Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Tenet: 4 αστεράκια στην πολυαναμενόμενη νέα ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν
Σινεμά

Tenet: 4 αστεράκια στην πολυαναμενόμενη νέα ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν

Πρεμιέρα στην Ελλάδα την Τετάρτη - Διαβάστε την κριτική του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου.

Ο Πρωταγωνιστής (Τζον Ντέιβιντ Γουόσινγκτον) στο Tenet προσπαθεί να σώσει τον κόσμο από μια καταστροφή χειρότερη και από τον Αρμαγεδδώνα και ο Κρίστοφερ Νόλαν, άθελά του, καλείται να σώσει το σινεμά από την πιο δεινή φάση στην ιστορία του.

 

Η πρωτοφανής ιική επίθεση που εξακολουθούμε να δεχόμαστε συμπίπτει απόκοσμα με τον πόλεμο του χρόνου που διαδραματίζεται σε έναν επικών διαστάσεων κατασκοπικό γρίφο που αψηφά τα spoilers (εδώ ταιριάζει το κλισέ «σημασία έχει το ταξίδι») και την απλή εξήγηση, που κατά τόπους μοιάζει με απόσπαση προσοχής, παίζοντας με όρους της αληθινής φυσικής, την γκρίζα ζώνη μεταξύ επιστήμης και φαντασίας, με περίπου ενάμισι τραυματισμένο ρομάντζο και με κάποιον συγκρατημένο αστεϊσμό, αξιομνημόνευτο για τα σοβαροφανή κυβικά του Βρετανού σκηνοθέτη.

 

Με ανοιχτό μυαλό και οξυμένη διάθεση, το Tenet μπορεί να μην είναι το μάννα (ή το θαύμα) εξ ουρανού που επιτάσσουν οι αυξημένες προσδοκίες της εποχής, αλλά καταφέρνει μια επιτυχημένη ακροβασία σε ένα δύσβατο βουνό, σαν ανώνυμος Bond βγαλμένος από τη ζώνη του λυκόφωτος, με λοξή κοψιά και εμβόλιμο φλέγμα, και ένα intellectual οπλοστάσιο να τον πλαισιώνει.

 

Ανοίγοντας διάλογο με το ίδιο το είδος που πραγματεύεται, ο Νόλαν κατασκευάζει έναν James Bond με τους δικούς του όρους, μια και ποτέ δεν του εμπιστεύτηκαν ένα επεισόδιο της κινηματογραφικής σειράς. Τοποθετεί στο επίκεντρο έναν ήρωα που όχι μόνο δεν γνωρίζει τίποτε από τη σπαζοκεφαλιά της αποστολής του αλλά λαμβάνει και ασαφείς απαντήσεις από έναν καλοντυμένο σωτήρα-συνεργάτη (Πάτινσον).

 

Αν και η πλοκή συναρτάται με επικίνδυνα πυρηνικά και μια εναλλαγή από το μέλλον στο παρελθόν, το Tenet, μια παλίνδρομη λέξη που σημαίνει αξίωμα με την ευρύτερη έννοια, δεν είναι ένα παλιομοδίτικο time travel με τις κλασικές εκρηκτικές παγίδες. Η ανεστραμμένη αφήγηση είναι το θεμελιώδες, βασικά κερδισμένο στοίχημα του Κρίστοφερ Νόλαν και ο πράκτορας-κλειδί οφείλει να το αισθανθεί, αντί να το καταλάβει, για να δράσει σε συνθήκες κατεύθυνσης και θερμότητας κυριολεκτικά ανάποδες, στο ίδιο πλάνο, με πολλαπλό point of view!

 

Ο Νόλαν εφευρίσκει ένα ειδικό λεξικό εικόνων και κανόνων και οπτικοποιεί τις πιθανότητες της επιλογής, προσφέροντας διπλό κίνητρο στον Πρωταγωνιστή: αφενός στρατολογείται γιατί είναι μόνος στον κόσμο και δεν έχει τίποτε ή κάποιον να χάσει, αφετέρου γνωρίζει την Κατ (Ντεμπίκι).
Ο Νόλαν εφευρίσκει ένα ειδικό λεξικό εικόνων και κανόνων και οπτικοποιεί τις πιθανότητες της επιλογής, προσφέροντας διπλό κίνητρο στον Πρωταγωνιστή: αφενός στρατολογείται γιατί είναι μόνος στον κόσμο και δεν έχει τίποτε ή κάποιον να χάσει, αφετέρου γνωρίζει την Κατ (Ντεμπίκι).

 

Πειράζοντας τον ούτως ή άλλως άτακτο νόμο της εντροπίας, ο Νόλαν εφευρίσκει ένα ειδικό λεξικό εικόνων και κανόνων και οπτικοποιεί τις πιθανότητες της επιλογής, προσφέροντας διπλό κίνητρο στον Πρωταγωνιστή: αφενός στρατολογείται γιατί είναι μόνος στον κόσμο και δεν έχει τίποτε ή κάποιον να χάσει, αφετέρου γνωρίζει την Κατ (Ντεμπίκι), υποταγμένη σύζυγο του αμείλικτου Ρώσου ολιγάρχη Σάτορ (Μπράνα), ο οποίος την εκβιάζει, χωρίζοντάς την από τον ανήλικο γιο της.

 

Ανοίγοντας διάλογο με το ίδιο το είδος που πραγματεύεται, ο Νόλαν κατασκευάζει έναν James Bond με τους δικούς του όρους, μια και ποτέ δεν του εμπιστεύτηκαν ένα επεισόδιο της κινηματογραφικής σειράς. Τοποθετεί στο επίκεντρο έναν ήρωα που όχι μόνο δεν γνωρίζει τίποτε από τη σπαζοκεφαλιά της αποστολής του αλλά λαμβάνει και ασαφείς απαντήσεις από έναν καλοντυμένο σωτήρα-συνεργάτη (Πάτινσον), που τον παρακινούν να βουτήξει ακόμη βαθύτερα στην ασταμάτητη ροή πληροφοριών που δεχόμαστε ταυτόχρονα κι εμείς, ως θεατές. Μάλιστα, του επισημαίνεται πως δεν είναι «Ο» πρωταγωνιστής αλλά ένας από τους πολλούς, για να μη νομίζει πως η ανθρωπότητα κρέμεται αποκλειστικά από τις δικές του αποκοτιές, όπως παραδοσιακά συμβαίνει με τις προσωποκεντρικές περιπέτειες που έχουν προηγηθεί.

 

Ο πράκτορας του Νόλαν ανήκει στη CIA, απαλλαγμένος από λεπτομέρειες ψυχολογικού background, είναι Αμερικανός, αφρικανικής καταγωγής και μάλλον κοντός. Εισχωρεί σταδιακά σε έναν κοσμοπολίτικο καρκίνο, από τη φωτογένεια της Ιταλίας και τη βαβούρα της Βομβάης ως την πεζότητα της Εσθονίας και την ψυχρότητα της Νορβηγίας, για να ντιλάρει σημαντικότατα θέματα, μαθαίνει πώς να στέκεται όσο περνά η ώρα και η σεκάνς όπου η δίμετρη με τα τακούνια και πισθάγκωνα δεμένη Ντεμπίκι πασχίζει να σταματήσει ένα κινούμενο όχημα με τα ατελείωτα πόδια της, ενώ εκείνος βουτάει από το παράθυρο και χρησιμοποιεί τα χέρια για να αποφύγει τα χειρότερα, λειτουργεί σαν χιουμοριστική παρένθεση μιας σχέσης εμπιστοσύνης που ανανεώνεται και ενός αδιόρατου δέους – είναι και η διαφορά ύψους, με την οποία διασκεδάζει επίτηδες ο Νόλαν.

 

Αν και η πλοκή συναρτάται με επικίνδυνα πυρηνικά και μια εναλλαγή από το μέλλον στο παρελθόν, το «Tenet», μια παλίνδρομη λέξη που σημαίνει αξίωμα με την ευρύτερη έννοια, δεν είναι ένα παλιομοδίτικο time travel με τις κλασικές εκρηκτικές παγίδες.
Αν και η πλοκή συναρτάται με επικίνδυνα πυρηνικά και μια εναλλαγή από το μέλλον στο παρελθόν, το «Tenet», μια παλίνδρομη λέξη που σημαίνει αξίωμα με την ευρύτερη έννοια, δεν είναι ένα παλιομοδίτικο time travel με τις κλασικές εκρηκτικές παγίδες.

 

Ο χρόνος, αυτός ο δραματικός υδράργυρος που τόσο έχει απασχολήσει τον Νόλαν σε ολόκληρη τη φιλμογραφία του, παίρνει τη μορφή καμπύλης που ψαλιδίζεται και κάμπτεται συνεχώς στο Tenet. Γι' αυτόν, το παθητικό concept του πεπρωμένου μεταφράζεται στην αντίληψη της πραγματικότητας: η βασική ιδέα της ταινίας είναι η δυνατότητα κάθε ανθρώπου να δώσει προσοχή στις παραμέτρους ώστε να επέμβει σε αυτό που γενικώς αποκαλείται «μοίρα». Οι κατασκευασμένες πύλες εισόδου και εξόδου στον χρόνο ισοδυναμούν με την απόφαση.

 

Με όρους καθαρά κινηματογραφικούς ο Νόλαν στήνει το κυκλικό επιτραπέζιό του, μόνο που τα ζάρια τα ρίχνουν παραπάνω από ένας παίκτης κάθε φορά. Η πλοκή εκτρέπεται και μπερδεύει σε σύγκριση με πιο γραμμικές διαδρομές. Επανέρχεται, θέτοντας το ερώτημα «πότε», εκτός από το «πώς» – το «γιατί» μπαίνει σε τρίτη μοίρα.

 

Το πιο δεινό σενάριο για την ανθρωπότητα που εκπόνησε σε αυτό εδώ το απερίστροφα φιλμικό του κάστρο είναι η αμνημονία, η θανάσιμη λήθη που υπερβαίνει τη δεδομένη ιστορική συγκυρία της Δουνκέρκης και τους προσωπικούς εφιάλτες του Memento και του Interstellar, της ταινίας που ίσως μοιάζει περισσότερο με το Tenet.

 

Ασταμάτητα υποκινούμενο από το σβέλτο μοντάζ της Λέιμ και το βομβικό σάουντρακ του Γκόρανσον (Όσκαρ για τον Μαύρο Πάνθηρα), το Tenet παίρνει μερικές απαραίτητες ανάσες για χαλαρό Q&A πρακτόρων που φαντάζουν δανεικοί στο προσωρινό παρόν, διασχίζοντας σε παράλληλη ακολουθία την πολύστροφη δράση του σε σκηνές που απαιτούν προσήλωση και αξιώνουν τον θαυμασμό.

 

 

 

Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Νόλαν

Πρωταγωνιστούν: Τζον Ντέιβιντ Γουόσινγκτον, Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι, Ρόμπερτ Πάτινσον, Κένεθ Μπράνα

Πρεμιέρα την Τετάρτη 26/8

 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στην Καλλίπολη του Πειραιά. Σπούδασα Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Επιστήμες Τύπου και Πληροφόρησης, με κατεύθυνση στον κινηματογράφο, στη Σορβόνη. Ξεκίνησα να δουλεύω ως κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό Σινεμά και τον ΑΝΤΕΝΝΑ και συνεργάστηκα με εφημερίδες και περιοδικά σε μόνιμη βάση. Εδώ και μια δεκαετία, κάνω κριτικές σε ταινίες, συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις από τα μεγάλα φεστιβάλ και ρεπορτάζ για τη LIFO και τον ALPHA TV.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο Κρίστοφερ Νόλαν έκανε μία «παρορμητική αγορά» αεροπλάνου και το έριξε πάνω σε κτήριο για το Tenet
Για την νέα του ταινία Tenet, ο Κρίστοφερ Νόλαν δεν λυπήθηκε ούτε τα έξοδα αλλά ούτε και τα αεροπλάνα
Τα 10 καλύτερα blockbuster των 90s
Από το Μάτριξ ως τον Τιτανικό
24 ώρες στη ζωή του Ρόμπερτ Πάτινσον
Μια μέρα με τον Ρόμπερτ Πάτινσον στο Παρίσι έχει μόδα, αρώματα και γαλλική κουζίνα

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το «Τραγούδι αγάπης» (1950) του Ζαν Ζενέ
Η μία και μοναδική του ταινία που χρηματοδότησε ο Νίκος Παπατάκης
Λίγο πριν από το Φεστιβάλ Καννών, για το «Motorway 65»
Η Εύη Καλογηροπούλου συμμετέχει στο φετινό Φεστιβάλ Καννών με την ταινία μικρού μήκους «Motorway 65». Μια συνέντευξη με τον Θοδωρή Κουτογιαννόπουλο.
Η «ρεμπετοαναβίωση» στον ελληνικό κινηματογράφο των αρχών της δεκαετίας του ’60
Οι ταινίες του Κώστα Φέρρη, του Πάνου Κουτρουμπούση, του Τάσου Δενέγρη και του Ανδρέα Αναστασάτου, που εισβάλλουν στον κόσμο του ρεμπέτικου, μ’ έναν ντοκιμαντερίστικο τρόπο, και το αναδεικνύουν.
Η τολμηρή αφροαμερικανική πρωτοπορία του Όσκαρ Μισό στο 11ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου
Η φυλετική απάντηση του Όσκαρ Μισό στη ρατσιστική «Γέννηση ενός Έθνους» (1915) του Ντ. Γ. Γκρίφιθ ήταν μια θεματική πρόταση που αποδείχτηκε πολύ τολμηρή για τα κοινωνικά ήθη του 1920. Δείτε την online στο 11ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου της Ταινιοθήκης.
Το σινεμά του Στέλιου Μάινα και οι ταινίες της εβδομάδας
Μια συζήτηση με το Στέλιο Μάινα για το σινεμά και το θέατρο. Και οι νέες ταινίες της εβδομάδας. Ο Στέλιος Μάινας αυτό τον καιρό πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Κάποτε στον Βόσπορο», στο Θέατρο Βεάκη.
Πρώτο teaser για το «Πρόστιμο», τη νέα crime ταινία του Φωκίωνα Μπόγρη
Η νέα ταινία μεγάλου μήκους του Φωκίωνα Μπόγρη, που θα κάνει πρεμιέρα στο 61ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, είναι δείγμα αληθινά ανεξάρτητου κινηματογράφου.
Τρίτη και 13: 10 ταινίες για να δεις την πιο άτυχη μέρα του χρόνου
Μια κινηματογραφική λίστα γεμάτη προλήψεις, δεισιδαιμονίες και κακοτυχία.
«Δεν αντέχω άλλο αυτή την ξεφτίλα»: Ξαναβλέποντας το «Νοκ Άουτ» του Παύλου Τάσσιου
Βλέποντας την ταινία υπό το πρίσμα της συνθήκης στην οποία διαβιούμε το 2020, σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα από τη νοσταλγία, ακόμα κι αν ήσουν τότε βρέφος, ακόμα κι αν δεν είχες γεννηθεί.
H περίπτωση Όρσον Γουέλς. Toυ Κωστή Παπαγιώργη
Σαν σήμερα πεθαίνει το 1985 Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός του κινηματογράφου. Ο Κωστής Παπαγιώργης διαβάζει τη βιογραφία του μεγάλου ηθοποιου από τον David Thompson
Podcast/ Josep, Τα χελιδόνια της Καμπούλ, Αντρέι Ταρκόφκσι, σινεμά σαν προσευχή. Οι νέες ταινίες.
Δύο σκεπτόμενα animation από το φεστιβάλ Καννών, και το «ένθεο» σινεμά από τον γιο του Ταρκόφσκι ― O κριτικός κινηματογράφου της LIFO Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος μιλά για τις ταινίες που ξεχώρισε αυτή την εβδομάδα
Η Θέλγια Πετράκη ήταν η αποκάλυψη του Φεστιβάλ Δράμας
Η σκηνοθέτις της αριστουργηματικής ταινίας μικρού μήκους «Bella», που απέσπασε εξαιρετικά σχόλια και τον Χρυσό Διόνυσο στο πρόσφατο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, μιλά για την αληθινή ιστορία αγάπης που την ενέπνευσε.
«The Capote Tapes»: Τα απόρρητα του Προυστ της ποπ κουλτούρας, Τρούμαν Καπότε
Ένα νέο ντοκιμαντέρ που ανακεφαλαιώνει τη φανταχτερή διαδρομή του Τρούμαν Καπότε, επωφελούμενο από ανέκδοτες ηχογραφήσεις και συνεντεύξεις από τα αρχεία του, που έρχονται για πρώτη φορά στο φως,
30 χρόνια «Καλά Παιδιά»
Αναμνήσεις από το μεγάλο σινεμά στην μεγάλη οθόνη
Τότε που χορεύαμε... O Νίκος Πάστρας γύρισε την ταινία «Μελατονίνη» κατά τη διάρκεια του ΑDD Festival
Small talk με τον σκηνοθέτη της ταινίας που κέρδισε το βραβείο πρωτότυπης μουσικής στο Φεστιβάλ Δράμας, για τους ήχους του Γιάννη Βεσλεμέ.
Podcast/ 43ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας: Μια ανασκόπηση
Ο Χρήστος Παρίδης και ο Αλέξανδρος Διακοσάββας συζητούν για όσα τους άρεσαν και όσα τους χάλασαν στο φετινό φεστιβάλ.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή