Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Σεξ, ανασφάλεια και διατροφικές διαταραχές: Η ιδιωτική ζωή του Λόρδου Μπάιρον

Μια νέα βιογραφία εστιάζει στην γεμάτη αντιφάσεις προσωπικότητα του διασημότερου εκπροσώπου του Ρομαντισμού
Ο Μπάιρον με αρβανίτικη φορεσιά στο ποτρέτο που του είχε κάνει ο Τόμας Φίλιπς το 1813 όταν ο ποιητής ήταν 25 ετών

Όταν η Λαίδη Κάρολαϊν Λαμπ γνώρισε για πρώτη φορά τον Λόρδο Μπάιρον, είχε σχηματίσει την άποψη ότι είναι «τρελός, κακός και επικίνδυνος», χρησιμοποιώντας ορολογία «κακού παιδιού» του επόμενου αιώνα. Τον ερωτεύτηκε όμως παρ' όλα αυτά και όταν εκείνος την εγκατέλειψε ταπεινώνοντάς την δημοσίως, πήρε ένα ψαλίδι και κόπηκε γεμίζοντας με αίματα το φόρεμά της.

 

Είναι ατέλειωτες οι ιστορίες για τον εκκεντρικό, περιπετειώδη και «έκλυτο» βίο του μεγάλου Άγγλου ποιητή, ποιητή και κορυφαίου εκπροσώπου του Ρομαντισμού που έμοιαζε να λειτουργεί ενάμιση τουλάχιστον αιώνα πριν, ως το καλούπι για τους ροκ σταρ του 20ου και του 21ου αιώνα. Και δεν ήταν μόνο η ακατανίκητη ροπή του προς το σεξ, τις ουσίες και την αγρίως αντισυμβατική συμπεριφορά.

 

Σύμφωνα με τη νέα βιογραφία του μεγάλου ποιητή (ας μην ξεχνάμε αυτή του την ιδιότητα) που επιμελήθηκε ο Antony Peattie και έχει τίτλο "The Private Life of Lord Byron" («Η ιδιωτική ζωή του Λόρδου Μπάιρον»), ο Μπάιρον υπέφερε και από χρόνιες διατροφικές διαταραχές, τις οποίες ο ίδιος «χειροτέρευε» εξαιτίας της ανασφάλειας που τον κυρίευε και της εμμονής που είχε με την εικόνα του.

 

Δεν αποτελεί έκπληξη συνεπώς το γεγονός ότι ως ενήλικος, όπως χαρακτηριστικά είχε πει μια από τις ερωτικές συντρόφους του, «ο Μπάιρον είχε μια περίεργη και ψευδή αντίληψη για τις γυναίκες – πίστευε πραγματικά ότι όλες είναι προορισμένες να είναι τύραννοι».

 

Το βιβλίο του Beattie συνθέτει το πορτρέτο μιας φευγαλέας και παράδοξης φιγούρας, ενός αφοσιωμένου ποιητή που πίστευε όμως ότι οι λέξεις είναι εξίσου αναλώσιμες με τις ανάσες, ενός ναρκισσιστή που όμως αντιπαθούσε τον εαυτό του, μιας διασημότητας που χλεύαζε τη φήμη που είχε αποκτήσει και μιας προσωπικότητας γεμάτης αντιφάσεις και ανασφάλειες. Σίγουρα δεν βοήθησε η γενετική προδιάθεση της αριστοκρατικής οικογένειάς του στην κατάθλιψη και τις πάσης φύσεως διαταραχές αλλά και η σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη πολύ μικρός στα χέρια της γκουβερνάντας του, Μαίρη Γκρέι.

 

Δεν αποτελεί έκπληξη συνεπώς το γεγονός ότι ως ενήλικος, όπως χαρακτηριστικά είχε πει μια από τις ερωτικές συντρόφους του, «ο Μπάιρον είχε μια περίεργη και ψευδή αντίληψη για τις γυναίκες – πίστευε πραγματικά ότι όλες είναι προορισμένες να είναι τύραννοι».

 

Η αλήθεια είναι ότι από μικρός είχε εμφανίσει μια τάση προς την παχυσαρκία για την οποία κατηγορούσε τη μητέρα του, όπως και για την στρεβλοποδία (στο ένα κάτω άκρο) του για την οποία πίστευε ότι οφειλόταν στο ότι η μητέρα του επέμενε να φορά κορσέ όταν ήταν έγκυος. Η εμμονή του όμως με την διατήρηση μιας λεπτής φιγούρας πάση θυσία ήταν συχνά εκτός ελέγχου. Η λύση που είχε βρει ήταν μια σειρά από παράλογες δίαιτες που κατά κανόνα περιλάμβαναν μπισκότα, ανθρακούχο νερό και μπόλικο ταμπάκο για να καταπιέζεται η όρεξη ενώ μετρούσε διαρκώς τη μέση και τον καρπό του για να σιγουρευτεί ότι δεν έχει πάρει λίπος.

 

Σύμφωνα με τις διάφορες μαρτυρίες που καταγράφονται στο βιβλίο, τη χρονιά πριν φύγει για να συμμετάσχει ενεργά στην Ελληνική Επανάσταση, ήταν τόσο λιπόσαρκος που έμοιαζε με κάποιον που υποφέρει από νευρική ανορεξία. Ο ίδιος ήταν περήφανος πάντως για την ισχνή φιγούρα του και έλεγε συχνά στους φίλους του: «Έχετε δει κανέναν τόσο αδύνατο χωρίς να είναι άρρωστος;».

 

Λίγο πριν φύγει για την Ελλάδα πάντως το 1823, η όρεξή του είχε επανέλθει και τον πρώτο καιρό στο Μεσολόγγι, μακριά από «ναρκισσιστικούς» αντιπερισπασμούς και με αποκλειστικά αντρική συντροφιά τριγύρω του, έτρωγε και έπινε ελεύθερα. Σύντομα όμως η υγεία του παρουσίασε ραγδαία επιδείνωση και μετά από μια κρίση παροξυσμικής υπέρτασης (την οποία ο γιατρός διέγνωσε ως κρίση επιληψίας) που ενδεχομένως οφειλόταν σε τυφοειδή πυρετό, εξέπνευσε στις 19 Απρίλιου του 1824.

 

Στον αδύναμο να αντιδράσει οργανισμό του συνέτεινε μάλλον και η χρόνια αποστροφή τους στην «ζωική τροφή», δηλαδή στο κρέας, αλλά και η παρανοϊκή θεραπεία αφαίμαξης στην οποία τον υπέβαλλαν οι γιατροί στο Μεσολόγγι όσο ήταν βαριά ασθενής.

 

Με στοιχεία από τον Guardian

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ηδονοθήρας, σεξομανής και αγρίως εκκεντρικός: Η μυστική ζωή του Βίκτωρος Ουγκό
Εξωφρενικές πτυχές από τη ζωή του συγγραφέα των «Άθλιων» με αφορμή την πρόσφατη τηλεοπτική μεταφορά του διάσημου έργου
Ποιος ήταν πραγματικά ο Λεονάρντο ντα Βίντσι
O άκρως ευαίσθητος και αντιφατικός Λεονάρντο ντα Βίντσι ήταν εφευρέτης των πιο ακραίων μηχανών και μέγας ανατόμος. Κυρίως, όμως, υπήρξε το πιο δημιουργικό μυαλό που ανέδειξαν ποτέ οι Καλές Τέχνες και οι επιστήμες, όπως αποκαλύπτει η «Βιογραφία μιας μεγαλοφυΐας» του Walter Isaacson που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Edna St. Vincent Millay: Μια σύντομη ιστορία και επτά ποιήματα
Με αφορμή τον θάνατο της σημαντικής ποιήτριας, σαν σήμερα, στις 19 Οκτωβρίου του 1950, σε ηλικία 58 ετών.
Δυο βιβλία μικρής φόρμας βάζουν το εξωφρενικό ελληνικό σύμπαν στο μικροσκόπιο
Οι εκδόσεις Νεφέλη προσφέρουν πλέον μια συνεκτική πρόταση για το τι σημαίνει μικρή φόρμα στην Ελλάδα με δυνατούς συγγραφείς: μετά τον Γιάννη Παλαβό, ξεχωρίζουν τα διηγήματα του Πάνου Τσίρου «Η μοναξιά των σκύλων» και τη νουβέλα «Φιλελλήνων» της Βίκυς Τσελεπίδου.
«Μορφωμένη»: Πώς ξεφεύγει κανείς από το αυστηρά περιοριστικό περιβάλλον των μορμόνων;
Η «Μορφωμένη» της Τάρα Γουέστοβερ (εκδ. Ίκαρος) είναι ένα θαρραλέο αυτοβιογραφικό βιβλίο που παρουσιάζει τη μόρφωση ως τον μόνο τρόπο να ξεφύγεις
Δεν είναι λίγο *κάπως* να λέει ο Έλτον Τζον «διαταραγμένο» τον Μάικλ Τζάκσον, όταν ο ίδιος ήταν εκτός ελέγχου για 20 χρόνια;
«Κανείς δεν με πίεσε να πίνω και να κάνω ναρκωτικά» γράφει ο Έλτον Τζον στα απομνημονεύματά του όπου περιλαμβάνεται κι ένα περίεργο ερωτικό τρίγωνο αποτελούμενο από την Πριγκίπισσα Νταϊάνα, τον Ρίτσαρντ Γκιρ και τον Σιλβέστερ Σταλόνε.
Η κατηγορία του Χάντκε ως «εθνικιστή» είναι ό,τι πιο παράλογο μπορούσε να γράψει κανείς για αυτόν
Ούτε την Σρεμπρένιτσα αρνήθηκε ο Χάντκε, ούτε ισχυρίστηκε ποτέ ότι οι Βόσνιοι μουσουλμάνοι σκοτώθηκαν μεταξύ τους.
Η νομοθετική αντιμετώπιση των έμφυλων διακρίσεων στην Ελλάδα
Μια επίκαιρη, διεξοδική και εμπεριστατωμένη μελέτη, χρήσιμη τόσο σε ερευνητές και δικαιωματικούς ακτιβιστές όσο και σε απλούς πολίτες, κυκλοφόρησε μόλις από το Ίδρυμα Χάινριχ Μπελ
Αχμέτ Αλτάν: «Καμιά λέξη δεν μπορεί να περιγράψει τον βαθύ, γυμνό και αρχέγονο καημό που βιώνεις στη φυλακή»
Μάντλιν Μίλερ: H Κίρκη έχει μια κακή φήμη που δεν της αξίζει
Η δημοφιλής συγγραφέας βρέθηκε στην Αθήνα εν μέσω απεργιακών κινητοποιήσεων και μίλησε στη LiFO για τον Όμηρο, την Κίρκη και τη θέση της γυναίκας σήμερα.
«Λυπούμαστε βαθιά που το Νόμπελ Λογοτεχνίας πήγε σε αυτόν τον άνθρωπο»: Συγγραφείς κριτικάρουν τη βράβευση του Πέτερ Χάντκε
Ο Σαλμάν Ρούσντι, ο Χάρι Κούνζρου και ο Σλάβοϊ Ζίζεκ αντιδρούν για το φετινό Νόμπελ Λογοτεχνίας εξαιτίας της παλαιότερης στήριξης του Πέτερ Χάντκε στο καθεστώς του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς
O Τζο Νέσμπο ακονίζει καλά το Μαχαίρι και γράφει, επιτέλους, για την Κάλυμνο
Ο Νέσμπο μιλάει για το «Μαχαίρι» (από τις εκδόσεις Μεταίχμιο) και μας αποκαλύπτει ότι η επόμενη ιστορία του θα διαδραματίζεται στην Κάλυμνο.
Όλγκα Τοκάρτσουκ: «Έχω γίνει η ψυχοθεραπεύτρια του παρελθόντος»
Τρεις μήνες πριν από τη σημερινή βράβευσή της με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, η σπουδαία Πολωνή συγγραφέας μιλούσε στο New Yorker για τη ζωή, το έργο της και το ακραία εθνικιστικό και συντηρητικό καθεστώς της πατρίδας της.
Η Άλκη Ζέη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Κυψέλη, ζει στους Αμπελόκηπους. Απορεί πώς, με τόσους βρικόλακες, τα παιδιά διαβάζουν ακόμα τα βιβλία της.
Νόμπελ Λογοτεχνίας: Ποιοι είναι οι δυο βραβευθέντες, Όλγκα Τοκάρτσουκ και Πέτερ Χάντκε;
Το φετινό, διπλό Νόμπελ Λογοτεχνίας επιστρέφει στην Κεντρική Ευρώπη και δικαιώνει ξανά το όνομα του
Σαν ήταν το παιδί παιδί, ήθελε να'ταν το ρυάκι ποταμός, ο ποταμός να'τανε χείμαρρος, και τα λασπόνερα αυτά να 'ταν η θάλασσα.
.Πώς μερικοί στίχοι και ταινίες γίνονται μεγαλύτερα καθώς περνούν τα χρόνια
Η Τζένη Μαστοράκη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Ποιήτρια, μεταφράστρια, γεννήθηκε στου Ζωγράφου και μένει στην Κυψέλη. Της λείπουν περισσότερες αδέσποτες γάτες από τη γειτονιά της.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή