Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
ΜΟΥΣΙΚΗ

Rock in Athens 1985 – φωτογραφικές αποτυπώσεις ενός ηχητικού μύθου

Τριάντα τρία χρόνια μετά, το τόσο ιδιαίτερο εκείνο φεστιβάλ στο Καλλιμάρμαρο όπου εκπροσωπήθηκε η μουσική «αφρόκρεμα» της εποχής, mainstream κι εναλλακτική ταυτόχρονα, ξαναζωντανεύει μέσα από το λεύκωμα του Γιώργου Τουρκοβασίλη

Ήτανε πράγματι ένα φεστιβάλ-ορόσημο για όσους το ζήσαμε, ένα μουσικό event διεθνούς βεληνεκούς με σπουδαίους καλλιτέχνες πάνω στην ακμή τους. Ένα πρωτοποριακό για τη χώρα και την εποχή, υψηλών προδιαγραφών δρώμενο υπό την αιγίδα Μελίνας Μερκούρη, Ζακ Λανγκ, Γιώργου Παπανδρέου και «αύρα» ελληνογαλλική που επιχείρησε, κάπως άγαρμπα, είναι η αλήθεια, να συνδυάσει mainstream ποπ, πανκ ροκ και new wave αφενός, underground και εμπορική, κρατικά και κοινοτικά επιχορηγούμενη, κουλτούρα αφετέρου.

 

Μια φιλόδοξη, αβάν γκαρντ ροκ «παρέμβαση» στο πλαίσιο της Αθήνας-Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 1985 με πολιτικές προεκτάσεις, καθώς εντασσόταν –με ειλικρινείς, ιδιοτελείς είτε και τα δύο ταυτόχρονα προθέσεις, ανάλογα την οπτική–, σε μια ευρύτερη προσπάθεια ακόμη μεγαλύτερου «προσεταιρισμού» της νεολαίας από την κυβέρνηση της «Αλλαγής» που είχε μόλις (2/6) επισφραγίσει στις κάλπες με ένα θριαμβευτικό 45,82% τη δεύτερη θητεία της.

 

Το Rock in Athens, κύριος διοργανωτής του οποίου ήταν η γαλλική Nouvelles Frontières, κατάφερε, εντούτοις, να τα έχει όλα: Θέαμα και μυσταγωγία, συγκίνηση κι αλητεία, χαβαλέ και κατάνυξη, εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια, queer statements που φρίκαραν τους πιο απαίδευτους ή κομπλεξικούς θεατές (το όλο look του Boy George αλλά και η φούστα του Μάρτιν Γκορ των Depeche Mode), λαμπερές κοσμικότητες αλλά κι εκτεταμένα επεισόδια μπροστά στο Καλλιμάρμαρο την πρώτη μέρα, ένεκα το τσουχτερό εισιτήριο που «θα γίνει κοιμητήριο!», όπως φώναζαν οι «πολιορκητές».

Προοριζόταν μάλιστα να γίνει θεσμός, κάτι που όμως δεν συνέβη αφού δεν εμφάνισε κέρδη, ούτε φυσικά υπήρξε κάποια άλλη ανάλογη «πεφωτισμένη» (έστω υστερόβουλη!) επίσημη πρωτοβουλία – η μόνη αντίστοιχη διοργάνωση που έγινε έκτοτε στην πρωτεύουσα ήταν η συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας στο ΟΑΚΑ (Live Aid, Οκτώβριος '88).

 

Το Rock in Athens, κύριος διοργανωτής του οποίου ήταν η γαλλική Nouvelles Frontières, κατάφερε, εντούτοις, να τα έχει όλα: Θέαμα και μυσταγωγία, συγκίνηση κι αλητεία, χαβαλέ και κατάνυξη, εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια, queer statements που φρίκαραν τους πιο απαίδευτους ή κομπλεξικούς θεατές (το όλο look του Boy George αλλά και η φούστα του Μάρτιν Γκορ των Depeche Mode), λαμπερές κοσμικότητες αλλά κι εκτεταμένα επεισόδια μπροστά στο Καλλιμάρμαρο την πρώτη μέρα, ένεκα το τσουχτερό εισιτήριο (2.000 δρχ. ήταν υπόθεση τότε) - που «θα γίνει κοιμητήριο!», όπως φώναζαν οι «πολιορκητές» –δεν έγινε κατόπιν παρέμβασης ΓΑΠ, Μελίνας και Ντασέν–, καθώς επίσης οι «ανοιχτοί λογαριασμοί» που διατηρούσε από καιρό η εξουσία με το πιο ατίθασο κομμάτι της αθηναϊκής νεολαίας (επιχειρήσεις «Αρετή» στα Εξάρχεια, κατάληψη Χημείου κ.ά.). Και στο αποκορύφωμα, μοναδικές στιγμές μουσικής έκστασης που κάνανε το Στάδιο να θυμίζει πάνσεπτο ναό.

 

 

Η αρχική ιδέα ήταν ένα λεύκωμα με μια επιλογή από τις 700 περίπου φωτογραφίες που είχα τραβήξει, με την προσθήκη όμως μαρτυριών και βιωμάτων ατόμων που παραβρέθηκαν εκεί καταλήξαμε να έχουμε ένα πραγματικό ντοκουμέντο εποχής. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
Η αρχική ιδέα ήταν ένα λεύκωμα με μια επιλογή από τις 700 περίπου φωτογραφίες που είχα τραβήξει, με την προσθήκη όμως μαρτυριών και βιωμάτων ατόμων που παραβρέθηκαν εκεί καταλήξαμε να έχουμε ένα πραγματικό ντοκουμέντο εποχής. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

Όλα αυτά σε συνθήκες καύσωνα, με οτιδήποτε πόσιμο ή βρώσιμο να σπανίζει, ταλαιπωρημένοι, διψασμένοι, νηστικοί, βουτηγμένοι στη σκόνη, τον ιδρώτα, την κάπνα, με τα χνώτα να σκυλοβρωμάνε τσιγάρο, μπάφο και φτηνό αλκοόλ αλλά πλημμυρισμένοι από ανείπωτη αγαλλίαση!


Οκτώ συνολικά συγκροτήματα ανέβηκαν στη σκηνή του Καλλιμάρμαρου: Telephone, Stranglers, Depeche Mode, Culture Club (την πρώτη μέρα, 26/7), Talk Talk, Cure, η Nina Hagen με την μπάντα της, ενώ το διήμερο έκλεισαν οι Clash (27/7) πραγματοποιώντας την τελευταία μεγάλη συναυλία τους.

 

Η μοναδική ελληνική συμμετοχή, οι Μουσικές Ταξιαρχίες, ακυρώθηκε τελευταία στιγμή επειδή ο Τζίμης Πανούσης, στα ντουζένια του τότε, «στράβωσε» που ανάμεσα τους χορηγούς ήταν η Coca Cola – αντίστοιχο «στράβωμα» έφαγε κι ο πολύς Τζο Στράμερ των Clash που μάλιστα έσκισε με ένα σουγιά το διαφημιστικό της πανό στη διάρκεια της συναυλίας.

 

Όλα αυτά σε συνθήκες καύσωνα, με οτιδήποτε πόσιμο ή βρώσιμο να σπανίζει, ταλαιπωρημένοι, διψασμένοι, νηστικοί, βουτηγμένοι στη σκόνη, τον ιδρώτα, την κάπνα, με τα χνώτα να σκυλοβρωμάνε τσιγάρο, μπάφο και φτηνό αλκοόλ αλλά πλημμυρισμένοι από ανείπωτη αγαλλίαση! Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
Όλα αυτά σε συνθήκες καύσωνα, με οτιδήποτε πόσιμο ή βρώσιμο να σπανίζει, ταλαιπωρημένοι, διψασμένοι, νηστικοί, βουτηγμένοι στη σκόνη, τον ιδρώτα, την κάπνα, με τα χνώτα να σκυλοβρωμάνε τσιγάρο, μπάφο και φτηνό αλκοόλ αλλά πλημμυρισμένοι από ανείπωτη αγαλλίαση! Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά, το θρυλικό εκείνο διήμερο «ξαναζωντανεύει» σε ασπρόμαυρο φόντο μέσα από τις θαυμάσιες φωτογραφίες-ντοκουμέντα του Γιώργου Τουρκοβασίλη (εκδόσεις στο Περιθώριο) που παρότι, καθώς λέει, δεν θαύμαζε τις μεγάλες συναυλίες και τις μαζικές συγκεντρώσεις γενικότερα, άδραξε την ευκαιρία να καλύψει το Rock in Athens για το περιοδικό Ήχος & Hi Fi κατόπιν παρότρυνσης του Αργύρη Ζήλου. Ήταν ο τρίτος και τελευταίος χρόνος της καλλιτεχνικής του ενασχόλησης με τα μουσικά δρώμενα και την underground σκηνή της Αθήνας, καρπός της οποίας υπήρξαν τα ονομαστά «Ροκ Ημερολόγια» (α' εκδ. Οδυσσέας, 1984).

 

«Η αρχική ιδέα ήταν ένα λεύκωμα με μια επιλογή από τις 700 περίπου φωτογραφίες που είχα τραβήξει, με την προσθήκη όμως μαρτυριών και βιωμάτων ατόμων που παραβρέθηκαν εκεί καταλήξαμε να έχουμε ένα πραγματικό ντοκουμέντο εποχής», γράφει και περί αυτού ακριβώς πρόκειται: Άλλοτε ρεπορταζιακά, άλλοτε κριτικά ή καταγγελτικά, άλλοτε συγκινητικά στην αυθεντικότητα και την αμεσότητα, άλλοτε πάλι σπαρταριστά στη γλαφυρότητά τους, τα κείμενα αυτά συντροφεύουν ιδανικά το σπάνιο αυτό φωτογραφικό υλικό, ζωντανεύοντας ένα ξεχωριστό φεστιβάλ που σημάδεψε τη νιότη μας, μαζί και μια ολόκληρη εποχή.

 

Οκτώ χαρακτηριστικά αποσπάσματα μαρτυριών:

Θανάσης Αντωνίου

Δημοσιογράφος, εκδότης του φανζίν Εντροπία

 

«Ήταν άραγε το Rock in Athens υπόθεση της Μελίνας και των ιδιαίτερων σχέσεών της με τη Γαλλία; Ή μήπως μια ακόμα προσπάθεια προσεταιρισμού της επαμφοτερίζουσας –σε σχέση με τον "σοσιαλιστικό παράδεισο" που οικοδομούσε το ΠΑΣΟΚ– ελληνικής νεολαίας (μιας νεολαίας που το είχε ψηφίσει σε ποσοστά πολύ πάνω από 50%);

 

Έναν μήνα πριν (21/6) εγκαινιαζόταν το πακέτο της Αθήνας-Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 1985 παρουσία των Χρήστου Σαρτζετάκη, Φρανσουά Μιτεράν, Ανδρέα Παπανδρέου και Μελίνας Μερκούρη... Ο Κώστας Λαλιώτης είχε ήδη ορκιστεί υφυπουργός Τύπου και κυβερνητικός εκπρόσωπος, ενώ υφυπουργός Πολιτισμού με το χαρτοφυλάκιο της Νέας Γενιάς και της Λαϊκής Επιμόρφωσης ανέλαβε ο Γιώργος Παπανδρέου, που έμελλε να πρωταγωνιστήσει στην προσπάθεια να περιοριστούν τα επεισόδια της πρώτης μέρας στην είσοδο...

 

Ο Boy George ήταν μια παράταιρη φιγούρα εκλεπτυσμένης ποπ μέσα σε ένα χωράφι σκόνης, δίψας, κούρασης, ιδρώτα και χαζοανδρισμού. Και η παρέα του, οι Δον Κιχώτες του μουσικού παραμυθιού που δεν μπόρεσαν να κατατροπώσουν τον ανεμόμυλο της αθηναϊκής ματσοκρατίας. Δεν είναι πάντως απολύτως ακριβές ότι όλοι οι πάνκηδες πετούσαν πέτρες και μπουκάλια με νερό στην μπάντα... οι άσχετοι, οι χαβαλέδες και οι λιγοστοί λαϊκοί ήταν αυτοί που πρωτοστάτησαν. Δεν θυμάμαι τον Boy George να εκστομίζει το "Αν δεν ήμουν μια κυρία, θα σας έδειχνα τον κώλο μου", ούτε φυσικά τον Τζο Στράμερ να επιδοκιμάζει το γιουχάισμα...».

 

Γιάννης Παπαϊωάννου

Μουσικός (Ion, Mechanimal), δημοσιογράφος


«Θυμάμαι (τους Stranglers) να βγαίνουν σε μια σκηνή καλυμμένη με λευκά σεντόνια, τέσσερις μαυροφορεμένοι άντρες, ο Μπερνέλ ημίγυμνος κι ο Μπλακ να ξεκινάει το beat του "Nice 'n' Sleazy". Μετά από δυο-τρία ξερά συνθετικά swooshes του Γκρίνφιλντ, αυτό το γνώριμο ριφ μπάσου και κιθάρας ήταν σα να έδωσε ένα κοινό σύνθημα σε όλους μας, μέσα κι έξω από το Καλλιμάρμαρο.

 

Η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε αμέσως... Στις κερκίδες, οι μπάτσοι αντιμετώπιζαν το πρώτο δυναμικό "ντου", στον συναυλιακό χώρο οι μάνικες έριχναν νερό στον κόσμο που έσκαγε από την ασφυκτική ζέστη και στη σκηνή οι Stranglers είχαν ήδη ξεκινήσει το "Hanging Around"».

 

Θοδωρής Βλαχάκης

Ιδρυτικό μέλος και ντράμερ των Magic De Spell


«Θυμάμαι σαν όνειρο τη στιγμή που μπήκα στο Καλλιμάρμαρο... Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήμασταν τόσοι πολλοί αυτοί που διψούσαμε να ακούσουμε τα νέα μουσικά ρεύματα... Εντυπωσιακή ήταν και η εναλλαγή των σκηνικών – το πάλκο ήταν περιστρεφόμενο και κάθε συγκρότημα εμφανιζόταν στο δικό του εικαστικό περιβάλλον...

 

Οι Depeche Mode βγήκαν και ο Μάρτιν Γκορ εμφανίστηκε με φούστα... Το γεγονός αυτό αλλά και ο ηλεκτρονικός ήχος του γκρουπ ίσως αποτελούσαν "κόκκινο πανί" για κάποιους σκληροπυρηνικούς. Παρ' όλ' αυτά, ήδη από το πρώτο λεπτό οι Depeche Mode απέδειξαν ότι ήταν πολύ σκληροί για να πεθάνουν! Η σκηνή μεταβλήθηκε σε ένα φουτουριστικό τοπίο στο χρώμα του ξύλου... κομμάτια και ρόδες από ποδήλατα ήταν τοποθετημένα σε διάφορα σημεία, δημιουργώντας μια λεπτή αισθητική που δεν είχα ξαναδεί».

 

Ταξιάρχης Λιάσκας

Εκπαιδευτικός, ερευνητής Πληροφορικής, συνιδρυτής της ομάδας New Wave in Athens in the '80s

 

«Κανείς από την παρέα δεν είχε την εμπειρία μεγάλου φεστιβάλ, επομένως πήγαμε εκεί όχι και τόσο καλά οργανωμένοι. Όταν διψάσαμε, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν ήταν τόσο απλό να βρεις νερό. Μετά από πολύ ψάξιμο, ο αδελφός μου είχε τη φαεινή ιδέα να γεμίσει ένα άδειο μπουκάλι από κόκα κόλα που είχε βρει κάτω με νερό από καζανάκι τουαλέτας - κι εμείς το ήπιαμε, οι μαλάκες!.. Για μένα, η καλύτερη στιγμή του διημέρου ήταν αδιαμφισβήτητα οι Cure. Ήταν μια μπάντα γεμάτη ζωντάνια. παρότι έπαιζαν σχεδόν ακίνητοι, που εκτέλεσε αριστοτεχνικά το πρόγραμμά της ...

 

Ο ήχος εξαιρετικός, τα πάντα πάνω στη σκηνή ρυθμισμένα στην εντέλεια. Μετά το συγκεκριμένο live, πολύς κόσμος στράφηκε στους Cure κι έτσι ξεκίνησε η λεγόμενη "Κιουρομανία". Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής, ένα περιστατικό που μου συνέβη το επόμενο καλοκαίρι: Ήμουν στη Νέα Μάκρη και περπατούσα στο δρόμο όταν άκουσα από το κασετόφωνο ενός αγροτικού Datsun με καρπούζια το "One Hundred Years", ένα κατά τα άλλα καταθλιπτικό τραγούδι που παρεμπιπτόντως οι Cure είχαν παίξει με τόση ζωντάνια στο φεστιβάλ!».

 

Αντώνης Φράγκος

Εκπαιδευτικός, μουσικοκριτικός, μουσικός παραγωγός


«Σκιαγραφήσαμε τότε στον "Ήχο" τα ντεσού της διοργάνωσης, το πώς στήθηκε και τον τρόπο πλασαρίσματός της, ως άρτος πολιτιστικός διά την νεολαία... Ελλάς-Γαλλία συμμαχία και η Μελίνα με τον τότε Γάλλο υπουργό Πολιτισμού Ζακ Λανγκ θέλησαν να προσφέρουν, λίγες μέρες μετά τη νίκη στις βουλευτικές εκλογές και την επανεκλογή του Ανδρέα, ένα μουσικό φεστιβάλ με τα πιο ποιοτικά σχήματα της βρετανικής βασικά ροκ σκηνής...

 

Ο κόσμος είχε έρθει πρωτίστως για τους Clash και τον εμβληματικό ηγέτη τους, Τζο Στράμερ, τον οποίο κυνηγούσαμε στους διαδρόμους του ξενοδοχείου να του πάρουμε μια λέξη ενώ ο μάνατζέρ του Μπέρναρντ Ρόουντς σήκωνε τα χέρια ψηλά... Είχαμε γράψει τότε πως ο Στράμερ έμοιαζε περισσότερο να στοχάζεται παρά να τραγουδάει... Μας έλκυε η αντιφατική προσωπικότητά του, η αντίθεσή του με το σκηνικό των σόου μπίζνες την στιγμή που οι Clash ήταν αναπόσπαστο μέρος της –η διαφωνία με το υψηλό κόστος των εισιτηρίων, τις αφίσες της Coca Cola–, οι εκλεκτικές συγγένειές του με τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής και η απέχθειά του για τη φάρα των δημοσιογράφων...».

 

Αλέξης Καλοφωλιάς

Μεταφραστής και μουσικός (Last Drive, Earthbound, Three Holy Strangers)

 

Για το αναπάντεχο, αξέχαστο ξενύχτι που έκανε μαζί με άλλους φίλους παρέα με τον θρυλικό leader των Clash: «Ένιωθα παράξενα μιλώντας μαζί του. Ήταν λες και όλη αυτή η απόσταση που μας χώριζε λίγες ώρες πριν να ήταν κάτι φτιαχτό, κάτι που είχαν αποφασίσει άλλοι για μας με κίνητρα που δεν μας αφορούσαν. Και τώρα αυτή η συνειδητοποίηση μας έκανε να μιλάμε χαλαρά, σαν δύο άνθρωποι που ξέρουν εκ των προτέρων ότι πατούν σε κοινό έδαφος... Η νύχτα κύλησε με κουβέντα, μουσικές και ποτά... μας ρώτησε για τη Μελίνα Μερκούρη και τον Αλέκο Παναγούλη.

 

Τον ρώτησα για το "Guns of Brixton" και μας είπε για την απεργία των ανθρακωρύχων, για το πώς άλλαζε η Αγγλία με τη Θάτσερ και ότι σε λίγο, έτσι θα ήταν παντού ("All over")... Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά, νιώθω αφόρητη λύπη που δεν είναι πια εδώ... η μικρή μας κοινή ιστορία δεν ήταν μια άγρια ροκ εν ρολ νύχτα με σπασμένα φρένα αλλά μια σύντομη συνάντηση ανθρώπων και όχι ρόλων, η σχέση μουσικού-ακροατή στο πλαίσιο ισότητας και κοινής πλεύσης που της αξίζει...».

 

Αργύρης Ζήλος

Δημοσιογράφος, μουσικός παραγωγός

 

«Προσωπικά δεν βλέπω κάποια αντίφαση στο ότι το 1985 διοργανώθηκε από την κυβέρνηση ένα μεγάλο μουσικό γεγονός... βλέπω όμως εμμονές, προκαταλήψεις και κάποια εύκολα ερμηνευτικά σχήματα στην ανάλυσή του. Είναι αλήθεια ότι σημαντικά γεγονότα διαδέχτηκαν το ένα το άλλο εκείνη την περίοδο, ξεκινώντας από τις επιχειρήσεις "Αρετή" στα Εξάρχεια το φθινόπωρο του '84 και καταλήγοντας στη δολοφονία Καλτεζά το φθινόπωρο του '85. Παρ' όλ' αυτά ήταν κατά τη γνώμη μου γεγονότα και όχι μεθοδεύσεις ή υλοποίηση κάποιων προθέσεων...

 

Όταν το ΠΑΣΟΚ μιλούσε για "απεξάρτηση" από το παρελθόν, είχε κάθε λόγο να ενθαρρύνει ή να στηρίζει εκδηλώσεις οι οποίες αφορούσαν τη νεολαία. Το έκανε με δόλο; Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει... Δεν είχα πρόβλημα με όσους επιχείρησαν να μπουν τσάμπα στο Rock in Athens. Κατανοώ όμως απόλυτα ότι για να υλοποιηθεί υπήρξαν άνθρωποι, συγκροτήματα, διοργανωτές, τεχνικοί κ.ά. οι οποίοι ήθελαν και έπρεπε να πληρωθούν γι΄αυτό που πρόσφεραν...».

 

Νίκος Τριανταφυλλίδης

Σκηνοθέτης, παραγωγός, ιδρυτής του Gagarin club (απόσπασμα κειμένου του εκλιπόντος που πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ήχος & Hi Fi, Αύγουστος 1985).

 

«Ο ημερήσιος τύπος φρόντισε επιμελώς πριν το φεστιβάλ να προβάλει την κοσμική πλευρά του θέματος. Τις ιδιοτροπίες του Μπόι Τζορτζ, τις δεξιώσεις και τα κοκτέιλ πάρτι, τα εκατομμύρια, τις βιντεοθόνες και άλλα παρεμφερή, δίχως ίχνος προσωπικής άποψης... Πολλοί δεν δίστασαν να αντιγράψουν αυτούσιο το δελτίο Τύπου, ενώ ο σκληροπυρηνικός "Οδηγητής" βάλθηκε να μας πείσει ότι πως οι Clash είναι οι βάρδοι της ταξικής συμφιλίωσης και οι Cure πρότυπο μιας παρακμιακής αστικής κουλτούρας...

 

Αποκορύφωμα ήταν η διανομή ενός φυλλαδίου της "Βραδυνής", όπου η ίδια η διευθύντρια μάς λέει πως είναι κοντά στο ροκ γιατί καταλαβαίνει τον σφυγμό της νεολαίας! Στις 27/7, ο τίτλος της ίδιας εφημερίδας ήταν: "Οι πανκ έσπασαν, έκαψαν και άνοιξαν κεφάλια"... Αυτοί που η κ. Αθανασιάδη "αγκάλιαζε" σαν νέα πνευματική τους μητέρα μεταβλήθηκαν ξαφνικά σε "αλλόφρονες", "φρικιά", "μαστουρωμένους" κ.λπ.».

 

Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85
Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85
Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

Η Nina Hagen. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
Η Nina Hagen. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

The Stranglers. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
The Stranglers. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

The Culture Club. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
The Culture Club. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

The Cure. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Τ Rock in Athens '85
The Cure. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Τ Rock in Athens '85

 

O Joe Strummer και (μάλλον με το μαντίλι) ο Paul Simonon των Τhe Clash φτάνουν στο Καλλιμάρμαρο. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
O Joe Strummer και (μάλλον με το μαντίλι) ο Paul Simonon των Τhe Clash φτάνουν στο Καλλιμάρμαρο. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

O Robert Smith των The Cure. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
O Robert Smith των The Cure. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

The Cure. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/  Rock in Athens '85
The Cure. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

Τhe Clash. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85
Τhe Clash. Φωτό: Γιώργος Τουρκοβασίλης/ Rock in Athens '85

 

Το εξώφυλλο του βιβλίου Rock in Athens '85 που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις στο Περιθώριο.
Το εξώφυλλο του βιβλίου Rock in Athens '85 που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις στο Περιθώριο.

Μαθήτευσε στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και το αθηναϊκό underground press. Ως επαγγελματίας γραφιάς συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τις εκδόσεις Τερζόπουλος, τον ΔΟΛ, την Ελευθεροτυπία, το free press Metropolis, τα περιοδικά 01, 10% και Υποβρύχιο. Ανήκει στην συντακτική ομάδα της Lifo. Έχει επίσης ασχοληθεί με επιμέλειες κειμένων και εκδόσεων.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

O Γιώργος Τουρκοβασίλης σε μια από τις (πολύ) σπάνιες συνεντεύξεις του διατρέχει την ζωή του από τον Τσαρούχη ως το πανκ
Ο φωτογράφος και συγγραφέας των Ροκ Ημερολογίων αποκαλύπτεται - «κάνει στριπτίζ», κατά τον ίδιο - στον Θοδωρή Αντωνόπουλο.
«Στην Ομόνοια συχνάζουν υποψιασμένα κορμιά...»
Η διασημότερη ελληνική πλατεία του '80 μέσα από ένα βιβλίο του Γιώργου Ιωάννου
Αλέξης Καλοφωλιάς: «Οι ρίζες του rock ‘n’ roll είναι η δίψα για ζωή»
Λίγο πριν από τη νέα κυκλοφορία του Fight Club σε δική του μετάφραση και τον πυρετό της ηχογράφησης του καινούργιου δίσκου των Last Drive, o Aλέξης Καλοφωλιάς μιλάει στην έντυπη LIFO για την «τρέλα» της μετάφρασης και την «ευλογία» του rock ‘n’ roll.
Τα Ροκ Ημερολόγια – η επάνοδος
Freak out!.. Η αρχετυπική «βίβλος» του εγχώριου νεολαιίστικου underground που εξέδωσε αρχές δεκαετίας του ’80 ο Γιώργος Τουρκοβασίλης ανατυπώθηκε και ξανακυκλοφορεί (εκδόσεις Στο Περιθώριο)
«Κοινωνικά Απόβλητα» : μια μνημειώδης έκδοση για την αθηναϊκή πανκ σκηνή από το ’79 μέχρι σήμερα
Πώς αυτό το βιβλίο ξύπνησε το «πανκιό» μέσα μου και γιατί αξίζει να τη διαβάσεις ακόμα κι αν δεν υποψιαζόσουν ποτέ πως η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο Baloji σατιρίζει την μοντέρνα κοινωνία των "ζόμπι" των κινητών στο καινούριο του βίντεο
Τα tribal μοτίβα και η ψηφιακή κουλτούρα έρχονται σε αντιπαράθεση στο καινούριο βίντεο του ταλαντούχου μουσικού Baloji από το Κονγκό
Tι σημαίνει να είσαι μαύρος στον σημερινό δυτικό κόσμο: Το αριστουργηματικό χιπ-χοπ του Dave
Tο «Psychodrama» δεν είναι το συνηθισμένο ραπ άλμπουμ.
Ποιος ήταν ο πρόσφατα εκλιπών János Lambizi, κιθαρίστας στον «Μπάλλο» του Σαββόπουλου
Στα πρώτα χρόνια του '70 είχε περάσει από τρία μεγάλα ελληνικά ροκ συγκροτήματα κι ένα ιταλικό – τον Εξαδάκτυλο, τα Μπουρμπούλια, τους Socrates Drank the Conium και τους Area του Demetrio Stratos
Ο Jay Glass Dubs έφτιαξε ένα άλμπουμ που κάνει (πραγματικά) διεθνή καριέρα
Το νέο project του Δημήτρη Παπαδάτου είναι το πιο «hot» νέο όνομα για όλα σχεδόν τα ξένα μουσικά μέσα: Το «Epitaph» είναι ένα dub άλμπουμ με πολλά ελληνικά στοιχεία που ενθουσίασε το WIRE και έγινε δίσκος του μήνα στο MOJO.
Είναι αυτή η πιο σημαντική φωτογραφία στην ιστορία της τζαζ;
Ένα ήσυχο και ψυχρό κυριακάτικο βράδυ του 1953, τέσσερα ιερά τέρατα της τζαζ – ο Τελόνιους Μονκ, ο Τσάρλι Πάρκερ, ο Τσαρλς Μίνγκους και ο Ρόι Χέινς – μαζεύτηκαν σε ένα κλαμπάκι της Νέας Υόρκης για μια μαγική, ιστορική εμφάνιση
Iggy Pop: «Τα ναρκωτικά βοηθούσαν να αποκτήσεις μια ενόραση για τη ζωή και τον κόσμο τριγύρω σου»
Ο «νονός του πανκ» αποδέχεται τον χαρακτηρισμό με αφορμή το ντοκιμαντέρ τεσσάρων επεισοδίων με τίτλο “Punk” στο οποίο εμφανίζεται ενώ είναι και παραγωγός του μαζί με τον John Varvatos.
Από τους Fugazi ως τους Foo Fighters: Όταν οι polaroids ήταν το Instagram των indie '90s
Στην έκθεση με τίτλο «Τα δικά μου ‘90s» παρουσιάζονται οι εκπληκτικές πολαρόιντ του τραγουδιστή των Shudder tο Think από εκείνη την ένδοξη «εναλλακτική» εποχή
Κωνσταντίνος Βήτα: «Η συνειδητοποίηση ότι κάποια μέρα θα φύγω από τη ζωή με γαληνεύει»
«Είναι μια περίεργη ώρα…» λέει ο αγαπημένος μουσικός μέσα από το νέο του EP, ενώ ετοιμάζεται για το live του στην Piraeus Academy, στις 30/3
Rotting Christ: «Πιστεύουμε ότι κάθε θρησκεία είναι σάπια, όπως και να λέγεται»
Αναδημοσίευση μιας παλιότερης συνέντευξης που έδωσε το δημοφιλές συγκρότημα στη LifO
Αυτά είναι τα κορίτσια που θα συμμετάσχουν στο live του Ms Pepper 2019
Οι παραγωγοί του Pepper 96.6 γράφουν για τις καλλιτέχνιδες που θα δώσουν το μουσικό στίγμα της φετινής διοργάνωσης
Bear Bones Lay Low: O Βενεζουελάνoς Ernesto Gonzalez έρχεται για μια ψυχεδελική βραδιά στο Ρομάντσο
Το αρχαϊκό συναντά το φουτουριστικό στοιχείο στη μουσική του Bear Bones Lay Low
«When I Get Home»: ο πιο ιδιοσυγκρασιακός δίσκος στην καριέρα της Solange
Η μικρή αδερφή της Beyonce επιστρέφει στις τεξανές ρίζες της με το τέταρτο και πιο πειραματικό άλμπουμ της
Το Plissken Festival ανακοινώνει τα πρώτα ονόματα του φετινού line-up
Giorgio Moroder, The Black Madonna, Nicola Cruz, Lebanon Hanover, Tinariwen: 5 σημαντικοί καλλιτέχνες στο καλοκαιρινό φεστιβάλ που θα διεξαχθεί στις 26 και 27 Ιουνίου στην Τεχνόπολη
Τα 10 αγαπημένα κομμάτια του Jordan μας μεταφέρουν στο πιο θρυλικό πάρτι του Μπέλφαστ
Ζητήσαμε από τον δημιουργό του «The Night Institute» να επιλέξει τα αγαπημένα του κομμάτια που δεν λείπουν σχεδόν ποτέ από τα sets του αυτήν την εποχή
Σημαντικοί καλλιτέχνες στηρίζουν τον Μόρισεϊ στο νέο του άλμπουμ – αλλά γιατί;
Παρόλο που κάποια μέσα τού ασκούν σκληρή κριτική και ένας μεγάλος αριθμός των φαν του έχει απογοητευτεί, φαίνεται πως ό,τι και να πει, υπάρχει κόσμος που τον στηρίζει φανατικά.
18 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Jonathan R. Mayers Jonathan R. Mayers 2.1.2019 | 18:11
Εκεί που πρωτοακούσαμε τους Depeche Mode να παίζουν μουσική βαρώντας κουτάλια σε ακτίνες ποδηλάτων.
Είναι και οι μόνοι άλλωστε που διασώθηκαν 35 χρόνια μετά.
avatar ddffgg11 2.1.2019 | 22:04
Έχω την εντύπωση ότι εκείνη την εποχή στην Ελλάδα, βαπτίζανε οποιαδήποτε Αγγλόφωνη μουσική ως "Ροκ" λόγω ασχετοσύνης...κάτι σαν το "Ξένα διάφορα" στις κασέτες ένα πράγμα. Τα συγκροτήματα που πήραν μέρος στο φεστιβάλ δεν άνηκαν στο Ροκ φάσμα (ή έστω δεν άνηκαν πλέον εκείνη την εποχή).

Οι Depeche Mode, ήταν καθαρά Synth Pop σχήμα εκείνη την εποχή, πριν γίνουν Synth Rock στα 90s. Το ίδιο και οι Talk Talk πριν κάνουν αυτούς τους πειραματικούς Post-Rock δίσκους που υποτίθεται πάτησαν πάνω σε αυτούς οι Radiohead πιο έπειτα...αλλά και οι The Cure εκείνη την εποχή έγερναν προς τη Synth-Pop μεριά. Οι "σκληροπυρηνικοί" (όπως τους χαρακτήρισαν) The Stranglers πάλι, το είχαν γυρίσει σε πιο Pop/Easy-Listening ακούσματα με τα "σκληροπυρηνικά" Feline και Aural Sculpture. Για Culture Club δε το συζητάμε καν. Η Nina Hagen δε ξέρω τι μουσική έπαιζε...Ροκ πάντως όχι.

Τους Telefone δεν τους έχω ακούσει πολύ για να εκφέρω άποψη, αλλά ίσως ήταν πιο Ροκ από τους παραπάνω. Μόνο οι The Clash να έκλειναν πιο πολύ στο Ροκ...αλλά και πάλι, δεν ήταν αυτοί που ήταν στα 70s.

Κατά τα άλλα άμα είχα γεννηθεί τότε, και ήμουν αρκετά μεγάλος σε ηλικία για να μπορώ να πάω θα πήγαινα, κυρίως για τους outsider Talk Talk (οι 2 πρώτοι τους Mainstream δίσκοι είναι άπαιχτοι!) αλλά και για την όλη φάση.
cham cham 2.1.2019 | 23:49
Ολοι και οι culture club και η Νina Hagen ανήκαν στην κατηγορία new wave όπως το λέγαμε τότε και το θεωρούσαμε είδος της rock. Δεν υπήρχε η σημερινή πληροφόρηση και η ταξινόμηση σε σχολές και είδη. Θα μπορούσες να τους πεις και post punk ή alternative ή electronic rock ή pop rock ή dance rock ή goth για τους cure αλλά όλοι ήταν new wave.
avatar ddffgg11 3.1.2019 | 08:59
Το New Wave ήταν πολύ γενικός όρος εκείνη την εποχή, και γενικά έτσι χαρακτήριζαν οτιδήποτε δεν ακουγόταν σαν 70s. New Wave είχαν χαρακτηριστεί από τους ηλεκτρονικούς Human League και Ultravox π.χ....μέχρι και μερικές δουλειές που έκαναν στο πρώτο μισό των 80s καλλιτέχνες τύπου Elton John και Bruce Springsteen, που προερχόντουσαν από τα 70s. Τρέχα γύρευε δηλαδή. Είναι δύσκολο να δώσεις τον ακριβή ορισμό του όρου "New Wave".
Jonathan R. Mayers Jonathan R. Mayers 3.1.2019 | 10:57
Πολύ σωστά όλα ήταν New Wave. Δεν υπήρχαν όλες οι υποδιαιρέσεις, οι οποίες ασκόπως διαχώρισαν τους fans.

Πληροφοριακά και τα σκληροπυρηνικά αγγλικά μέταλ συγκροτήματα της εποχής (Maiden, Priest, Motorhead κ.α.) ανήκαν σε αυτό που ονομάστηκε New Wave of British Heavy Metal.
5 οι Duran Duran, 5 και οι Deep Purple, με τα ίδια ακριβώς όργανα.
βλαχάκι (το) βλαχάκι (το) 3.1.2019 | 15:42
Το playlist των stranglers βλέπω πως ήταν το κάτωθι. Αν ισχύει αυτό (μην βαράτε δεν ήμουν εκεί :-P) ανοίγει και κλείνει αρκετά "δυνατά":

Nice 'n' Sleazy (Black and White)
Hanging Around (Rattus Norvegicus)
Bitching (No More Heroes)
I Feel Like a Wog (No More Heroes)
Uptown (Aural Sculpture)
Dead Ringer (No More Heroes)
No Mercy (Aural Sculpture)
Souls (Aural Sculpture)
Skin Deep (Aural Sculpture)
Let Me Down Easy (Aural Sculpture)
Golden Brown (La folie)
Midnight Summer Dream (Feline)
European Female (Feline)
Strange Little Girl (single)
Down in the Sewer (Rattus Norvegicus)
The Raven (The Raven)

To aural sculpture δεν το έχω ακούσει ομολογώ, αλλά το αμέσως προηγούμενο feline (που θεωρείται post-punk, new wave) είναι αγαπητός δίσκος (όχι για το midnight summer dream, για άλλους λόγους https://www.youtube.com/watch?v=Ofm6lDANps4). Οι stranglers μπορεί να είχαν απομακρυνθεί από ήχο τύπου tank/curfew του black and white, but they always did incorporate more things in their music from early on :-) Ίσως και ο διαχωρισμός pop/rock να είναι λίγο τεχνητός και βλακώδης, σε φάσεις, παρότι εξυπηρετούσε "φυλές" και διαχωρισμούς. Όπως και να 'χει τυπικά οι stranglers rock "προφίλ" είχαν πάντοτε, είτε always the sun, είτε nuclear device.

Με τις κατηγοριοποιήσεις, πάντως, ας μην έχουμε τρελές απαιτήσεις. Σε δίσκο ποι(ό)τητας και τύπου ...pop hits summer '86/"αυτές είναι οι επιτυχίες του σήμερα" είχα τύχει ν' ακούσω το "barbarism begins at home" των smiths, τρέχα γύρευε δηλαδή lol.


Υγ1. και τι σχέση έχουν οι human league του "the path of least resistance" (https://www.youtube.com/watch?v=fo6nVu99MYA) με "to don't you want me"?

Υγ2. Αrt pop/rock οι talk talk, στο the colour of spring και spirit of eden και τώρα θυμίθηκα που τα είχα πετύχει ως suggestion στο prog archives, με είχε εκπλήξει, είχα πει να τα ακούσω και αμέλησα!
cham cham 3.1.2019 | 18:47
Δύσκολο να θυμηθεί κανείς μετά 33+ χρόνια αν δεν είναι ελέφαντας. Στους Stranglers γινόταν η μεγαλύτερη φασαρία απέξω κι αυτό αποσπούσε την προσοχή. O JJ Burnel ήταν ημίγυμνος και κάποια άτομα ούρλιαζαν. Τα είπαν όμως όλα τα ωραία. Τους ξαναείδα και μετά από 5-6 χρόνια στο Ρόδον αλλά και πάλι δεν θυμάμαι ακριβώς ποια είπαν και με ποια σειρά. Δυστυχώς, αυτές οι πληροφορίες χάνονται από τη μνήμη αν δεν γίνει καταγραφή. Θυμάμαι (όχι με σιγουριά) ότι από τους Depeche Mode μου άρεσε το photographic και το είπαν στο encore και οι Clach δεν είπαν το london calling, είπαν το brand new cadillac.
avatar ddffgg11 3.1.2019 | 20:36
Κατ'αρχήν thumbs up για την αναφορά στο κομμάτι από το ντεμπούτο των Human League. Οι περισσότεροι στην Ελλάδα αλλά και στις περισσότερες χώρες, δυστυχώς τους θεωρούν One hit wonder band...αλλά το Reproduction και το Travelogue είναι αριστουργήματα. Σαφώς και δεν έχουν καμιά σχέση...αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι οι εμπορικοί Human League είναι και άσκημοι.

Το Colour Of Spring θα το χαρακτήριζα μεταβατικό άλμπουμ...μέσα στο άλμπουμ είχαν και μια εμπορική επιτυχία με το Life's What You Make It. Αν και γενικά ο δίσκος δε μου έκανε και πολύ κλικ προσωπικά, γιατί είμαι γενικώς της ηλεκτρονικής.

Τώρα για τους The Stranglers...κατ'αρχήν ποτέ δε τους θεωρούσα Punk από μουσική άποψη. Ποια Punk μπάντα θα έγραφε 7λεπτα τραγούδια και με KEYBOARDS; Είχαν περισσότερα κοινά με μπάντες τύπου Ultravox (πρώτη περίοδος με John Foxx), Devo, κτλ παρά με Sex Pistols και Ramones. Είχαν όμως το attitude (κυρίως λόγω του μπασίστα τους) και ίσως γι'αυτό να χαρακτηρίστικαν Punk. Πάσο. Αλλά και πάλι πόσο Ροκ μπορεί να θεωρηθούν τραγούδια όπως το Golden Brown και το Always The Sun που τα ακούς στα μεγάφωνα των σούπερ μάρκετ;
βλαχάκι (το) βλαχάκι (το) 3.1.2019 | 23:20
Ποιος τους απαυτό τους σεξ πήστολς, μωρέ when u have the https://youtu.be/Cwx_Qq56YTA that u should dance to your favorite devoid songs, such as
https://m.youtube.com/watch?v=_maN69aaKqM
?
βλαχάκι (το) βλαχάκι (το) 4.1.2019 | 09:46
...ξυπνάς το πρωί βγαίνεις έξω σε χτυπάει το κρύο αγέρι ακούς επαναλαμβανόμενα το uncontrollable urge και jocko homo (βλ. https://www.youtube.com/watch?v=cGaXiUHI-Og) των devo και το hero των neu! και ξυπνάς για τα καλά ρε παιδί μου :-D

Ευχαριστώ, αλλά όχι και one hit wonder οι human league. Θυμάμαι πριν κάνα χρόνο είχα πετύχει έναν μαλλιά στο μετρό που άκουγε με ακουστικά το "love action" και το τραγουδούσε δυνατά σε φάσεις. Κι εγώ τα δύο πρώτα έχω μόνο. Το δε https://www.youtube.com/watch?v=SL5bNDXx-K0 πιστεύω ότι είναι το πλέον κατάλληλο κομμάτι για νυχτερινές αστικές μετακινήσεις σε πόλη με φώτα και βροχή να κυλά στα τζάμια του λεωφορείου και ας κρατήσουμε αυτό το neon lights https://www.youtube.com/watch?v=YE6RdRQ3Qqk για νύχτες που δεν έχει βροχή.

Οι stranglers έχουν σίγουρα ένα punk δομικό στοιχείο, μαζί με άλλα coexistant ή και απολύτως prevalent φυσικά, και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου ότι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν "punk μπάντα" (too smart for that, sorry punk lovers). Παρεμπιπτόντως ποιο "golden brown"? το "la folie" το ομώνυμο πάει πίσω; διότι μπορεί να "κοπάναγε" στο rhythm ο Ζαν-Ζακ (όχι μόνος του) αλλά ήταν και μισός frog και είχαμε και την γαλλική μας κουλτούρα μας now and then. :-)

"Αλλά και πάλι πόσο Ροκ μπορεί να θεωρηθούν τραγούδια όπως το Golden Brown και το Always The Sun που τα ακούς στα μεγάφωνα των σούπερ μάρκετ;"

...Λοιπόν, επειδή το παραπάνω ήταν ελαφρώς πληγωτικό κι επειδή τυχαίνει συχνά να κοπανάω το κεφάλι μου στα ράφια του σούπερ μάρκετ μ' αυτά που έχω ακούσει ανασκολοπισμένα, έχω να δηλώσω ότι το οτιδήποτε μπορούν να το μετατρέψουν σε elevator music ή lullaby music (βλ. https://www.rockabyebabymusic.com/collections/music/products/lullaby-renditions-of-black-sabbath)
...εντάξει ίσως όχι το οτιδήποτε (θα ήθελα να τους δω να προσπαθούν το trout mask replica ας πούμε), αλλά you get my point. Επίσης John Foxx έχω αγοράσει από σούπερ μάρκετ, τα Sainsbury's συγκεκριμένα. ΧΑ! (βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Modern_Art_%E2%80%93_The_Best_of_John_Foxx) και θυμάμαι έναν παραγωγό ραδιοφώνου που είχε πει -τότε που άξιζε να ακούς ραδιόφωνο πότε πότε- ότι είχε πετύχει το θρυλικό garage rock compilation “ear-piercing punk” σε καλάθι σουπερ μάρκετ, ξανά ΧΑ! https://www.youtube.com/watch?v=kMJdK3Hcebg

___________

Cham εννοείται, αν δεν γίνει καταγραφή πού να θυμάται κανείς :-)

Φυσικά το σημαντικότερο είναι να βρίσκεται κανείς εκεί. (Είμαι ικανό να έχω τεχνητή νοσταλγία …ακόμη και για το «πάρτυ στην βουλιαγμένη» του ’83 που -εκτός του ότι ήμουν νήπιο- δεν ζούσαμε καν Ελλάδα τότε!)

Καλό το photographic και φαίνεται να έχεις απόλυτο δίκαιο, σύμφωνα με το κάτωθι τουλάχιστον:
https://www.setlist.fm/setlist/depeche-mode/1985/kallimarmaro-panathinalko-stadium-athens-greece-63d7f64f.html
cham cham 4.1.2019 | 15:10
Στη Βουλιαγμένη ήμουν δεκαφτάμιση χρονών, μόλις είχα τελειώσει το λύκειο. Είχαμε πάει με μηχανές και παπιά, μεγάλη παρέα, πολλοί συμμαθητές μου, ο αδερφός μου με την τότε γυναίκα του, νιόπαντροι, κι ο πρώην μου με τον οποίο περπατούσαμε πιασμένοι από το χέρι μέσα στο νερό που μας έφτανε κοντά στο γόνατο. Φορούσαμε μαγιό εγώ είχα βρεγμένα μακριά μαλλιά που κολλούσαν πάνω μου σαν φύκια κι ήμουν λίγο χοντρούλα με κάπως μεγάλη κοιλιά σαν αρκούδα, εν αντιθέσει με το άλλον που ήταν κάτισχνος και φαινόταν όλα τα πλευρά του. Κάποιος ρεπόρτερ μας τράβηξε χωρίς να το αντιληφθούμε. Η φωτογραφία αυτή (ασπρόμαυρη και κάδρο οι δυο μας) δημοσιεύτηκε την επόμενη μέρα στο σαλόνι της ελευθεροτυπίας μαζί με πολλές άλλες βέβαια αλλά ήταν η μοναδική που έδειχνε ένα ζευγάρι. Στενοχωρήθηκα και ντράπηκα έτσι που βγήκα κι άρχισα τη δίαιτα της ΝΑΣΑ που ήταν τότε της μόδας κι έχασα 5-6 κιλά.

After all these years, after all these tears, δεν αισθάνομαι πια ότι ήμουν εκεί κι ας έχω κι απόδειξη τη φωτοφραφία . Αλλωστε κι αυτή η δεκαεφτάχρονη, δεν είμαι εγώ.
βλαχάκι (το) βλαχάκι (το) 5.1.2019 | 17:26
Δεν πολυκαταλαβαίνω γιατί οι άρκτοι χρησιμοποιούνται σε αρνητικές συγκρίσεις, θα ρωτούσε το αρκουδάκι απ' το σκοτεινότερο Περού.

Δεν κυκλοφορούν και πολλές φωτό απ' το κοινό του event. Σε μία που θα μπορούσε να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά που αναφέρεις (black and white photo, καδράρισμα ατόμων) δεν βλέπω καμία "αρκούδα", κάθε άλλο. Ακόμη κι αυτή να μην είναι η φωτό όμως, σίγουρα "αρκούδα" δεν θα υπήρχε.

Πέραν της ελαφριάς πλάκας, δεν κατάλαβα αν επανέφερα στην μνήμη κάτι δυσάρεστο ή ευχάριστό ή ανάμεικτο με δυσάρεστο πρόσημο. Όπως και να χει. Thanks for sharing!
Haifischnet Haifischnet 7.1.2019 | 11:40
Κι εγώ που ήμουν εκεί, σάμπως θυμάμαι;
avatar Alkimos 7.1.2019 | 10:32
ΚΑΙ ήμουν εκεί ΚΑΙ θυμάμαι -σχεδόν- τα πάντα.
εδικά η πρώτη μέρα ήταν έκσταση, τελεφόν αδιάφοροι γάλλοι,παίξανε και πρώτοι, τους φορτώσανε οι γάλλοι διοργανωτές. ευτυχώς μας περιέλουζαν με λάστιχο λόγω ζέστης και τη βγάλαμε. τωκ τωκ, δυνατοί, αλλά ο κόσμος περίμενε ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΣΤΕΣ.
τεσπα, έχω πολλά να γράψω, χρόνο δεν έχω.
να ευχαριστήσω το Γιώργο το Havoc που ήταν σεκιουριτάς και με έβαλε. δε θα ξεχάσω ΠΟΤΕ την εμπειρία αυτή.

ΥΓ. σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ τη ξανθιά κοντοκουρεμένη(κούκλα), αν μπορεί κανείς και γνωρίζει θα το εκτιμήσω.
Haifischnet Haifischnet 7.1.2019 | 11:43
Αυτό που θυμάμαι έντονα, εκτός από την Nina Hagen, για την οποία πήγα στο φεστιβάλ πρωτίστως, ήταν η ανεκδιήγητη αντιμετώπιση που δέχθηκε ο Boy George. Ντράπηκα για λογαριασμό των ελληνοκάφρων, ένιωσα ότι δεν μας άξιζε να μας κάνει την τιμή, κι ας μην ήμουν φαν του είδους που υπηρετούσε.
avatar Alkimos 7.1.2019 | 12:45
ήταν τόσο κάφροι που ο ντράμερ πηρε φόρα και πέταξε με δύναμη την μπαγκέτα του στο πλήθος, μακάρι να πέτυχε κανενα χολιγκανι στο κεφάλι! τι πέτρα και κουτάκι μπιρας πέταξαν, δεν υπήρχε!
άσχετοι, κακόμοιροι βαλκάνιοι, επιτέλους είδαν άσπρη μέρα(συναυλία)
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή