Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

H τελευταία συνέντευξη του Τάκη Κανελλόπουλου στον Χρήστο Παρίδη

Το 33ο Ευρωπαϊκό Πανόραμα Κινηματογράφου, με αφορμή τα 30 χρόνια από τον θάνατό του σημαντικού Σαλονικιού σκηνοθέτη, προβάλει online τις ταινίες του «Εκδρομή», «Ουρανός», «Ρομαντικό σημείωμα».
«Δεν φοβήθηκα ποτέ τίποτα. Κινδύνεψα πολλές φορές, και από τον θάνατο ακόμα».

Την 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου, όπως έλεγαν το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στις αρχές του, το 1960, οπότε προβλήθηκε ο «Μακεδονικός Γάμος» στο Ολύμπιον της πλατείας Αριστοτέλους –εκεί ακριβώς όπου γίνονται και τώρα οι προβολές‒, ο μόλις εικοσιεπτάχρονος Σαλονικιός Τάκης Κανελλόπουλος χρίσθηκε μέσα σε μία βραδιά η μεγάλη ελπίδα του ελληνικού κινηματογράφου.

Γόνος γνωστής οικογένειας της πόλης, τα επόμενα χρόνια όχι μόνο δεν διέψευσε όσους πίστεψαν σ' αυτόν αλλά οτιδήποτε δικό του, ταινία, ασπρόμαυρα ντοκιμαντέρ και λυρικές ταινίες μεγάλου μήκους, παρότι δεν είχε καμία τύχη στις αίθουσες από άποψη εισιτηρίων, θριάμβευε στα διεθνή φεστιβάλ.

Ο Φρανσουά Τριφό δίδασκε την «Εκδρομή» στην παριζιάνικη IDHEC, ο Φελίνι είχε προσέξει το ταλέντο του και είχε μιλήσει θετικά γι' αυτόν, τα διεθνή έντυπα αναφερόντουσαν σε αυτόν ως εκπρόσωπο του νέου ευρωπαϊκού σινεμά, τα φεστιβάλ τον βράβευαν και οι ταινιοθήκες του ΜοΜΑ στη Νέα Υόρκη και της Cinémathèque Française στο Παρίσι εξασφάλισαν κόπιες της.

 

Ο ωραίος και μελαγχολικός Τάκης δεν ενέδιδε στις σειρήνες, δεν εγκατέλειπε τη γενέτειρά του, εξακολουθούσε να γυρίζει μικρά αριστουργήματα στον βορειοελλαδικό χώρο ‒ άλλωστε, ήταν ο πρώτος που εισήγαγε το συννεφιασμένο μακεδονικό τοπίο πολύ πιο πριν από τον Αγγελόπουλο, κυκλοφορούσε στην πόλη με μια χαρακτηριστική λευκή Alfa Romeo convertible, σύχναζε στο Ντορέ, το στέκι των φεστιβαλιστών απέναντι από τον Λευκό Πύργο, και στο αριστοκρατικό Φλόκα στην Τσιμισκή, συνδεόταν με τις ωραιότερες Ελληνίδες, άσημες και διάσημες, της εποχής του και αποτελούσε μια ξεχωριστή προσωπικότητα της Θεσσαλονίκης.

 

Ο κινηματογράφος για μένα είναι δύο πράγματα: ή ένα πρόβλημα που βάζει ο σκηνοθέτης να λύσουν οι θεατές, όπως ο «Πολίτης Κέιν», ή ένα ταξίδι που σε παίρνει μαζί του, όπως τα «Χιόνια στο Κιλιμάντζαρο». Εγώ ήμουν πάντα υπέρ του ταξιδιού.


Μέχρι που άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Με το που μπήκε η δεκαετία του '70, ο κινηματογράφος του ανήκε ήδη στο παρελθόν, οι ταινίες του δεν είχαν πια ούτε το σφρίγος των προηγούμενων ούτε εξέφραζαν την πολιτικοποιημένη γενιά που σε λίγο θα έπαιρνε τα ηνία στην κοινωνική αλλά και στην καλλιτεχνική ζωή.

 

Ο Κανελλόπουλος, που άλλωστε ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στο πλατύ κοινό, σταδιακά απομονώθηκε, έπαψε να ανήκει στην πρωτοκαθεδρία των αγαπημένων του νεανικού κοινού του Φεστιβάλ, ο εξώστης, που έτσι κι αλλιώς δεν ήξερε από τρόπους, τον γιουχάιζε, αδιαφορώντας για τη συμβολή του στην εξέλιξη του ελληνικού σινεμά.

 

«Εκδρομή»
«Εκδρομή»
«Ρομαντικό Σημείωμα»
«Ρομαντικό Σημείωμα»

 

Τη συνέντευξη που ακολουθεί την πήρα χάρη στην παλιά του φίλη Χρύσα Κυριακίδου, τη γυναίκα του θρυλικού φωτορεπόρτερ Γιάννη Κυριακίδη, για λογαριασμό του σαλονικιώτικου περιοδικού SL. Συνάντησα τον ξεχασμένο από πολλούς πλέον σκηνοθέτη στον παλιό Τόττη της παραλιακής λεωφόρου Νίκης. Κάπνιζε αδιάκοπα και ήταν σκεφτικός. Χάρηκε που κάποιος τον θυμήθηκε και μου ανοίχτηκε.

 

Μου ζήτησε να μη χρησιμοποιήσω μαγνητόφωνο, μου είπε όσα ήθελε να καταθέσει και σύντομα διέκοψε τη συνομιλία μας. Κλείστηκε και πάλι στον εαυτό του. Πρέπει να ήταν οι τελευταίες μέρες του Αυγούστου ή αρχές Σεπτέμβρη του 1990. Τη συνέντευξη δεν την είδε ποτέ τυπωμένη.

 

Πέθανε στις 21 Σεπτέμβρη σε ηλικία 57 ετών από έμφραγμα, πικραμένος και μόνος. Εκείνη τη μέρα το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου τού ενέκρινε το τελευταίο του σενάριο με τίτλο «Ο χτεσινός κόσμος». Είχε προλάβει να μας αφήσει 10 ταινίες, κάποιες από αυτές μεγάλης πνοής και λυρισμού. Το 33ο Ευρωπαϊκό Πανόραμα Κινηματογράφου, με αφορμή τα 30 χρόνια από τον θάνατό του, προβάλει online τις ταινίες του «Εκδρομή», «Ουρανός», «Ρομαντικό σημείωμα».

  

— Πολλοί σάς συνδέουν με τα τραπεζάκια του παλιού Φλόκα που δεν υπάρχει πια και ήταν για χρόνια το αγαπημένο σας στέκι.

Ήταν μεγάλη η απογοήτευσή μου όταν έκλεισε. Έπρεπε να το είχε πάρει ο δήμος.


— Για όλα υπάρχει ημερομηνία λήξης.

Για μερικά πράγματα δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης, είναι κληρονομιά. Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης για την ψυχή. Ο άνθρωπος πεθαίνει, αλλά αφήνει μια ολόκληρη ιστορία. Κι άλλους τους θυμούνται με αγάπη γι' αυτή την ιστορία τους κι άλλους με μίσος. Κάποτε, κάποιος στρατηγός είπε: «Όταν φύγω από τη ζωή, θ' αφήσω τριανταφυλλιές και θάλασσες». Αυτό είναι το σπουδαίο. Τι αφήνεις όταν φεύγεις.


— Μιλάτε με έναν ρομαντισμό ξένο για την εποχή μας. Οι άνθρωποι σήμερα είναι πιο ωμοί και υπολογιστές.

Στη Θεσσαλονίκη υπήρχαν κάποτε σπουδαίοι άνθρωποι που δεν υπάρχουν πια, και δεν εννοώ μόνο καλλιτέχνες. Άνθρωποι αριστοκράτες, άρχοντες ‒ δεν μιλάω ταξικά, για το κέντρο της πόλης και τους πλούσιους. Μιλώ για την Πάνω Πόλη, την Καλαμαριά, το Ντεπό, για τον Βαρδάρη. Παντού υπήρχε μια αλήθεια, ένας σεβασμός, μια ευγένεια που δεν υπάρχει πια. Μπορούσες να στηριχτείς σ' έναν φίλο, να έχεις ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις.

 

Ο Τάκης Κανελλόπουλος στη χοροεσπερίδα της Πρώτης Εβδομάδας Ελληνικού Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη (1960). Φωτό: Ψηφιακό Αρχείο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Ο Τάκης Κανελλόπουλος στη χοροεσπερίδα της Πρώτης Εβδομάδας Ελληνικού Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη (1960). Φωτό: Ψηφιακό Αρχείο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης


— Νομίζω, αναφέρεστε σε μια Θεσσαλονίκη μακρινή.

Είναι η Θεσσαλονίκη των παιδικών και νεανικών μου χρόνων και επειδή ακριβώς είναι αδύνατο να διώξω τις αναμνήσεις μου από τότε, πάντα θα την αγαπώ. Εδώ γνώρισα τους πρώτους μου έρωτες και τις πρώτες μου λύπες. Εδώ πέρασα μερικά από τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής μου, στο Αμερικανικό Κολέγιο, μαζί με σπουδαίους καθηγητές που μου έμαθαν να αγαπώ την Ελλάδα. Σε μια Θεσσαλονίκη μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι η Αθήνα είναι αυτή που με αγάπησε και με ανέδειξε. Εκεί έζησα δεκαέξι χρόνια, γνώρισα ανθρώπους σπάνιους που με αγάπησαν και με στήριξαν πολύ. Η Αθήνα, κακά τα ψέματα, είναι αυτή που δίνει τη μεγάλη ευκαιρία για οποιοδήποτε επάγγελμα.

 

— Μιλήστε μου για την καριέρα σας.

Πολύ νέος ήθελα να γίνω δημοσιογράφος, αλλά ένας δημοσιογράφος σε φωτιές και πολέμους, όχι κλεισμένος σ' ένα γραφείο. Δούλεψα στον «Ελληνικό Βορρά» έναν χρόνο, αλλά εφόσον δεν μου δόθηκε η ευκαιρία για τέτοιες αποστολές, αποφάσισα να γίνω σκηνοθέτης κινηματογράφου. Σπούδασα στην Αθήνα για έναν χρόνο, στη Σχολή Σταυράκου, αλλά έφυγα αμέσως στο Μόναχο, όπου έμεινα επίσης έναν χρόνο, παρακολουθώντας γυρίσματα στα στούντιο Bavaria. Η δεύτερη ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου είναι αυτή του Μονάχου. Γυρίζοντας στην Ελλάδα, δούλεψα ως ραδιοσκηνοθέτης, μεταφράζοντας αμερικανικό θέατρο, μέχρι που βρήκα παραγωγό για τον «Μακεδονικό Γάμο».


— Είχατε παρακολουθήσει και τα γυρίσματα της «Στέλλας» του Κακογιάννη.

Ναι, είχα την τύχη να είμαι εκεί, στη δημιουργία αυτού του αριστουργήματος. Ο Μιχάλης Κακογιάννης, όπως και ο Νίκος Κούνδουρος, υπήρξαν δύο μεγάλα ταλέντα του ελληνικού κινηματογράφου από καταβολής του. Ο Κούνδουρος, ένας σκληρός ποιητής, ο Κακογιάννης, λυρικός και φιλόσοφος. Μετά από αυτούς υπάρχουν τα εξαιρετικά ταλέντα του Βασίλη Γεωργιάδη, του Γιώργου Τζαβέλλα και του Γρηγόρη Γρηγορίου. Ο Αγγελόπουλος είναι ένα φαινόμενο. Άλλοι είναι παθιασμένοι μαζί του και άλλοι τον θεωρούν τίποτα. Εμένα δεν με εντυπωσιάζουν οι διεθνείς κριτικές και τα βραβεία που πήρε, αλλά έχω να πω ότι ο «Θίασος» είναι μια μεγάλη ιστορική αλήθεια και γι' αυτό τον συγχαίρω.

 

Ο σκηνοθέτης Τάκης Κανελλόπουλος με τους ηθοποιούς Λίλη Παπαγιάννη και Άγγελο Αντωνόπουλο, στην επίσημη προβολή της ταινίας «Εκδρομή» (1966). Φωτό: Ψηφιακό Αρχείο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Ο σκηνοθέτης Τάκης Κανελλόπουλος με τους ηθοποιούς Λίλη Παπαγιάννη και Άγγελο Αντωνόπουλο, στην επίσημη προβολή της ταινίας «Εκδρομή» (1966). Φωτό: Ψηφιακό Αρχείο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης


— Γράψατε κι εσείς ιστορία μέσα από τις ταινίες σας.

Εμένα στον κινηματογράφο με ενδιαφέρει η αλήθεια. Έκανα ταινίες στις οποίες μίλησα για την πατρίδα, για τον έρωτα, για τη φτώχεια, για τον πόλεμο, για την ελευθερία. Τελείωσα το '81 και σταμάτησα, συνεπής όπως πάντα με τον εαυτό μου. Δεν είχα τίποτε άλλο να πω.

 

— Γενναία στάση. Φαντάζομαι ότι κάποιος που έχει τέτοιες αξίες έρχεται σε ρήξη με πολλούς.

Πολλοί είναι οι φίλοι, με τους οποίους δεν έχω πια καμία σχέση. Οι περισσότεροι, άλλωστε, βρίσκονται στο εξωτερικό. Αν και τον περισσότερο καιρό είμαι μόνος, δεν είμαι μοναχικός άνθρωπος. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να φοβούνται την αλήθεια κι εγώ την αλήθεια πάντα την έλεγα.

 

— Δεν φοβηθήκατε γι' αυτό;

Δεν φοβήθηκα ποτέ τίποτα. Κινδύνεψα πολλές φορές, και από τον θάνατο ακόμα.


— Η «αλήθεια» είναι το μόνο που σας ενδιαφέρει στον κινηματογράφο;

Ο κινηματογράφος για μένα είναι δύο πράγματα: ή ένα πρόβλημα που βάζει ο σκηνοθέτης να λύσουν οι θεατές, όπως ο «Πολίτης Κέιν», ή ένα ταξίδι που σε παίρνει μαζί του, όπως τα «Χιόνια στο Κιλιμάντζαρο». Εγώ ήμουν πάντα υπέρ του ταξιδιού.


— Ποια είναι η σχέση σας με τη λογοτεχνία;

Θεωρώ τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ τον μεγαλύτερο συγγραφέα του 20ού αι. Ήταν άφοβος, δεν φοβόταν ούτε τον θάνατο, αγαπούσε μοναδικά τις γυναίκες και έγραφε μόνο την αλήθεια. Θεωρώ, επίσης, ότι το μεγαλύτερο φιλοσοφικό βιβλίο που γράφτηκε ποτέ είναι οι «Άθλιοι» του Βίκτωρος Ουγκώ. Όπως αγαπώ πολύ το επικό βιβλίο του Σολόχοφ «Ήρεμος Δον».

 

«Ουρανός»
«Ουρανός»

 

— Έχετε εκδώσει κι εσείς βιβλία.

Δεν είμαι συγγραφέας. Αν γράφω κάτι, είναι γιατί επέστρεψα στο παλιό όνειρο της δημοσιογραφίας. Τα βιβλία που γράφω υπάρχουν άνθρωποι που τ' αγαπούν πολύ για την απλότητα και την αλήθεια που περιέχουν. Τα ποσοστά μου τα χαρίζω σε ορφανοτροφεία. Είναι βιβλία απλά, με βαθιές αλήθειες. Εμένα θα με θυμούνται πάντα ως σκηνοθέτη.


— Στα βιβλία αυτά, όπως και στις ταινίες σας, υμνείτε τον έρωτα.

Εγώ ήμουν άνθρωπος της περιπέτειας. Όχι της καλοπέρασης, αλλά της βαθιάς αλήθειας σε μια ερωτική σχέση, όσο κι αν κρατούσε αυτή η σχέση. Θεωρώ πολύ σπουδαίους τους ανθρώπους αυτούς που ξέρουν να ερωτεύονται αληθινά. Είναι μεγάλο πράγμα να ξέρεις ν' αγαπάς και ν' αγαπιέσαι. Όπως είναι και μεγάλο πράγμα να βρίσκεις ευτυχία στο να δίνεις παρά να παίρνεις. Ερωτεύτηκα δύο φορές στη ζωή μου μέχρι θανάτου. Το ένα ήταν ένα κορίτσι από την Πελοπόννησο και το άλλο ένα κορίτσι από το Μόναχο.


— Μιλήστε μου για τη μεγάλη σας αγάπη για την Ελλάδα.

Η Ελλάδα έχει επιδείξει στο παρελθόν μεγαλουργήματα και στη ζωή και στην τέχνη και στον πόλεμο. Με θλίβει η σημερινή νεολαία και το κατάντημά της. Μια νεολαία χωρίς ιδανικά, βουτηγμένη στην ασυνειδησία. Θα σκύψω το κεφάλι στη γενιά που θα συνέλθει από αυτό το κατάντημα, που θα σεβαστεί και θ' αγαπήσει αυτή την πατρίδα, όπως την αγάπησα εγώ.

 

Ο Τάκης Κανελλόπουλος (με το λευκό παντελόνι) στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με συνεργάτες της ταινία του «Ρομαντικό Σημείωμα» (1978). Φωτ.: Από τον τόμο «Τάκη Κανελλόπουλος» που  αφιέρωσε στον σκηνοθέτη το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Ο Τάκης Κανελλόπουλος (με το λευκό παντελόνι) στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με συνεργάτες της ταινία του «Ρομαντικό Σημείωμα» (1978). Φωτ.: Από τον τόμο «Τάκη Κανελλόπουλος» που αφιέρωσε στον σκηνοθέτη το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

 

To 33ο Ευρωπαϊκό Πανόραμα Κινηματογράφου, με αφορμή τα 30 χρόνια από τον θάνατό του, προβάλει online τις ταινίες του Τάκη Κανελλόπουλου «Εκδρομή», «Ουρανός», «Ρομαντικό σημείωμα».

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα στο Bard College της Νέας Υόρκης θέατρο και κινηματογράφο. Έχω γράψει για τα περιοδικά SL, Πρόσωπα, 01, Εικόνες του Κόσμου, Symbol του Επενδυτή, όπως και για τις σημαντικότερες ελληνικές εφημερίδες.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

60 χρόνια Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: η ιστορία, οι σταρ, οι μεγάλες στιγμές σε ένα συναρπαστικό timeline
Όλες οι κομβικές στιγμές του θεσμού που έμελλε να γίνει βασικό συστατικό του DNA της πόλης
ονειρεύομαι μια εκδρομή
Οι Καθημερινές ιστορίες του Τάκη Κανελλόπουλου
Θόδωρος Αγγελόπουλος και Κατρίν Ντενέβ στο 40ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Στο Ολύμπιον το 1999
Στο κέντρο η Λίλυ Παπαγιάννη
Μια αναμνηστική φωτογραφία μετά την «Εκδρομή»… ασπρόμαυρη σαν την ταινία

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

H Μαρία Ναυπλιώτου μιλά για τους ρόλους της καριέρας της
Η Μαρία Ναυπλιωτου συζητά με τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για τις υπέροχες γυναίκες που έχει υποδυθεί συνδέοντάς τις με τις κινηματογραφικές τους ενσαρκώσεις.
Η χαμένη πόλη του Σέσιλ ντε Μιλ
Ο επιτυχημένος σκηνοθέτης του παλιού Χόλιγουντ, που πέθανε σαν σήμερα, έθαψε για χρόνια το τεράστιο σκηνικό μιας αιγυπτιακής πόλης κάτω από μια έρημο της Καλιφόρνια
Αφιέρωμα στον Νέο Ελβετικό Κινηματογράφο από την πλατφόρμα της Ταινιοθήκης
10 ελβετικές ταινίες θα προβληθούν στην ψηφιακή πλατφόρμα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, από τις 27 Ιανουαρίου έως και τις 3 Φεβρουαρίου.
Το σινεμά στην τηλεόραση: Δέκα ταινίες που θα δούμε προσεχώς σε streaming
Η πανδημία μεταφέρει το σινεμά στο σπίτι μας.
Τζιμ Κάρεϊ: Ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα έγινε 59 ετών
Μια σύντομη αναδρομή στην καριέρα του δημοφιλέστερου κωμικού των '90s, ο οποίος επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο έπειτα από μια δύσκολη περίοδο για τον ίδιο.
8 κινηματογραφικές σκηνές με ζυμαρικά που μας ανοίγουν την όρεξη
Με αφορμή την αυριανή Διεθνή Μέρα Ιταλικής Κουζίνας συγκεντρώσαμε κινηματογραφικές σκηνές όπου πρωταγωνιστεί η βασική πρώτη ύλη της ιταλικής κουζίνας, τα ζυμαρικά.
«Μία Νύχτα στο Μαϊάμι»: Tο σκηνοθετικό ντεμπούτο της βραβευμένης ηθοποιού Ρετζίνα Κινγκ
Τέσσερις φίλοι, θρύλοι στον χώρο τους, επιχειρηματολογούν προφητικά για το μέλλον της μαύρης κουλτούρας στις ΗΠΑ.
 «Promising young woman»: Μια πρωτότυπη παραβολή της φεμινιστικής εκδίκησης
Το πρόθυμο θύμα μετατρέπεται σε αυτόκλητο τιμωρό στο σκηνοθετικό ντεμπούτο της Βρετανίδας ηθοποιού Έμεραλντ Φένελ, που αναποδογυρίζει το κλισέ του θρίλερ εκδίκησης, με την εξαιρετική Κάρι Μάλιγκαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Οι ταινίες που περιμένουμε το 2021
Οι κριτικοί κινηματογράφου Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος και Γιάννης Ζουμπουλάκης συζητούν για τις πιο σημαντικές ταινίες που θα δούμε μέσα στο 2021, ξεκινώντας με κριτική αποτίμηση αυτών που προβάλλονται τον Ιανουάριο σε streaming πλατφόρμες.
Up: To σπουδαιότερο κοινωνικό τηλεοπτικό πείραμα που έγινε ποτέ
Ο θάνατος του Βρετανού σκηνοθέτη Μάικλ Άπτεντ κλείνει τον κύκλο της μοναδικής σειράς που κατάφερε να καταγράψει με τόση ειλικρίνεια την πραγματική ζωή.
Για τον Δημήτρη Εϊπίδη που έφυγε σήμερα
Με τις κινηματογραφικές επιλογές του άνοιξε τους ορίζοντες μιας συντηρητικής πόλης με καταλυτικό τρόπο και σε καθοριστικό βαθμό, καλλιεργώντας τις νέες γενιές σκεπτόμενων και τολμηρών νέων κινηματογραφιστών και κινηματογραφόφιλων, που σύντομα θα έφερναν έναν νέο αέρα.
Σινεμά σε έναν φάρο: Ζητείται σινεφίλ για να περάσει 7 μέρες μόνο με ταινίες και κύματα
Το Φεστιβάλ του Γκέτεμποργκ ψάχνει έναν τολμηρό σινεφίλ για το φετινό του πρότζεκτ με θέμα το social distancing.
Η αγαπημένη μου ταινία του 2020 αφηγείται την τελευταία μέρα λειτουργίας ενός μπαρ
Ένα αριστουργηματικό δείγμα σύγχρονου υβριδικού σινεμά, ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία, η ταινία «Bloody Nose, Empty Pocket» παρουσιάζει με τον πιο υποβλητικό τρόπο την τελευταία μέρα λειτουργίας ενός «περιθωριακού» μπαρ.
«Τα θραύσματα μιας γυναίκας»: Βανέσα Κίρμπι και Έλεν Μπέρστιν σε ερμηνείες για Όσκαρ
Ένας άτυχος τοκετός πυροδοτεί τη βαθιά διάσταση μιας γυναίκας με την οικογένειά της, καθώς και μια ατσάλινη ερμηνεία από τη Βανέσα Κίρμπι, στη νέα ταινία του Ούγγρου Κορνέλ Μουντρουκσό που κάνει πρεμιέρα στο Netflix στις 7/1.
Αντόλφας Μέκας: Διαδικτυακή πρεμιέρα της θρυλικής ταινίας του 1963 Hallelujah the hills
Το Le Cinéma Club προβάλλει για πρώτη φορά διαδικτυακά το Hallelujah the hills για δύο εβδομάδες. Δείτε το όσο είναι καιρός.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή