Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

O Charles Howard αφηγείται τη ζωή του στη LiFO

Μελετητής του ρεμπέτικου, ζωγράφος. Γεννήθηκε στο Λονδίνο, ζει επτά μήνες στην Κηφισιά και πέντε μήνες στην Κωνσταντινούπολη. Πιστεύει ότι στη ζωή είμαστε όλοι μουσαφίρηδες.
ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΔΙΟΣΚΟΥΡΙΔΗ
Αθήνα ή Πόλη; Και οι δύο είναι ωραίες πόλεις. Αλλά, σε τελευταία ανάλυση, είμαι μουσαφίρης και στις δύο. Στην Πόλη είμαι φιλοξενούμενος, αλλά, όπως λέει και ο Παμούκ, «Στην Πόλη είμαστε όλοι φιλοξενούμενοι». Αλλά, όταν γυρνάω στην Αθήνα, νιώθω ότι γύρισα στην Ευρώπη. Φωτο: Σπύρος Στάβερης/LIFO

Γεννήθηκα στο Λονδίνο. Κοντά στο Chelsea Bridge. Η μητέρα μου ήταν ηθοποιός και συγγραφέας. Ο πατέρας μου επίσης ηθοποιός, ο οποίος, όπως και ο παππούς μου, χόρευε κλακέτες σε μιούζικαλ. Κι εγώ ηθοποιός έγινα, αλλά έπαιξα λίγο. Τότε ήταν η εποχή που ίσχυε αυτό που έλεγε ο Χίτσκοκ: «O ηθοποιός είναι ένα βόδι. Κάνει ό,τι του λένε».

 

Εγώ ήθελα να κάνω κάτι με τα χέρια μου και γι' αυτό έγινα ζωγράφος. Μπορεί να είσαι πολύ καλός ηθοποιός και να περάσεις χρόνια χωρίς έναν καλό ρόλο. Με τη ζωγραφική νιώθω ότι έχω πετύχει κάτι. Τώρα, τις συλλογές τις κάνω από χόμπι και για χαρτζιλίκι.

 

• Ενδιαφερόμουν για την Ελλάδα. Είχα διαβάσει τον Κολοσσό του Αμαρουσίου του Χένρι Μίλερ και ήξερα πολλά γι' αυτήν, αλλά η ζωή μου ήταν ωραία στο Λονδίνο και δεν ήθελα να φύγω. Πρώτη φορά ήρθα το 1959, σε ηλικία 23 ετών. Δούλεψα με τον Μιχάλη Κακογιάννη στην ταινία Ερόικα. Έκατσα τρεις μήνες. Δεν ήθελα να έρθω καθόλου. Είχα άλλα ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω στο Λονδίνο.

 

Αλλά ήξερα τον Κακογιάννη από μικρός, η μητέρα μου είχε γράψει μαζί του το σενάριο και με ήθελε να παίξω έναν ρόλο. Tο φιλμ όμως έκανε τέσσερα χρόνια να γίνει, εγώ μεγάλωσα και δεν έκανα πια για τον ρόλο και με πήρε για βοηθό. Θυμάμαι, την πρώτη νύχτα που έκανα μια βόλτα στο Σύνταγμα, ένιωσα αμέσως σαν στο σπίτι μου. Ήταν περίεργο.

 

• Με την ελληνική μουσική άρχισα να ασχολούμαι το 1963. Άκουσα αυτά που ονομάζουμε ρεμπέτικα σήμερα. Τότε δεν θυμάμαι πώς τα λέγανε. Η μόδα της εποχής ήταν ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις. Πήγα, λοιπόν, σε ένα δισκάδικο στη Σταδίου για να αγοράσω κάποιον δίσκο του Θεοδωράκη και μου είπε η κοπέλα ότι έχει κάτι πολύ καλύτερο και μου έδωσε το «Στα Τρίκαλα, στα δυο στενά» του Τσιτσάνη με τον Μπιθικώτση. Πήγα σπίτι και τρελάθηκα αμέσως. Από τότε, σιγά σιγά, ξεκίνησα να μαζεύω.

 

Λένε πως το ρεμπέτικο έχει κάποια σχέση με το μπλουζ. Είναι μια αλήθεια αυτό. Επίσης, είναι περιθωριακό. Έχει ένα βάθος. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Μίλησε σε μένα αμέσως. Θυμάμαι, πριν από αυτό, τα Χριστούγεννα του 1959, ήμασταν στο Ναύπλιο και κάτι παιδιά χόρεψαν ζεϊμπέκικο και μου έκανε τρομερή εντύπωση. Το πάθος τούς έκανε να αλλάξουν. Να γίνουν άλλοι άνθρωποι.

 

• Λένε πως το ρεμπέτικο έχει κάποια σχέση με το μπλουζ. Είναι μια αλήθεια αυτό. Επίσης, είναι περιθωριακό. Έχει ένα βάθος. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Μίλησε σε μένα αμέσως. Θυμάμαι, πριν από αυτό, τα Χριστούγεννα του 1959, ήμασταν στο Ναύπλιο και κάτι παιδιά χόρεψαν ζεϊμπέκικο και μου έκανε τρομερή εντύπωση. Το πάθος τούς έκανε να αλλάξουν. Να γίνουν άλλοι άνθρωποι. Μέτα γνώρισα στο Λονδίνο έναν ανταποκριτή στο BBC και μου έβαλε δυο-τρία τραγούδια του Βαμβακάρη και έπαθα σοκ. Πολύ μεγάλα κομμάτια.

 

• Δυσκολεύτηκα πολύ να μαζέψω τα τραγούδια του Βαμβακάρη από την περίοδο 1932-1937, την εποχή της λογοκρισίας. Όλα τα τραγούδια μπορούν να βρεθούν, όχι σε πολύ καλή ποιότητα όμως. Δεν υπάρχει συνθέτης ή περίοδος που να αγάπησα πιο πολύ. Όταν δουλεύεις πάνω σε κάτι είσαι τόσο αφοσιωμένος, εμπλέκεσαι τόσο πολύ με αυτό που δεν σε ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Τώρα τελείωσα τον Χατζηχρήστο και όταν βγει η συλλογή δεν θα θέλω να τον ξανακούσω για καιρό.

 

 

• Το τραγούδι άλλαξε μέσα στον πόλεμο. Η Κατοχή και ο εμφύλιος πόλεμος έπαιξαν μεγάλο ρόλο. Δεν άλλαξε μόνο το στυλ, άλλαξε και το αίσθημα. Καλή μουσική, αλλά τελείως διαφορετική. Πριν από τον πόλεμο, παρόλα τα υπολείμματα της Μικρασιατικής Καταστροφής, δεν ήταν καταθλιπτική. Ο κόσμος υπέφερε τόσο πολύ στον πόλεμο και στον Εμφύλιο που άλλαξε και τη μουσική. Ο Καζαντζίδης που προέκυψε μετά είναι πολύ μεγάλος τραγουδιστής, αλλά δεν μου ταιριάζει.

 

 

• Δεν έχω δει ποτέ τον Τσιτσάνη. Κάτι μάγκες μου είχαν πει, όταν έπαιζε, να μην πάω. Ότι έχει γίνει εμπορικός, σαν νυχτερινό κλαμπ. Δεν το έχω μετανιώσει. Μου φαίνεται ότι μετά από κάποια στιγμή της ζωής του άλλαξε. Ήταν κάτι σαν σόου. Θυμάμαι έναν τύπο που πούλαγε δίσκους στην πλατεία Αβησσυνίας. Ένας γέρος, ο Βασίλης. Μια μέρα μου έβαλε έναν δίσκο. Το «Στα πέριξ» του Τσιτσάνη. Του λέω «πολύ ωραία τραγούδια». «Ξέρεις», μου λέει, «γιατί είναι ωραία; Γιατί τα έκαναν για δεκάρες». Τα έκαναν τζάμπα, ενώ στις πίστες έπαιζαν για τους πλούσιους που σκορπούσαν τα λεφτά τους. Έβγαινα σε ταβέρνες και κουτούκια, έβλεπα μουσικούς να παίζουν, αλλά τότε ούτε ήξερα ποιος είναι ποιος.

 

• Ίσως υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να πιστεύουν ότι δεν καταλαβαίνω τη μουσική επειδή είναι ελληνική. Με την ίδια λογική κάποιος πρέπει να είναι Βιεννέζος για να καταλάβει τον Μότσαρτ. Δεν δίνω δεκάρα γι' αυτούς. Όλα είναι τέχνη. Δεν πάει να είναι από τη Ρωσία, από το Τιμπουκτού ή από την Αγγλία.

 

Ίσως υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να πιστεύουν ότι δεν καταλαβαίνω τη μουσική επειδή είναι ελληνική. Με την ίδια λογική κάποιος πρέπει να είναι Βιεννέζος για να καταλάβει τον Μότσαρτ. Δεν δίνω δεκάρα γι' αυτούς. Όλα είναι τέχνη. Δεν πάει να είναι από τη Ρωσία, από το Τιμπουκτού ή από την Αγγλία.

 

• Δεν έχω μεγάλη συλλογή πια. Το 1981 κάηκε το σπίτι μου και μαζί έγινε στάχτη κι ό,τι είχα συλλέξει μέχρι τότε. Η ατυχία είναι ότι δεν τα είχα αντιγράψει σωστά, γιατί δεν είχα καλά μηχανήματα τότε. Τώρα έχω μαζέψει κομμάτια για τις είκοσι συλλογές που έχω φτιάξει. Είναι και ακριβά πια. Αγοράζω, τα γράφω κα μετά τα πουλάω.

 

• Σχεδόν πάντα έμενα στα βόρεια προάστια. Δεν ξέρω αν τα επέλεξα επειδή μοιάζουν πιο πολύ με την Αγγλία. Είναι ωραίο μέρος. Όταν ζούσα στο Λονδίνο, στο Τσέλσι, κατά τη διάρκεια του πολέμου, το σπίτι μου μπορούσε να εξαφανιστεί ξαφνικά από βόμβα. Μπορούσες να αγοράσεις ένα σπίτι εκεί με πενταροδεκάρες γιατί από στιγμή σε στιγμή μπορούσε να μην υπάρχει. Τώρα, όλες αυτές οι περιοχές είναι για τους πλούσιους, εξαιτίας του gentrification. Όπως κι εδώ.

 

Θυμάμαι, όταν ζούσα στο Κολωνάκι το 1963, πηγαίναμε στο καφενείο και ήταν εκεί ο Βάρναλης μαζί με στρατηγούς, εμπόρους ξύλου, τους πάντες. Μιλούσαν, έτρωγαν κι έπιναν όλοι μαζί. Όλα αυτά στο κέντρο του Κολωνακίου, που ήταν ένας τελείως διαφορετικός κόσμος. Δεν ήταν τόσο σνομπ, δεν ήταν μια περιοχή όπου έμενε αποκλειστικά μία τάξη. Υπήρχε χώρος για τους μποέμ. Όταν ήρθε η Θάτσερ στην εξουσία, πολλοί ένιωσαν πως δεν μπορούν να είναι φτωχοί πια. Το ίδιο έγινε κι εδώ από το 1980 κι έπειτα.

 

• Συμπαθώ πολύ τους Έλληνες. Γι' αυτό μένω στην Ελλάδα κι όχι επειδή έχει καλό καιρό. Εμένα δεν θα με πείραζε και αν έβρεχε. Επίσης, τα τελευταία χρόνια έχω και ένα σπίτι στην Κωνσταντινούπολη και περνάω εκεί πέντε μήνες τον χρόνο. Συμπαθώ, επίσης, τους Τούρκους. Είναι πολύ ευγενικοί άνθρωποι. Πολύ εξυπηρετικοί. Βέβαια, στην Ελλάδα το ανακουφιστικό είναι ότι μιλάω τη γλώσσα. Ο τρόπος ζωής σε Ελλάδα και Τουρκία μοιάζει πολύ. Απλώς, οι Τούρκοι αποδέχονται πιο εύκολα τα πράγματα. Το Ισλάμ σημαίνει αποδοχή, ακόμα και αν δεν είσαι θρησκευόμενο πρόσωπο.

 

• Αθήνα ή Πόλη; Και οι δύο είναι ωραίες πόλεις. Αλλά, σε τελευταία ανάλυση, είμαι μουσαφίρης και στις δύο. Στην Πόλη είμαι φιλοξενούμενος, αλλά, όπως λέει και ο Παμούκ, «Στην Πόλη είμαστε όλοι φιλοξενούμενοι». Είναι τόσο μεγάλη η ιστορία της που δεν ανήκει σε κανέναν. Αλλά, όταν γυρνάω στην Αθήνα, νιώθω ότι γύρισα στην Ευρώπη. Δεν ξέρω τι είναι πιο απελευθερωτικό: να είσαι φιλοξενούμενος ή ντόπιος; Εξάλλου, όλοι στη ζωή μουσαφίρηδες είμαστε.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μινόρε Μανές: ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ
Ο ανατριχιαστικός αμανές του 1909 και οι δεκάδες εκδοχές του
Διονύσης Σαββόπουλος: Πώς έγραψα «Το Περιβόλι του Τρελλού»
Μια παλιότερη αφήγηση του Έλληνα τραγουδοποιού στη LIFO για όσα τον ενέπνευσαν σε ένα από τα πιο αγαπημένα άλμπουμ του
Μια κυρία στα μπουζούκια,  ένας μάγκας  στα σαλόνια: έμφυλες αναπαραστάσεις στο ελληνικό σινεμά
Μια σύντομη αναδρομή σε έμφυλες αναπαραστάσεις και queer προσδοκίες στο ελληνικό εμπορικό σινεμά και την τηλεόραση της περιόδου 1950-1980
Πέθανε ο Στέλιος Βαμβακάρης, δεξιοτέχνης του μπουζουκιού
Πέθανε σήμερα ο Στέλιος Βαμβακάρης, Έλληνας συνθέτης και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο Mοses Archuleta των Deerhunter μάς λέει (κυριολεκτικά) δυο λόγια
Το μέλος της μπάντας που παίζει την Πέμπτη για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Fuzz Club, προαναγγέλλει, μεταξύ άλλων, το comeback του ροκ.
Η FKA Twigs και η οδυνηρή πορεία προς έναν καλλιτεχνικό θρίαμβο
Το «Magdalene» είναι ένας δύσκολος, σπαρακτικός δίσκος αφόρητης ειλικρίνειας που θα εκτιμήσουν λίγοι.
Λεωνίδας Καβάκος: Ο μεγαλύτερος Έλληνας σολίστ μιλάει στη LIFO
"Η κλασική μουσική είναι τελείως αποκλεισμένη από το σύγχρονο πολιτιστικό γίγνεσθαι..."
Δείτε πρώτοι το βίντεο με το κομμάτι από την «Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς» του Γιάννη Οικονομίδη
.Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος έκανε surf punk το κομμάτι του Καραγκιόζη.
Τι είναι η «Panorila»; O Γιάννης Ιασωνίδης της δισκογραφικής Orila παρουσιάζει την επετειακή διοργάνωση
Το ελληνικό DIY label Orila Records μετρά πάνω από 10 χρόνια δράσης και επεκτείνει τις δημιουργικές του αναζητήσεις
Τι συνέβαινε στην Ελλάδα, στις τέχνες και τα γράμματα, τον ταραγμένο Νοέμβρη του 1973;
Θέατρο, κινηματογράφος, μουσική, βιβλίο, χορός, εικαστικά, διαλέξεις, αλλά και η λογοκρισία να δουλεύει...
Ο Alex Kostel κάνει βίντεο τις ραπ επιτυχίες
Ο Θεσσαλονικιός νεαρός σκηνοθέτης έχει φτιάξει μερικά από τα πιο ξεχωριστά βίντεο στο ελληνικό YouTube.
Μία εκπομπή με τον Saske να σχολιάζει ολόκληρο το άλμπουμ του Saskepticism Volume 1
Ο νεαρός ράπερ μιλάει για όλα στο M.Hulot’s Greek Rap Show.
O Κίμων Φραγκάκης και ο Pepper 96.6 επιλέγουν το soundtrack του Σαββατοκύριακου
7 τραγούδια με φθινοπωρινό spleen γι' αυτό τον Νοέμβρη.
Ο Γιάννης Νιάρρος σε ένα πρωτότυπο, χιουμοριστικό, μουσικό stand-up comedy show
Ο πολυτάλαντος και βραβευμένος ηθοποιός υποδύεται έναν εκκεντρικό, ψωνισμένο, ευαίσθητο και ξεκαρδιστικό μουσικό, κάθε Δευτέρα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο
Φίλιππος Τσαλαχούρης: «Γράφω τη μουσική που θέλω να ακούω»
Ο πολυγραφότατος συνθέτης, που πρόσφατα ανέλαβε τη διεύθυνση των Μουσικών Σχολείων του Ωδείου Αθηνών, παρουσιάζει στο Μέγαρο Μουσικής το νέο του έργο «Ο Θάνατος του Λόρδου Βύρωνα»
Snik: «Δεν έχω πει σε κανέναν ούτε "πάρε ναρκωτικά" ούτε "πάρε ένα όπλο στο χέρι"»
Ο πρωτοπόρος της νέας ελληνικής ραπ σκηνής μιλά για την τεράστια επιτυχία που απολαμβάνει, εξηγεί πώς κατάφερε να φτάσει ως εδώ και δίνει τον δικό του ορισμό στην ευτυχία.
10+1 σημαντικοί ελληνικοί ροκ δίσκοι από την ανεξάρτητη B-Other Side Records
Μίμης Πλέσσας, Νικόλας Άσιμος, Stress, Παρθενογένεσις, αγόριαstonilio, Nurse of War και άλλες κυκλοφορίες της αθηναϊκής εταιρείας που καταγράφει το παρελθόν και το παρόν του ελληνικού ροκ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο,
40 χρόνια London Calling: Οι φωτογραφίες που έκαναν τους Clash αιώνια είδωλα
Μια μεγάλη έκθεση στο Λονδίνο για τα 40χρονα του ιστορικού άλμπουμ παρουσιάζει τις φωτογραφίες που τους είχε τραβήξει στη θρυλική αμερικανική περιοδεία του 1979 η σπουδαία ροκ φωτογράφος Pennie Smith, ανάμεσά τους και εκείνη που κοσμεί το πιο εμβληματικό ίσως ροκ εξώφυλλο όλων των εποχών.
100 gecs: Ένα συγκρότημα με πραγματικά νέο ήχο, που δεν ξέρεις αν πρέπει να το πάρεις στα σοβαρά
Πειραματικό σκα ραπ ή η νέα queer ποπ;
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή