Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Πώς η αδιάγνωστη κατάθλιψη έκλεψε τη ζωή μου

Πώς το αντιμετώπισα και πλέον είμαι σε θέση να χαμογελώ ξανά!

Παίρνω το θάρρος να δημοσιοποιήσω στο ευρύ κοινό ένα πολύ προσωπικό μου βίωμα, σκεπτόμενος το ενδεχόμενο ότι ίσως βοηθήσει κάποιους, όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη, και, επιπροσθέτως, ίσως να συνεισφέρει ένα λιθαράκι στην εξάλειψη του στίγματος.

 

.......................................................................

 

Ονομάζομαι Παναγιώτης Μποζέλος, είμαι 27 ετών και κάνω το διδακτορικό μου στις Νευροεπιστήμες, στο Ηράκλειο Κρήτης. Τον περασμένο Νοέμβριο επισκέφθηκα έναν ειδικό ιατρό και διαγνώστηκα με Μείζον Καταθλιπτικό Επεισόδιο. Τα ανησυχητικά σημάδια επέλεγα για καιρό να τα αγνοώ -μάλλον αρκετά χρόνια- με αποτέλεσμα η κλινική μου εικόνα κατά το φθινόπωρο να επιδεινωθεί δραματικά.

 

Από λόξα χαρακτήρα, ίσως κεκαλυμμένη εσωστρέφεια, επέμενα να μη το μοιράζομαι με φίλους, προσπαθώντας στις παρέες να δίνω πάντα τον καλύτερο μου εαυτό, να μιλάω, να γελάω, να παραμένω ένας ενδιαφέρων τύπος, αυτός που δε θα απέφευγες ποτέ, γιατί γνώριζες ότι θα σου φτιάξει την ημέρα. Αλλά για μένα τηρούσα μια άτεγκτη σιγή, ή μάλλον ορθότερα: μια παραπλανητική στάση εθελοτυφλίας.

 

-Τι κάνεις; Καλά είσαι;
-Ναι, μια χαρά! Εσύ; (χαμόγελο!)

 

Μηχανισμός άμυνας η στάση εθελοτυφλίας;
Μήπως όλα είναι στο μυαλό μου;
Αν το συνειδητοποιήσουν οι άλλοι θα γίνει πιο αληθινό;
Τι συμβαίνει;
Εγώ δεν επιζητούσα ποτέ το δράμα.
Οπότε μόνο σιωπή και χαμόγελα.

 

Σαν από φόβο ότι θα με εγκαταλείψουν, σαν από ενοχή ότι φταίω. Ώσπου κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι τη ζωή μου δεν τη ζω πια εγώ, αλλά ένα ανδρείκελο που αυταρχικά προστάζω να συμπεριφέρεται νορμάλ, με αταλάντευτη απάθεια απέναντι σε όποια δυσκολία.

 

Πριν αποφασίσω να αναζητήσω ιατρική αρωγή, τα κλινικά συμπτώματα [τα οποία παραθέτω στο τέλος του άρθρου] είχαν κλιμακωθεί σε βαθμό που δεν μπορούσα πια να ελέγξω. Είχα εξαντληθεί και η νόσος είχε προοδεύσει επικίνδυνα. Ευτυχώς, η εξειδίκευση που ακολουθώ στον κλάδο των Νευροεπιστημών με βοήθησε να αποδεχθώ -έστω και κάπως αργά- ότι αυτό πράγματι συμβαίνει σε μένα και, πιθανότατα, δεν θα έχει καλή κατάληξη, αν δε δράσω άμεσα. Αν δεν αναλάβω κάποια πρωτοβουλία, αν δεν πάρω τον εαυτό μου απ' το χεράκι, σαν ένας αποστασιοποιημένος παρατηρητής, που έρχεται σε γνωσιακή σύγκρουση με τις πεποιθήσεις/εμμονές του πρωταγωνιστή και επιθυμεί να δώσει λύση σε ένα αδιέξοδο έργο. Τραγική ειρωνεία δεν ονομάζεται αυτό;

 

Είναι παράλογο να μη θες να σηκωθείς απ' το κρεβάτι, να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου. Είναι παράλογο να μη θες να κοιτάξεις μέσα απ' το τηλεσκόπιο τα αστέρια που κάποτε τόσο αγάπησες. Πώς γίνεται τώρα να έχεις απομείνει μόνο με την ξέθωρη ενθύμηση ενός άλλοτε πηγαίου ενθουσιασμού; Θα συνέλθεις άραγε ποτέ; Είναι αναστρέψιμο;

 

Να επισημάνω σε αυτό το σημείο ότι είχα υπόψη μου το βεβαρυμένο κληρονομικό ιστορικό της οικογένειας μου και γνώριζα καλά ότι αυτό συνιστούσε παράγοντα επιβάρυνσης. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν εγώ -ο τρόπον τινά υποψιασμένος- ήμουν πεισματικά αρνητικός με την αποδοχή του προφανούς, τότε οι άλλοι, που ίσως να μην έτυχε να έχουν σχετικές προσλαμβάνουσες, πώς το διαχειρίζονται; Πόσο μόνοι νιώθουν; Πόσο αδύνατο τους είναι να επικοινωνήσουν την αλήθεια τους;

 

Η κλινική κατάθλιψη είναι μία πραγματική νόσος, με βιολογική υπόσταση. Διαταράσσεται η ισορροπία των νευροδιαβιβαστών που ελέγχουν τη διάθεση και τη σκέψη, αλλοιώνεται η συνδεσιμότητα των νευρικών κυκλωμάτων, το μοτίβο της ηλεκτροχημικής δραστηριότητας του εγκεφάλου, και εν τέλει καταρρέουν τα κίνητρα του ατόμου να πορεύεται δυναμικά και -γιατί όχι- κάπως "ανάλαφρα" σε αυτό το μάταιο βίο. Η κατάθλιψη σε βυθίζει σταδιακά σε μια αλγεινή κατατονία, νιώθεις ανίκανος να αποδράσεις. Είσαι πια φύσει αδύναμος να αντλήσεις χαρά/ικανοποίηση από οτιδήποτε, όλα μοιάζουν με "βουνό", αποσύρεσαι και παραλύεις καθημερινά μέσα σε μια παράλογη αλυσιτέλεια.

 

Γιατί είναι παράλογο να μη θες να σηκωθείς απ' το κρεβάτι, να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου. Είναι παράλογο να μη θες να κοιτάξεις μέσα απ' το τηλεσκόπιο τα αστέρια που κάποτε τόσο αγάπησες. Πώς γίνεται τώρα να έχεις απομείνει μόνο με την ξέθωρη ενθύμηση ενός άλλοτε πηγαίου ενθουσιασμού; Θα συνέλθεις άραγε ποτέ; Είναι αναστρέψιμο;

 

Συγχωρήστε μου τις λυρικές παρεκβάσεις, αλλά μόνον έτσι μπορώ να αποδώσω κάπως γλαφυρά το δικό μου τουλάχιστον υποκειμενικό βίωμα, που ονομάζεται κλινική κατάθλιψη.

 

Η κατάθλιψη, λοιπόν, είναι μια πραγματική νόσος και χρήζει αντιμετώπισης, ιατρικής παρακολούθησης, φαρμακευτικής ή/και ψυχοθεραπευτικής αγωγής. Δεν φταις εσύ! Πάψε να νιώθεις ενοχικά. Είναι φαύλος κύκλος αυτή η μανία αποσύμπλεξης του αιτίου/ αιτιατού. Ό,τι έγινε, έγινε!

 

Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν τα γονίδια, το περιβάλλον, τα βιώματα. Και ένα 7-18% του πληθυσμού είναι στατιστικά βέβαιο ότι θα νοσήσει μετά τα 18 έως τα 40. Γι αυτό, κοιταχτείτε μεταξύ σας, και πάνω απ' όλα κοιτάξτε τον εαυτό σας. Ο εαυτός σας είναι ό,τι πολυτιμότερο έχετε, γιατί αυτός θα πρέπει να αντιμετωπίσει ξανά την επόμενη μέρα, αυτός θα δώσει στήριξη σε όσους άλλους έχουν επίσης δυσκολίες και σας χρειάζονται πραγματικά.

 

Για να κλείσω θετικά, ήδη νιώθω καλύτερα, η διάθεση μου βελτιώνεται μέρα με τη μέρα, τα χρώματα γίνονται πιο έντονα, τα τραγούδια μου μιλούν ξανά, μου λείπουν ακόμη περισσότερο όσοι αγάπησα και είναι μακριά, ανακτώ κάθε μέρα τον παλιό, χαμένο μου εαυτό. Ειλικρινά ανυπομονώ να είμαι ξανά σε θέση να απολαύσω το ταξίδι!

 

~ἅπαξ μόνον βιοῖς~

 

Υ.Γ.: Γράφω αυτή την ανάρτηση στοχεύοντας να συνεισφέρω στην εξάλειψη του στίγματος και να παραινέσω όσους προβληματίζονται με κάποια συμπτώματα [δες πιο κάτω], να μη διστάσουν να αναζητήσουν την ενδεδειγμένη ιατρική βοήθεια. Δεν είναι ντροπή. Είναι αναγκαιότητα.

 

Αν ενδιαφέρεστε για τα πιο πρόσφατα άρθρα μου, έχετε ερωτήσεις ή επιθυμείτε να μου προτείνετε ένα θέμα, μπορείτε να με ακολουθήσετε στο Facebook και να επικοινωνήσετε μαζί μου.

 

Κλινικά Συμπτώματα Μείζονος Κατάθλιψης:

 

  • Καταθλιπτική διάθεση στη μεγαλύτερη διάρκεια της ημέρας, σχεδόν κάθε ημέρα, που αποκαλύπτεται είτε από υποκειμενική αναφορά (π.χ. αισθημάτων ή κενού) ή από παρατηρήσεις τρίτων.
  • Σημαντική ελάττωση του ενδιαφέροντος ή της ευχαρίστησης (ανηδονία) για όλες ή σχεδόν όλες τις δραστηριότητες στη μεγαλύτερη διάρκεια της ημέρας, σχεδόν κάθε ημέρα (που αποκαλύπτεται είτε από υποκειμενική περιγραφή είτε από παρατηρήσεις τρίτων).
  • Σημαντική απώλεια βάρους χωρίς περιορισμό της τροφής ή αύξηση βάρους (π.χ. μεταβολή του βάρους σώματος πάνω από 5% σε ένα μήνα) ή ελάττωση ή αύξηση της όρεξης σχεδόν κάθε ημέρα.
  • Αϋπνία (συχνά πρωϊνή - πρώιμη αφύπνιση) ή υπερυπνία σχεδόν κάθε ημέρα.
  • Ψυχοκινητική διέγερση ή επιβράδυνση, σχεδόν κάθε ημέρα (μπορεί να γίνει αντιληπτό από τρίτους αλλά δεν αποτελεί μόνο υποκειμενικό αίσθημα νευρικότητας ή νωθρότητας)
  • Κόπωση ή έλλειψη ενεργητικότητας σχεδόν κάθε ημέρα
  • Αίσθημα ματαιότητας ή υπερβολής ή αδικαιολόγητης ενοχής σχεδόν κάθε ημέρα
  • Μείωση της ικανότητας σκέψης ή συγκέντρωσης ή αναποφασιστικότητα σχεδόν κάθε ημέρα (είτε από υποκειμενική αναφορά είτε ως παρατήρηση από τρίτους).
  • Επαναλαμβανόμενες σκέψεις θανάτου (όχι μόνο φόβος θανάτου), επαναλαμβανόμενος αυτοκτονικός ιδεασμός χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο ή απόπειρα αυτοκτονίας ή συγκεκριμένο σχέδιο εκτέλεσης αυτοκτονίας.

 

 

 

 

Γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα, το 1989. Σπούδασε Μοριακή Βιολογία & Γενετική και συνεχίζει με διδακτορικό στις Υπολογιστικές Νευροεπιστήμες, στο Ίδρυμα Τεχνολογίας & Έρευνας (ΙΤΕ). Ασχολείται, μεταξύ άλλων, με τη φωτογραφία και την παρατηρησιακή αστρονομία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

 «Τι έγινε, Φοίβο; Κατάθλιψη;»
Τέσσερις λέξεις που με ταρακούνησαν, με άγχωσαν, με έκαναν να αισθανθώ ανθρώπινο σκουπίδι
Η εξομολόγηση ενός πρώην υποχόνδριου και ακραία αρρωστοφοβικού
Πώς γιατρεύτηκα απ' την αγχώδη διαταραχή, και πώς γελάω πλέον με τις φρίκες που έτρωγα παλιά
Μια γυναίκα μιλά για την πάλη της με την ψυχική διαταραχή και το στίγμα
Η 41χρονη Ελένη Γατίδου, με αφορμή την αυριανή Παγκόσμια Ημέρα για την Ψυχική Υγεία εξηγεί πώς το θέατρο και η θέλησή της, βοήθησαν στην κοινωνικοποίηση και την επανένταξη της στην αγορά εργασίας

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Πώς να επιβιώσετε στο πρώτο σας ταξίδι ως ζευγάρι
Χρήσιμες συμβουλές που θα αυξήσουν τις πιθανότητες να μην επιστρέψετε από τις solo διακοπές
H Medtronic παρουσιάζει το πρώτο «κατάστημα» για τον διαβήτη στην Αθήνα
Μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες ιατρικής τεχνολογίας παγκοσμίως ανοίγει το πρώτο Medtronic DIABETES.SHOP στην Αθήνα
Γιατί η νόσος του Αλτσχάιμερ εξακολουθεί να είναι ένα ιατρικό μυστήριο;
Αυτή τη στιγμή πολλές, μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες έχουν συσπειρωθεί πάνω στην έρευνα της νόσου
Οι άντρες δεν έχουν πια φίλους και όλο το συναισθηματικό βάρος πέφτει στις γυναίκες τους
Δόκτωρ Ρουθ προς millennials: Βρείτε χρόνο για σεξ
Σε συνέντευξή της η γνωστή σεξολόγος, στα 91 της σήμερα χρόνια, αποκαλύπτει την άποψη της για την πορνογραφία, το Διαδίκτυο και την έλλειψη χρόνου των σημερινών νέων
Εξωσωματική: όλα όσα δεν σου είπαν πριν ξεκινήσεις: Μια προσωπική ιστορία
Ένα κείμενο από το φόρουμ της Α,μπα
Η ηχορύπανση είναι πιο επικίνδυνη απ' όσο νομίζουμε
Έρευνες δείχνουν ότι οι περιοχές που έχουν πολύ θόρυβο επηρεάζουν αρνητικά την υγεία μας
3 πράγματα που θα σας φανούν χρήσιμα εάν αισθάνεστε εξουθενωμένοι
Η επιστήμη δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να αναπληρώσουμε τη χαμένη μας ενέργεια – χωρίς καφέ
Άνα Φόρεστ: Η δημιουργός της πρωτοποριακής Forrest Yoga έρχεται στην Αθήνα
Η Ανα Φόρεστ, συγγραφέας του «Fierce Medicine» και ο μουσικός σαμάνος Χοσέ Καλάρκο μας μιλούν λίγο πριν παρουσιάσουν το θεραπευτικό σύστημα της Forrest Yoga στο αθηναϊκό κοινό
15 απλά βήματα για τους αρχάριους της οικολογικής συμπεριφοράς
H σωτηρία του πλανήτη ξεκινάει από εμάς, το σπίτι μας και τις αγοραστικές επιλογές μας
Ένα απόγευμα με τις twerkers της Θεσσαλονίκης
Το twerk δεν είναι μόνο μια σειρά προκλητικών και σέξι κινήσεων
Τι συμβαίνει όταν τρίζεις τα δόντια σου στον ύπνο σου;
Το έντονο τρίξιμο στα δόντια ονομάζεται και βρουξισμός και μπορεί να προκαλέσει πολλά προβλήματα: από καταστροφή των δοντιών μέχρι και αλλαγές στην εξωτερική εμφάνιση του ατόμου
Η ζωή μου με τον διαβήτη
Πέντε άνθρωποι των οποίων η ζωή εξαρτάται από τις ενέσεις ινσουλίνης μοιράζονται τις εμπειρίες τους από τον διαβήτη που τους ταλαιπωρεί 24 ώρες το 24ωρο.
Fake-ation: Η νέα τάση των influencers διχάζει το διαδίκτυο
Γιατί να πας διακοπές, αν μπορείς απλώς να πεις μερικά φωτοσοπαρισμένα ψέματα για τα μέρη που (δεν) επισκέφθηκες ποτέ;
Δεν κοιμόμαστε αρκετά και αυτό μας σκοτώνει
Μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι ο ύπνος είναι σημάδι αδυναμίας ή τεμπελιάς; Στην πραγματικότητα, είναι ακριβώς το αντίθετο.
26 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 12 Επόμενα
avatar Martini 26.1.2017 | 13:47
Συγχαρητηρια για το αρθρο σας κ ευχομαι απο εδω κ περα ολα να πανε καλα!
avatar Supertrouper 26.1.2017 | 14:07
Μπράβο σου. Και γράφεις κ ωραία.
avatar
Ανώνυμος/η 26.1.2017 | 14:39
Εγώ "έχασα" μια ολόκληρη δεκαετία από τα 35 ως τα 45 ακριβώς επειδή πίστευα ότι είχα "βαρύνει". Όσοι και όσες έχουν αμφιβολίες για την ψυχική τους κατάσταση, μια εξέταση σε ψυχίατρο θα τους καθησυχάσει ή θα τους βάλει σε δρόμο αγωγής.
Μετά τον πρώτο μήνα θεραπείας με αντικαταθληπτικά άρχισα να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου. Ήταν φοβερό συναίσθημα. Σαν να έχεις να δεις κάποιον που αγαπάς 10 χρόνια και τον ξαναβρίσκεις.
Και, τέλος, τα αντικαταθληπτικά δεν είναι εξαρτησιογόνα. Τα ηρεμηστικά είναι. Αυτά.
Apothekerin Apothekerin 26.1.2017 | 15:01
Δυστυχως πολλοι ανθρωποι λογω ημιμαθειας αρνουνται τη φαρμακευτικη αγωγη. Εχουμε βαρεθει να ακουμε την τρελη ατακα "εγω ειμαι κατα των φαρμακων".
mr. pinkeyes mr. pinkeyes 15.5.2019 | 23:24
Και εγώ έχασα μία δεκαετία, προσπαθώντας μόνο με θεραπεία λόγου, που ήταν καλή αλλά όχι αρκετή για την κατάσταση μου. Αρνιόμουν ότι είχα πρόβλημα, και αρνούμουν τα φάρμακα. Δυστυχώς ένας κακός ψυχίατρος ενθάρρυνε την άρνηση μου (...). Τώρα κάνω σωματική ψυχοθεραπεία, και παίρνω "ελαφριά" ψυχοφαρμακα που στηρίζονται στην αγομελατινη (μελατονίνη), στην αλλαγή του βιορυθμου (βρήκα τη δύναμη και πήγα 2 φορές σε έναν ψυχίατρο της προκοπής! ..ο οποίος μάλιστα μου επεσήμανε την άρνηση μου να παραδεχτω ότι έχω πρόβλημα).. είδα μεγάλη διαφορά χωρίς καμία παρενέργεια, πέρα από έναν ελαφρύ πονοκέφαλο στην αρχή. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ο πολύ απλός διαλογισμός, που στην περίπτωση μου δούλεψε πολύ. Τώρα πηγαίνω σε εναν συμπαθή ψυχίατρο σε κέντρο υγείας.
( Και τους δύο ψυχιάτρους μου τους σύστησαν φίλοι, αλλά ο πρώτος απεδείχθη κακός. Μην κολλάτε με έναν γιατρό όταν δε βελτιώνεστε.. πηγαίνετε σε άλλον μέχρι να βελτιωθείτε).
Αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε όλους!!
avatar chrissie spanikou 18.5.2019 | 21:01
καλησπερα mr pinkeyes, θα μπορουσατε να αναφερετε που κανετε σωματικη ψυχοθεραπεια γιατι χρειαζεται κι εγω να τη δοκιμασω; θα σας ημουν ευγνωμων, ευχαριστω.
avatar Κύρος 26.1.2017 | 16:25
Ημουνα τυχερός γιατί η δική μου περίοδος (περίπου 1,5 χρόνο) κατέληξε σε κατάρρευση. Αναγκάστηκα, λοιπόν, να δω τη κατάθλιψή μου κατάματα, να ζητήσω βοήθεια και, σχετικά σύντομα, να τη ξεπεράσω.
Πολύ χαρακτηριστικό πρακτικά το ξύπνημα μετά από 2-3 ώρες ύπνου, αλλά και η αδυναμία να ακούσω μουσική, που λάτρευα. Τα υπόλοιπα δεν τα είχα συνειδητοποιήσει...
Με στήριξαν φίλοι (όχι όλοι), οικογένεια αλλά και στη δουλειά. Καθοριστική ήταν η συμβολή της σκυλίτσας μου, που με έσπρωξε πρώτη να προγραμματίσω την καθημερινότητά μου, αλλά, κυρίως, η ισχυρή θέλησή μου να ξαναβρώ τον εαυτό μου.
Το να ντρέπεσαι και να το κρύβεις (ακόμα κι από τον εαυτό σου), είναι σαν να ντρέπεσαι που κουτσαίνεις μετά από στραμπούληγμα και απλά να στέκεσαι, φτιάχνοντας γύρω σου ένα κόσμο σταματημένο. Ετσι δεν θα ξανατρέξεις ποτέ...

Τα σέβη μου!!
avatar Μαργαριτα 26.1.2017 | 17:03
Καλησπέρα σε όλους.Εγω προσωπικά είμαι ευτυχής που διάβασα το άρθρο σας
Ήμουν ένα πολύ χαρούμενο άτομο.Αρχές Δεκεμβρίου επειγόντως νοσηλεύτηκε και χειρουργήθηκε η κόρη μου, εμένα συνέχεια στο νοσοκομείο.Οταν επιστρέψαμε στο σπίτι, διαπίστωσα πως ο,τι έκανα πριν δεν μπορούσα να το κάνω , ένιωθα μία τεράστια αηδία . Συγκεκριμένα, μου άρεσε να διαβάζω βιβλία, άκουγαατραγούδα μιλαγα με φίλους και φίλες, πήγαινα βόλτες.
Η κόρη μου πρώτη κατάλαβε πως κάτι συμβαίνει και πως πρέπει να πάω σε ψυχίατρο.Εγω αρνιομουν πεισματικά.Εκλαιγα πολλές φορές κατά την διάρκεια της ημέρας.
Δεν ήθελα να μου μιλάει κανένας .
Μέρα με τη μέρα γινομουν χειρότερα, άρχισα να έχω άγχος και φοβίες. Στις 17/01/17, πήγα σε ψυχίατρο, διαγνώστηκα με διπλή αγχωδης και καταθλιπτική διαταραχή.
Μού έδωσε χάπια και μου συνέστησε οπωσδήποτε ψυχολόγο.
Είμαι σε αναμονή της καλυτέρευσης, διότι είχα κάποιες παρενέργειες από τα χάπια.
Όλα τα συμπτώματα που αναφέρετε τα είχα , όλα μα όλα.
Ένιωθα ένα τεράστιο κενό μέσα μου, δεν είχα συναισθήματα, ούτε λύπη , Τίποτα δεν με συγκινούσε τίποτα, δεν έτρωγα .
Αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι στην αναμονή της ζωης
Η διάγνωση με πλήγωσε , θέλω κάτι γι'αυτό να μου πείτε.
Τις πρώτες μέρες με τα χάπια νιώσατε κάπως χαμένος;
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για το άρθρο σας , σαν βάλσαμο στην καρδιά μου λειτούργησε.
avatar Loysi 27.1.2017 | 19:12
Κάνε υπομονή. Σε 20 μέρες κάνουν δουλειά τα αντικαταθληπτικά.
avatar fal_prin 15.5.2019 | 18:17
καλησπέρα,
τα φάρμακα πάντα θέλουν λίγο χρόνο να δράσουν. στη δικη μου περίπτωση πρώτα έδιωξαν το άγχος και μετά την κατάθλιψη, αλλά τις 2 -3 πρώτες εβδομάδες ένιωθα κάπως πιο βαριά κι εγώ. Δώστε χρόνο. Αν σας πλήγωσε η διάγνωση ίσως είναι γιατί ακόμα υπάρχει το στερεότυπο ότι οι ψυχικές νόσοι ισοδυναμούν με αδυναμία χαρακτήρα, κάτι που έχει καταρριφθεί από την επιστημονική κοινότητα. Αυτά συμβαίνουν στον οποιοδήποτε, είναι σαν να έχεις σπάσει το πόδι σου ή σαν να έχεις διαβήτη. Καλή συνέχεια!
avatar Μαργαριτα 26.1.2017 | 17:06
Η θεραπεία μου ξεκίνησε στις 17/1/17
Παίρνω κουράγιο από αυτά που γράφετε.
avatar
Ανώνυμος/η 26.1.2017 | 18:16
Άντε σιδεροκέφαλη.
Καλησπέρα Μαργαρίτα οι πρωτες 2 βδομάδες ειναι δυσκολες γιατι ουσιαστικα αλλαζει η χημεία του εγκεφάλου.Κανε υπομονη και ειλικρινά σου το λεω η αλλαγη δεν θα αργησει να φανει!!Καλη δυναμη!!
avatar Μαργαριτα 27.1.2017 | 15:21
Σε ευχαριστώ πολύ να είσαι καλα
dune dune 26.1.2017 | 19:33
Λατρευω το αρθρο αυτο γιατι ειναι ειλικρινες κι αληθινο.

Δυστυχως περασα και γω μια τετοια κατασταση. 3 χρονια απο τη ζωη μου βαλτωμενη, σα να μην υπηρχα. Καπως σαν εκεινα τα σωματιδια που ταξιδευουν στο συμπαν διαπερνωντας τα παντα χωρις να αλληλεπιδρουν με τιποτα.

Πονουσα μεσα μου χωρις εμφανη λογο και αιτια. Κι οταν λεω πονουσα εννοω πονουσα. Ηθελα να πεθανω αλλα δεν ειχα την ορεξη να κανω τιποτα γι αυτο. Ευχομουν να μπορουσα να χαρισω τη ζωη μου σε καποιον που πεθαινει κι εχει ορεξη για ζωη. Δε με χωρουσε ο τοπος, ενιωθα οτι δεν ανηκω πουθενα. Ασε η μοναξια. Φοβερη μοναξια. 3 χρονια τα περασα χωρις φιλους και βολτες. Αυτα τα χρονια ειχα κ πολυ ανεβασμενη αρτηριακη πιεση. Το αστειο ειναι οτι οι κοντινοι μου ανθρωποι και γνωστοι ενοχληθηκαν απο την κατασταση μου και ντρεποντουσαν για μενα. Σαν η αδυναμια μου να τους φανηκε αηδιαστικη και παραλογη.

Σιγα σιγα τα συμπτωματα αρχισαν να υποχωρουν απο μονα τους. Βεβαια νιωθω οτι ισως δεν εχει φυγει τελειως
avatar Μαργαριτα 26.1.2017 | 21:56
Με την πίεση το ίδιο πρόβλημα έχω και εγώ.
Αντιμετωπιζω τώρα την ενόχληση των γνωστών και συγγενών μου στο άκουσμα της λέξης κατάθλιψη. Απλά σκέπτομαι πως τωρα θα γίνει το ξεκαθάρισμα, όσοι είναι για μένα θα μείνουν, όσοι υπήρχαν στην ζωή μου για άλλο λόγο ας φύγουν.
avatar Loysi 27.1.2017 | 19:15
Και γιατί αισθάνεσαι υποχρεωμένη να τους πληροφορίσεις για την κατάθληψη;
Άκου ενόχληση.
avatar BettyK 26.1.2017 | 23:28
Μετά από πολλά πράγματα που έχασα από τη ζωή μου αν έκανα το συναίσθημά μου εικόνα θα ήταν εγώ στο έδαφος και ένα τεράστιο πόδι να με πατάει κρατώντας με κάτω ακούνητη.
Προηγούμενα 12 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή