Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Ένα γυάλινο μυροδοχείο από την Κωνσταντινούπολη στο Μουσείο Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης
Αρχαιολογία & Ιστορία

Ένα γυάλινο μυροδοχείο από την Κωνσταντινούπολη στο Μουσείο Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης

H Μίνα Μωραΐτου, επιμελήτρια του Μουσείου Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης, γράφει για ένα πολύτιμο μυροδοχείο της συλλογής του.

Οι βιτρίνες των παλαιοπωλείων συχνά φιλοξενούν πολυτελή γυάλινα αγγεία με επίχρυση ή σμάλτινη διακόσμηση. Ορισμένα από αυτά προέρχονται από εργαστήρια της Ευρώπης, όπως της Βοημίας ή της Γαλλίας, ενώ άλλα κατασκευάστηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Το πτηνόμορφο μυροδοχείο ανήκει στη δεύτερη κατηγορία και αποτελεί ένα από τα δεκάδες γυάλινα αγγεία και οπαλίνες που εκτίθενται στο Μουσείο Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης. Μια αξιόλογη συλλογή που συγκροτήθηκε από τον Λόντο και τη Μάντω Οικονομίδη, η οποία και τη δώρισε στο μουσείο πριν από λίγα χρόνια.

 

Τα περισσότερα αντικείμενα της συλλογής, όπως αυτό, είναι οθωμανικά του 19ου αιώνα, έργα των εργαστηρίων που λειτουργούσαν στις όχθες του Βοσπόρου. Το μυροδοχείο αποτελεί ένα από τα ξεχωριστά παραδείγματα της συλλογής. Παρουσιάζεται σαν ένα μικρό γλυπτό από οπαλίνα το οποίο στηρίζεται σε τρία πόδια και φέρει στη ράχη άνοιγμα με πώμα. Το σώμα είναι κοσμημένο με σειρές από πολυπέταλα κόκκινα άνθη που θυμίζουν την ξεχωριστή αγάπη για λουλούδια στα έργα οθωμανικής τέχνης.

 

Στην Κωνσταντινούπολη, στα τέλη του 18ου αιώνα, ανέβηκε στον θρόνο της Υψηλής Πύλης ο πρωτοπόρος και φωτισμένος σουλτάνος Σελίμ Γ' (1789-1807), ένας μεταρρυθμιστής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που έδωσε έναν εκλεπτυσμένο αέρα στη ζωή́ της αυλής και εγκαινίασε μια σειρά́ προοδευτικών τροποποιήσεων στη διοίκηση, τον στρατό́ και τις διπλωματικές σχέσεις με τις χώρες της Ευρώπης.

 

Στα θέματα του πολιτισμού ακολούθησε τις τάσεις που είχαν διαμορφωθεί στο πρώτο μισό́ του 18ου αιώνα. Πρόκειται για την εποχή όπου παρατηρείται μια αναγέννηση στις τέχνες και στα γράμματα. Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου ήταν η επιρροή της ευρωπαϊκής τέχνης, τόσο στη διακόσμηση έργων όσο και στην αρχιτεκτονική, με στοιχεία μπαρόκ και ροκοκό τα οποία ταίριαξαν με μοναδικό τρόπο στην οθωμανική αισθητική.

 

Μια επίσκεψη στο Μουσείο Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης φανερώνει την ποικιλία των σχημάτων και της διακόσμησης των αγγείων: ραντιστήρια με επίχρυση διακόσμηση, χρωματιστά φλυτζάνια με σύνθετα σχέδια, οπαλίνες με πολύχρωμη σμάλτινη διακόσμηση με άνθινες συνθέσεις με τριαντάφυλλα και πολυπέταλα άνθη χαρακτηρίζουν την παραγωγή. Ένα από τα πιο πολυτελή παραδείγματα είναι αυτό το πτηνόμορφο μυροδοχείο.

 

Εκείνη την περίοδο γνωρίζουμε ότι υπήρχε ζήτηση για πορσελάνες από την Άπω Ανατολή, για γυάλινα αγγεία από τη Βενετία και για ευρωπαϊκές πορσελάνες. Μέλη της αυλής, όπως η Χατιτζέ Σουλτάν (1766 -1821), αδελφή́ του σουλτάνου Σελίμ, με σύμβουλο τον Γερμανό αρχιτέκτονα της αυλής Antoine Ignace Melling, σχημάτισαν συλλογές στο πλαίσιο της προσπάθειας εκμοντερνισμού.

 

Ενδεικτικό́ της ζήτησης στην τουρκική αγορά είναι το γεγονός ότι ο αντιπρόσωπος των γερμανικών εργαστήριων Meissen στην Κωνσταντινούπολη, ο ελληνικής καταγωγής Μανασσής Αθανάς, εκμεταλλευόμενος την αυξανομένη ζήτηση, έπεισε τους Γερμανούς κεραμιστές το 1731 να αντικαταστήσουν τα δυο ξίφη, το τυπικό σήμα των εργαστηρίων Meissen, με ένα κηρύκειο για να μη μοιάζει με δυο σταυρούς.

 

Τα εισαγόμενα πολυτελή γυαλικά είχαν επίσης μεγάλη απήχηση. Αρχικά, η Βενετία μονοπωλούσε την αγορά μέχρι που την ανταγωνίστηκαν οι εισαγωγές από τα εργαστήρια της Βοημίας, τα οποία σταδιακά διαδέχθηκαν αυτά της ιταλικής πόλης στον ρόλο του βασικού προμηθευτή της σουλτανικής αυλής. Τα πρατήρια των εμπόρων εξυπηρετούσαν την αυξημένη ζήτηση, τόσο στις αγορές της Κωνσταντινούπολης όσο και άλλων πόλεων της οθωμανικής Τουρκίας, όπως της Σμύρνης, και έστελναν παραγγελίες στα ευρωπαϊκά εργαστήρια τα οποία στις δημιουργίες τους συνδύαζαν με επιτυχία την ευρωπαϊκή τεχνογνωσία με την ισλαμική αισθητική.

 

Σε αυτό́ το περιβάλλον η οθωμανική υαλουργία αναπτύσσεται στα πρότυπα της Ευρώπης, σε μια προσπάθεια να ανταγωνιστεί την εισαγόμενη ευρωπαϊκή́ παραγωγή́ πολύχρωμών και επίχρυσων αγγείων. Στα τέλη του 18ου αιώνα, ο σουλτάνος έστειλε στη Βενετία τον δερβίση Μεχμέτ Ντεντέ́, μέλος του τάγματος των Μεβλεβιδών, για να διδαχθεί την τέχνη της οπαλίνας. Με την επιστροφή του, ιδρύθηκε ένα εργαστήριο ευρωπαϊκών προδιαγραφών στο προάστιο Μπεϊκόζ, στην ασιατική́ πλευρά́ του Βοσπόρου, με Οθωμανούς αλλά́ και Ευρωπαίους τεχνίτες.

 

Μια επίσκεψη στο Μουσείο Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης φανερώνει την ποικιλία των σχημάτων και της διακόσμησης των αγγείων: ραντιστήρια με επίχρυση διακόσμηση, χρωματιστά φλυτζάνια με σύνθετα σχέδια, οπαλίνες με πολύχρωμη σμάλτινη διακόσμηση με άνθινες συνθέσεις με τριαντάφυλλα και πολυπέταλα άνθη χαρακτηρίζουν την παραγωγή. Ένα από τα πιο πολυτελή παραδείγματα είναι αυτό το πτηνόμορφο μυροδοχείο. Το σχήμα απαντάται σε πολλές παραλλαγές ως προς τη διακόσμηση του και αποτελεί ένα από τα πιο κομψά παραδείγματα των εργαστηρίων.

 

Η υαλουργία Μπεϊκόζ αντιπροσωπεύει το συγκέρασμα της οθωμανικής με την ευρωπαϊκή τέχνη του 19ου αιώνα. Η ποιότητα κατασκευής παρουσιάζει διακυμάνσεις στη διάρκεια της εκατονταετίας κατά την οποία κράτησε η παραγωγή. Τα καλύτερα από́ τα προϊόντα των εργαστηρίων της ασιατικής όχθης του Βοσπόρου προσφέρονταν στον σουλτάνο και σε μέλη της αυλής με αποτέλεσμα μια από τις σημαντικότερες συλλογές βρίσκεται σήμερα στο ανάκτορο Τοπκαπί. Αντιπροσώπευαν την αισθητική́ της εποχής και ως τέτοια συμπεριλήφθηκαν στα προϊόντα που παρουσιάστηκαν στο περίπτερο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην πρώτη μεγάλη Διεθνή́ Έκθεση που οργανώθηκε στο Λονδίνο το 1851, όπου και βραβεύθηκαν.

 

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Λόντος και η Μάντω Οικονομίδη δεν ταξίδεψαν ποτέ στην Τουρκία. Κατά τις δεκαετία του 1960 και 1970 ανακάλυψαν αυτούς τους μικρούς θησαυρούς στο Μοναστηράκι και σε άλλες αγορές της Αθήνας, πιθανόν χωρίς να γνωρίζουν την προέλευση κάθε αντικειμένου. Αρκετά «μπεϊκόζ», όπως είναι γνωστά, έφτασαν στη Αθήνα μαζί με τις οικοσκευές των Ρωμιών ενώ σε άλλες περιοχές βρίσκουμε αυτά τα γυάλινα αγγεία ως κρεμαστά στολίδια στους τοίχους να συνοδεύουν τα κεραμικά πιάτα στους πιατελότοιχους της Ρόδου και σε άλλα ελληνικά νησιά, όπως τη Σκύρο.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η «Πιπίνα» του Δεσποτικού στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πάρου
O Γιάννος Κουράγιος, αρχαιολόγος της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και υπεύθυνος ανασκαφής στο Ιερό του Απόλλωνα, στο Δεσποτικό, γράφει για ένα από τα πιο πολυταξιδεμένα ευρήματα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Πάρου.
Ο Ερμής της Άνδρου, ένα άγαλμα ταξιδεμένο
Η κ. Ελένη Καλάβρια, Επιμελήτρια Αρχαιοτήτων Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, γράφει για ένα μοναδικό έκθεμα της συλλογής του Αρχαιολογικού Μουσείου Χώρας Άνδρου.
Ένα σύνολο κοσμημάτων από την Κυπριακή Συλλογή του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης
O Kαθηγητής Ν. Χρ. Σταμπολίδης, Διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, επέλεξε να γράψει για ένα σύνολο κοσμημάτων από την Κυπριακή Συλλογή του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης (Συλλογή Θ.Ν. Ζιντίλη), που είναι μία από τις μεγαλύτερες συλλογές κυπριακών αρχαιοτήτων στον κόσμο με περισσότερα από 800 αντικείμενα.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

1821-2021: Η συνείδηση της ενότητας
Ο εορτασμός για το 1821 βρίσκεται ήδη στο βάθρο που του αξίζει γιατί είναι ένα γεγονός ελευθερίας, πατριωτισμού και ενότητας και αυτές είναι αξίες που δεν πρέπει ούτε να ευτελίζονται ούτε να χαρίζονται στα άκρα.
Η βραβευμένη αρχαιολόγος Ντόρα Βασιλικού αφηγείται τη ζωή της στη LiFO
Η αρχαιολόγος που έχει ασχοληθεί ενδελεχώς με τη ζωή και την τέχνη των Μυκηναίων μιλά για τη μελέτη του ανθρώπινου παρελθόντος και τις αναγωγές στη σύγχρονη εποχή.
Η στεγαστική αποκατάσταση των προσφύγων
Η Αγροτική και Αστική αποκατάσταση ως κύρια προτεραιότητα, η οικιστική πολιτική του Ταμείου Περίθαλψης Προσφύγων, και τα βασικά κριτήρια επιλογής των περιοχών εγκατάστασης των προσφύγων στην Αθήνα και στον Πειραιά
Τα θαμμένα αγάλματα του πολέμου
Επί έξι μήνες πριν από την εισβολή των Γερμανών μια ομάδα από εργάτες και αρχαιολόγους έσκαβε τα δάπεδα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου για να θάψει εκεί ό,τι πολυτιμότερο έχει η Αθήνα: τους κούρους και τις ληκύθους της.
Στα ξεχασμένα ιερά της Ανατολικής Αττικής
Βραυρώνα, Ραμνούς, Αμφιάρειο: Ένα οδοιπορικό του LIFO.gr σε τρεις παραμελημένους τόπους υψηλής αρχαιολογικής αξίας
Οι Ναζί στο Άγιο Όρος: 40 ιστορικές φωτογραφίες
Η λογική του προστίμου
Από το βασανισμένο σώμα του Μεσαίωνα στο σώμα-αγορά του σήμερα
Σπάνιες φωτογραφίες της Λένι Ρίφενσταλ στην Αρχαία Ολυμπία
Όταν κατασκεύαζε το ναζιστικό της έπος Olympia, το οποίο δεκαετίες μετά εξακολουθεί να προκαλεί συζητήσεις.
Η εξέγερση του Μάη του '68 και οι εχθροί της
Όταν εκδηλώθηκε, το κίνημα του Μάη του '68 είχε κάποιους αντιπάλους και εχθρούς: το καπιταλιστικό σύστημα, τους φιλελεύθερους πολιτικούς, την Ακροδεξιά, τη Δεξιά του Ντε Γκωλ, το Κέντρο, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, τους διανοουμένους, τα μέσα προπαγάνδας και τα ΜΜΕ όλων αυτών των δυνάμεων.
Η «Πιπίνα» του Δεσποτικού στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πάρου
O Γιάννος Κουράγιος, αρχαιολόγος της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και υπεύθυνος ανασκαφής στο Ιερό του Απόλλωνα, στο Δεσποτικό, γράφει για ένα από τα πιο πολυταξιδεμένα ευρήματα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Πάρου.
Σημειώσεις για το πέρασμα του Cοvid–19 από την Ελλάδα την άνοιξη του 2020
Αν η τωρινή πανδημία, που έχει αποδειχτεί ελάχιστα φονική σε σύγκριση με προηγούμενους λοιμούς, βρει μια θέση στην Iστορία, θα είναι όχι εξαιτίας της δράσης της αλλά εξαιτίας της αντίδρασης σε αυτήν.
Ένα σύνολο κοσμημάτων από την Κυπριακή Συλλογή του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης
O Kαθηγητής Ν. Χρ. Σταμπολίδης, Διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, επέλεξε να γράψει για ένα σύνολο κοσμημάτων από την Κυπριακή Συλλογή του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης (Συλλογή Θ.Ν. Ζιντίλη), που είναι μία από τις μεγαλύτερες συλλογές κυπριακών αρχαιοτήτων στον κόσμο με περισσότερα από 800 αντικείμενα.
Πρωτομαγιά, αυτή η «κόκκινη»
Είναι από τις επετείους με τις πιο συγκινητικές ιστορικές αναφορές. Και παραμένει δραματικά επίκαιρη, παρ’ όλη τη «σπουδή» να αποδυναμωθεί, ο συμβολισμός της
Ο Ερμής της Άνδρου, ένα άγαλμα ταξιδεμένο
Η κ. Ελένη Καλάβρια, Επιμελήτρια Αρχαιοτήτων Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, γράφει για ένα μοναδικό έκθεμα της συλλογής του Αρχαιολογικού Μουσείου Χώρας Άνδρου.
Οι επιστολές του Πλινίου του Νεότερου στη σύζυγό του Καλπουρνία
Η απομόνωση και ο χωρισμός στους ρωμαϊκούς καιρούς
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή