Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Park: Η μπαλάντα μιας απελπισμένης γενιάς
Σινεμά

Park: Η μπαλάντα μιας απελπισμένης γενιάς

Η Σοφία Εξάρχου έφτιαξε μια ταινία για τους σημερινούς εφήβους με το αβέβαιο μέλλον. Και σαρώνει τα βραβεία σε παγκόσμια φεστιβάλ.

 

Μια παρέα παιδιών που ζουν μέσα στην απομόνωση και την πλήξη στις παρατημένες εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Χωριού, έρημου και ερειπωμένου δέκα χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι το θέμα της ταινίας Park της Σοφίας Εξάρχου, η οποία κέρδισε μόλις το βραβείο του τμήματος «Νέοι Σκηνοθέτες» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν και ετοιμάζεται να ταξιδέψει σε ένα σωρό άλλα κινηματογραφικά φεστιβάλ (έχει ανακοινωθεί ήδη η συμμετοχή της σε αυτά του Ρέικιαβικ, της Βαρσοβίας, του Λονδίνου και της Ρώμης). Λίγες μέρες πριν από τη βράβευσή του στο Σαν Σεμπαστιάν, το Park προβλήθηκε στο Φεστιβάλ του Τορόντο, όπου κέρδισε τις εντυπώσεις του κοινού και των κριτικών – και τώρα η νέα κινηματογραφίστρια έχει μόλις επιστρέψει στην Αθήνα. Με το Park κάνει ουσιαστικά το ντεμπούτο της, αφού είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία στην οποία υπογράφει το σενάριο και τη σκηνοθεσία –στο ενεργητικό της έχει επίσης δύο μικρού μήκους ταινίες– και σε κερδίζει με την ωμή αλήθεια, χωρίς φτιασίδια και τάσεις ωραιοποίησης.


Τη ρωτώ γιατί θέλησε να ασχοληθεί με τη νέα γενιά, μια γενιά για πολλούς από χέρι χαμένη. «Η ιδέα ξεκινά από μια παρέα νέων παιδιών και όχι από το Ολυμπιακό Χωριό, όπως νομίζουν πολλοί» λέει. «Θέλησα να αφηγηθώ την ιστορία μιας παρέας έφηβων αγοριών που ζουν σε ένα απομονωμένο μέρος, απ' όπου δεν υπάρχει καμία διέξοδος και καμία ελπίδα, τίποτα. Το Ολυμπιακό Χωριό υπήρξε η έμπνευση για να κατασκευάσω έναν χώρο αφηρημένο και όχι τυπικά ελληνικό, ένα no man's land. Ουσιαστικά χρησιμοποίησα εγκαταστάσεις και εγκαταλελειμμένα αθλητικά κτίρια εκτός Ολυμπιακού Χωριού. Φυσικά, αυτό το "μέρος" κάνει και ένα καυστικό και σκληρό σχόλιο σε σχέση με την πορεία της χώρας μας, αλλά ταυτόχρονα δίνει και την αντίθεση μεταξύ της νέας γενιάς και ενός χώρου στοιχειωμένου. Αν οι Ολυμπιακοί της Αθήνας φαντάζουν μακρινή ανάμνηση, ας θυμηθούμε αυτούς του Ρίο. Η ιστορία του μεγάλου σόου και της πτώση, μετά το σόου επαναλαμβάνεται».

 

Η κρίση είναι παντού και η εικόνα που δημιουργεί είναι αρκετά ζοφερή. Ακόμα και η ίδια η πραγματικότητα μας ξεπερνά καμιά φορά.


«Άρα, θα ήταν λάθος να πούμε ότι πρόκειται για μια ταινία που μιλάει για την ελληνική κρίση» σκέφτομαι δυνατά. «Μου αρέσει που οι περισσότερες κριτικές που έχουν γραφτεί μέχρι στιγμής από ανθρώπους που έχουν δει την ταινία δεν αναφέρονται στην κρίση και στην Ελλάδα αλλά εντάσσουν την ιστορία στο πλαίσιο μιας γενικότερης κρίσης, πανευρωπαϊκής ή ακόμα και παγκόσμιας. Μιας κρίσης που αφορά περισσότερο τον δυτικό κόσμο, τέλος πάντων. Αυτό ήταν και η αρχική μου πρόθεση, να μιλήσω για το τι συμβαίνει εδώ, αλλά με έναν τρόπο που αυτό να αφορά κι έναν άνθρωπο που βρίσκεται οπουδήποτε στον κόσμο».

 

Η ταινία συμμετέχει σε όλα τα σημαντικά διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ που γίνονται αυτή την εποχή, ενώ έχει ήδη κερδίσει το βραβείο του τμήματος «Νέοι Σκηνοθέτες» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν.
Η ταινία συμμετέχει σε όλα τα σημαντικά διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ που γίνονται αυτή την εποχή, ενώ έχει ήδη κερδίσει το βραβείο του τμήματος «Νέοι Σκηνοθέτες» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν.


Η ιστορία του Park τοποθετείται δέκα χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και παρακολουθεί μια παρέα αγοριών που ζει ανάμεσα στις εγκαταλελειμμένες αθλητικές εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Χωριού της Αθήνας. Τα αγόρια περιφέρονται άσκοπα ανάμεσα στα ερείπια, στήνοντας παιχνίδια-βίαιες απομιμήσεις των ολυμπιακών αθλημάτων και οργανώνοντας ζευγαρώματα σκύλων για να βγάλουν χρήματα. Ο μεγαλύτερος της παρέας, ο Δημήτρης, ετών 17, μαζί με την Άννα, ετών 22, και πρώην αθλήτρια, προσπαθούν να ξεφύγουν από το Χωριό με προορισμό τα τουριστικά ξενοδοχεία των νοτίων προαστίων, αναζητώντας την αποδοχή, πολλές φορές με άγριο και απελπισμένο τρόπο. Εκτός από ελάχιστους επαγγελματίες ηθοποιούς, οι πιο πολλοί από τους οποίους είναι σπουδαστές σχολών υποκριτικής, και έναν-δυο του Εθνικού, τους περισσότερους χαρακτήρες στην ταινία τους υποδύονται καθημερινά παιδιά, τα οποία είναι ως επί το πλείστον παιδιά μεταναστών. Για να τα βρουν, η Σοφία και οι συνεργάτες της χρειάστηκε να οργανώσουν κάστινγκ που κράτησαν σχεδόν έξι μήνες και από τα οποία πέρασαν πάνω από 500 παιδιά. «Νομίζω πως αυτή ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη δημιουργία της ταινίας» εξηγεί. «Στο τελικό στάδιο των οντισιόν εστιάσαμε στα αυτοσχεδιαστικά παιχνίδια, προκειμένου να δημιουργηθεί μια ομάδα αγοριών που θα ταιριάζουν μεταξύ τους και θα είναι σε θέση να επικοινωνούν και να σχετίζονται. Η ταινία δεν έχει πολλούς διαλόγους και βασίζεται περισσότερο στην ωμή ενέργεια αυτών των παιδιών. Το σενάριο που έγραψα έγινε εκατό φορές πιο σημαντικό όταν ξεκίνησα να δουλεύω με αυτά τα παιδιά, κι αυτό με συγκινεί πολύ. Τα περισσότερα από αυτά βιώνουν δυσκολίες και στην πραγματική τους ζωή».

 

«H αρχική μου πρόθεση ήταν να μιλήσω για το τι συμβαίνει εδώ, αλλά με έναν τρόπο που αυτό να αφορά κι έναν άνθρωπο που βρίσκεται οπουδήποτε στον κόσμο», λέει η Σοφία Έξαρχου. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
«H αρχική μου πρόθεση ήταν να μιλήσω για το τι συμβαίνει εδώ, αλλά με έναν τρόπο που αυτό να αφορά κι έναν άνθρωπο που βρίσκεται οπουδήποτε στον κόσμο», λέει η Σοφία Έξαρχου. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι να φτιάχνεις μια ταινία στην οποία οι περισσότεροι συμμετέχοντες δεν είναι ηθοποιοί. «Ήταν πολύ δύσκολο. Κέρδισα όμως μια αμεσότητα που δεν θα μπορούσαν να μου δώσουν οι επαγγελματίες, κι ας με τρέλαιναν όταν καμιά φορά μου έλεγαν: "Μα, την ίδια σκηνή θα κάνουμε τώρα, κυρία; Βαριόμαστε. Ας κάνουμε κάτι άλλο". Δεν είχαν συναίσθηση του ότι κάναμε ταινία».


«Τελικά, αυτή η γενιά έχει μέλλον;» «Η εφηβεία αυτής της γενιά έχει, δυστυχώς, συμπέσει με μια πολύ δύσκολη συγκυρία κι έτσι κανείς δεν μπορεί να φανταστεί το μέλλον τους. Αυτό που διαφαίνεται όμως είναι πως θα χρειαστεί να καταβάλουν μεγαλύτερο κόπο απ' ό,τι οι έφηβοι της δικής μου γενιάς. Πάντως, σε ό,τι αφορά την ταινία, δεν είναι πρόθεσή μου να πω αν υπάρχει ή όχι ελπίδα, αν και καταλαβαίνω πως ο κόσμος την έχει ανάγκη. Μακάρι να μπορούσα να του τη δώσω, αλλά έτσι δεν θα ήμουν ειλικρινής σε αυτό που βλέπω εγώ. Η κρίση είναι παντού και η εικόνα που δημιουργεί είναι αρκετά ζοφερή. Ακόμα και η ίδια η πραγματικότητα μας ξεπερνά καμιά φορά. Κοίτα, για παράδειγμα, τις εγκαταστάσεις κάτω στο Φάληρο, όπου έγιναν κάποια από τα γυρίσματα. Σήμερα βρίσκονται μετανάστες εκεί και εν τέλει η εικόνα της πραγματικότητας είναι ακόμα πιο θλιβερή από αυτό που λέει η ταινία».

 

Ιnfo
Park
Σενάριο/σκηνοθεσία: Σοφία Εξάρχου
Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Κίτσος, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Ενούκι Γκβενετάτζε, Λένα Κιτσοπούλου, Γιώργος Παντελεάκης, Thomas Bo Larsen, Τζούλιο Κατσής, Γκόγκα Τσικλαούρι, Ντάβιντ Σίμτσακ, Μινέλλα Μπαλλή, Παναγιώτης Παπαδόπουλος, Νίκος Ζεγκίνογλου, Μάριο Τζούτι, Σάββας Μπαλαχαζβίλι, Γιώργος Μοναστηριώτης, Τεό Αγγέλοφ
Μουσική: Τhe Boy

 

Για να τα βρουν, η Σοφία και οι συνεργάτες της χρειάστηκε να οργανώσουν κάστινγκ που κράτησαν σχεδόν έξι μήνες και από τα οποία πέρασαν πάνω από 500 παιδιά.
Για να τα βρουν, η Σοφία και οι συνεργάτες της χρειάστηκε να οργανώσουν κάστινγκ που κράτησαν σχεδόν έξι μήνες και από τα οποία πέρασαν πάνω από 500 παιδιά.

 

Φωτο: Έλενα Νασσάτη
Φωτο: Έλενα Νασσάτη

 

 

 

Φωτο: Έλενα Νασσάτη
Φωτο: Έλενα Νασσάτη

 

 

 

 

 

 

 

Φωτο: Έλενα Νασσάτη
Φωτο: Έλενα Νασσάτη

 

Φωτο: Έλενα Νασσάτη
Φωτο: Έλενα Νασσάτη

 

Φωτο: Έλενα Νασσάτη
Φωτο: Έλενα Νασσάτη

 

Φωτο: Έλενα Νασσάτη
Φωτο: Έλενα Νασσάτη

 

Φωτο: Έλενα Νασσάτη
Φωτο: Έλενα Νασσάτη

 

Φωτο: Έλενα Νασσάτη
Φωτο: Έλενα Νασσάτη

 

 

 

Η Μερόπη Κοκκίνη γεννήθηκε στην Κύπρο. Άρχισε να δημοσιογραφεί στο περιοδικό «01». Ανήκει στην συντακτική ομάδα της LIFO.
Email: [email protected]

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αυτό είναι το τρέιλερ του Park της Σοφίας Εξάρχου
Αύριο η πρώτη προβολή της ταινίας στην πρεμιέρα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο
Το Park της Σοφίας Eξάρχου πάει στα διεθνή φεστιβάλ
Μια ταινία μεγάλου μήκους γυρισμένη αποκλειστικά στο Ολυμπιακό χωριό

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Από ηθοποιός και go-go boy, μάγειρας στη Γερμανία: ο Στάθης Παπαδόπουλος μιλά για τη νέα του ζωή
Από go-go boy στο Factory στα 16 του έγινε πρωταγωνιστής στις ταινίες του Γιάνναρη. Τον βρήκαμε μάγειρα στο Βερολίνο, παντρεμένο, με παιδί.
O Ιησούς πάει σινεμά
Έχουμε δει τόσες απεικονίσεις του στο σινεμά, που μπορούμε άνετα να βρούμε τους σωσίες του να κυκλοφορούν
Βέρνερ Χέρτζογκ: «Όποτε βρίσκομαι στην Αθήνα, νιώθω χαρούμενος, είμαι ήρεμος και περνάω υπέροχα»
Μια μέρα με τον σημαντικό καλλιτέχνη στη Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Ωνάση με τον θρυλικό καλλιτέχνη
Η άλλη Μαγδαληνή
Για τη θρυλική ταινία των Ζαν-Μαρί Στρομπ και Ντανιέλ Ουιγιέ.
20+1 εξαίσια κάδρα από το έργο του Τέρενς Μάλικ που επιστρέφει στις Κάννες με τη νέα του ταινία
Στα 75 του πλέον, ο μεγάλος Αμερικανός σκηνοθέτης επιστρέφει στο Φεστιβάλ των Καννών εννέα χρόνια μετά το κομψοτέχνημα συμπαντικών διαστάσεων «Το δέντρο της ζωής» που κατέκτησε τότε τον Χρυσό Φοίνικα
Ο πρόωρα χαμένος σκηνοθέτης Λάμπρος Λιαρόπουλος υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους του ελληνικού ντοκιμαντέρ
Τον θυμόμαστε με αφορμή τη ταινία του «Γράμμα απ' το Σαρλερουά», που προβάλλεται στο Αφιέρωμα στο Ελληνικό Ντοκιμαντέρ, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Σε δική του ταινία ακούστηκε για πρώτη φορά, το 1967, το τραγούδι του Μάνου Λοΐζου «Τ' ακορντεόν»
Μέσα σ’ αυτή τη στοά στην Ακαδημίας κρύβεται ένα κομμάτι του παλιού ελληνικού κινηματογράφου
Η ιστορία του «Μεγάρου της Έβδομης Τέχνης» που προσπερνάμε χωρίς να προσέχουμε
Το κόκκινο χρώμα: μια από τις εμμονές του Πέδρο Αλμοδοβάρ
Ένα video essay που εξερευνά εις βάθος το κόλλημα του Ισπανού σκηνοθέτη με το κόκκινο της φωτιάς
«Meltem»: Οι δύο πατρίδες του σκηνοθέτη Βασίλη Δογάνη καθόρισαν την πρώτη του ταινία
Στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, όπου πρωταγωνιστεί η Δάφνη Πατακιά, ο Έλληνας δημιουργός που μεγάλωσε στο Παρίσι εκφράζει όλα όσα τον συνδέουν με μετανάστες δεύτερης γενιάς
Μαρία Κάλλας και Έλλη Λαμπέτη μαζί σε μια σπάνια φωτογραφία
Στην πρεμιέρα της ταινίας του Μιχάλη Κακογιάννη «Χαμένο Κορμί», στις 24 Φεβρουαρίου του 1961
Κλερ Ντενί: η σπουδαία Γαλλίδα σκηνοθέτις μιλά στον Θοδωρή Κουτσογιανόπουλο
Η νέα sci-fi δημιουργία της, «Μαύρη Τρύπα», με πρωταγωνιστές τον Ρόμπερτ Πάτινσον και τη Ζιλιέτ Μπινός, κυκλοφορεί την Πέμπτη στους ελληνικούς κινηματογράφους
Πριν τον Ταρκόφσκι: Η άγνωστη αυθεντική εκδοχή του κινηματογραφικού «Σολάρις»
Στο πλαίσιο ενός κινηματογραφικού αφιερώματος στο έργο του μεγάλου Πολωνού συγγραφέα Στάνισλαβ Λεμ που γίνεται αυτές τις μέρες στο Λονδίνο, προβλήθηκε και η πρώτη μεταφορά του «Σολάρις» στην οθόνη που έγινε το 1968
Κάποιες ντοματιές ακούνε Βάγκνερ στον Θεσσαλικό Κάμπο
Σε ένα μικρό χωριό της Καρδίτσας μια χούφτα άνθρωποι αναχαιτίζουν την ερήμωση του τόπου καλλιεργώντας παλιούς σπόρους, με τρόπο που δεν έχει όμοιό του.
Ο Γιάννης Αλεξίου εμπνεύστηκε το ερωτικό τρίγωνο της ταινίας «Poised» από αληθινή ιστορία
Ο πρωταγωνιστής της ταινίας που προβάλλεται σήμερα στο Outview Film Festival μιλά για τη ζωή του στο Λονδίνο, την παράλληλη ενασχόλησή του με την εργοθεραπεία και για όσα ήθελε να εκθέσει στην πρώτη του σεναριακή απόπειρα
Τι δουλειά έχουν οι Άγγελοι του Τσάρλι στην Αγιά Σοφιά;
Το Entertainment Weekly δημοσιεύει τις πρώτες φωτογραφίες από τη νέα εκδοχή του δημοφιλούς κινηματογραφικού franchise

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή