιουργεί τη δική του σιωπή και για μένα η σιωπή είναι πολύ σημαντικό πράγμα...».

Με στοιχεία από τον Guardian

 

 

 

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η τεράστιας αξίας Λετίτσια Μπατάλια
Μια κορυφαία φωτορεπόρτερ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ρόμπερτ Φρανκ και Ρεϊμόν Ντεπαρντόν μαζί στην Βηρυτό το 1991
Μία σημαδιακή συνάντηση στην (μετεμφυλιακή) πληγωμένη Βηρυτό.
iPhone Photography Awards 2020: Οι μεγάλοι νικητές
Αυτές είναι οι καλύτερες φωτογραφίες της χρονιάς, που τραβήχτηκαν με iPhone.
Κατήφεια στο Μέγαρο των Ηλυσίων
Οι δυσάρεστες εκπλήξεις ενός φωτογράφου στην επίσημη φωτογράφιση της γαλλικής κυβέρνησης
Η παγίδα του ρατσισμού και το πάθημα του Martin Parr
'Ενα "ατυχές" δισέλιδο του ιταλού φωτογράφου Gian Butturini
Ο φωτογράφος Paul Fusco μέσα από δέκα φωτογραφίες
Ο αμερικανός φωτογράφος, μέλος του πρακτορείου Magnum, πέθανε στις 15 Ιουλίου.
Ένας Έλληνας στα τελευταία παρθένα χωριά της Μαδαγασκάρης
Κάτω από ένα μικρό δάσος από κοκοφοίνικες κουρνιάζει ένα χωριό ψαθοκαλύβων. Εκεί δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα και οι κάτοικοί του χρησιμοποιούν το κάρβουνο για να μαγειρέψουν και να ζεσταθούν την περίοδο των μουσώνων.
Η απλοϊκή Σαντορίνη του '50
Σε αυτή τη συλλογή των εκπληκτικών φωτογραφιών των δεκαετιών του 1950 και του 1960 ο Ρόμπερτ Μακ Κέιμπ καταγράφει τη σκληρή, αλλά απλή, ζωή μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρετί.
Το θέατρο σκιών στις ανατολικές χώρες
Οι περισσότεροι ερευνητές διαπιστώνουν ότι το θέατρο σκιών εφευρέθηκε στην Κίνα ή στην Ινδία κατά την πρώτη χιλιετηρίδα π.Χ., και στη συνέχεια διαδόθηκε στις γύρω ασιατικές περιοχές.
Χρήστος Δημητρίου: Greetings from Limnos / North by northeast
Φωτογραφίες και βίντεο του Χρήστου Δημητρίου
ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ '20
Ένα φωτογραφικό δοκίμιο για την παράξενη προσδοκία του καλοκαιριού που έρχεται. Κείμενα: Δημήτρης Πολιτάκης, Στάθης Τσαγκαρουσιάνος
Η περιπέτεια και ελευθερία της underground rave σκηνής θα επιστρέψει!
Οι εικόνες που για μια δεκαετία είχε τραβήξει ως μέλος της underground rave κοινότητας σε διάφορα επικά πάρτι ανά την Ευρώπη η εικαστικός Seana Gavin, συγκεντρώθηκαν σε ένα νέο φωτογραφικό βιβλίο, ενώ η ίδια πιστεύει ότι οι σύγχρονες συνθήκες ευνοούν την επιστροφή εκείνης της κουλτούρας .
Γαϊδουράκια, θέα και τουρίστες στη Σαντορίνη του 1968
15 ασπρόμαυρες φωτογραφίες μας ταξιδεύουν στη δεκαετία του '60.
Παράξενες φωτογραφίες που απεικονίζουν γυναίκες της Βικτωριανής εποχής να θηλάζουν
Σε μια εποχή που η σεμνότητα ήταν βασικό χαρακτηριστικό για τις γυναίκες, αυτές οι εικόνες απεικονίζουν μια απίθανη μόδα μεταξύ των μητέρων του 19ου αιώνα.
Η ασπρόμαυρη Αμερική της Ντοροθέα Λαντζ
Λευκοί ξεριζωμένοι αγροκτήμονες και μαύροι εργάτες γης
«Nanuu, το κάλεσμα του γκιώνη»
Φωτογραφίες της Irina Vosgerau
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή