Από όλους τους καλλιτέχνες που ξεκίνησαν να κάνουν street art στην Αθήνα εκεί γύρω στα μισά των '00s, ο Δημήτρης Ταξής είναι ο πιο ιδιοσυγκρασιακός, ο πιο απόμακρος και ο πιο ξεχωριστός, ένας καλλιτέχνης που παρέμεινε σταθερά μακριά από τα φώτα τη δημοσιότητας. Δεν δίνει συνεντεύξεις, δεν του αρέσει η προβολή και επιμένει σε ένα καλλιτεχνικό προφίλ σχεδόν κρυφό από τότε που τον ξέρω. Για μένα δεν είναι απλώς ο αγαπημένος μου street artist αλλά ένας από τους σημαντικότερους εικαστικούς της γενιάς του, με δουλειά που δεν αναγνωρίστηκε ποτέ όσο του άξιζε. Ωστόσο, ζει αποκλειστικά από τη ζωγραφική του, από τα έργα που δημιουργεί αραιά και πού στον δρόμο, σε διάφορες πόλεις του κόσμου, και από κάποια sessions με τατουάζ που κάνει σποραδικά.
Παρότι έχουμε βρεθεί πολλές φορές κι έχουμε συζητήσει για όλα αυτά που κάνει και τον τρόπο που έχει εξελιχθεί το στυλ του, όταν του ζητάω να μιλήσει επίσημα, αρνείται. Τα μόνα στοιχεία που μπορεί να βρει κανείς από το βιογραφικό του είναι ότι γεννήθηκε το 1983 στο Στσέτσιν της Πολωνίας, ξεκίνησε να ασχολείται με το graffiti στα 15, διακρίθηκε σε έναν διαγωνισμό κόμικς ως νέο ταλέντο στο «9» της Ελευθεροτυπίας και από το 2005 δρα ως street artist. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και από τους δρόμους της πόλης έχουν περάσει οι κατά καιρούς καλλιτεχνικές ανησυχίες και τα στυλ του, που έχουν αλλάξει αρκετές φορές μέχρι τώρα.
Ωστόσο, πάντα είχε ένα εντελώς δικό του στυλ, αναγνωρίσιμο, που παραπέμπει πότε σε κόμικς και πότε στην παραστατική ζωγραφική και στα έργα μεγάλων κλασικών ζωγράφων, από τότε που ζωγράφισε το πρώτο εξώφυλλο για τη LiFO με τους ήρωες του '21 το 2007 μέχρι την τοιχογραφία στο Γκάζι με τα άγρια σκυλιά και τα μεγάλα murals με παλ χρώματα που κάνει τώρα.
Μεταφράζει ό,τι του χτυπάει στο μάτι και τον επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο και το δοκιμάζει με ένα δικό του ύφος. Έχει ξεφύγει πλέον και από τη σιγουριά των μαύρων περιγραμμάτων, ζωγραφίζει πιο γεωμετρικά και πιο σοβαρά, χωρίς τις γραμμές που μπορούν να σώσουν ένα έργο.
Τα περισσότερα έργα του στον δρόμο είναι προσωπογραφίες υπαρκτών ανθρώπων. Αν τσεκάρεις τον λογαριασμό του στο Instagram –το μόνο μέσο που ανανεώνει–, υπάρχει ένα μωσαϊκό προσώπων και ιστοριών που τις αφηγείται περιληπτικά στα σχόλια και με πολύ λίγα λόγια. Όπως το πορτρέτο του φίλου του του Πετράν στη Μελανθίου ή του Αναστάση στον μπροστινό τοίχο του Handlebar – του Αναστάση που χάθηκε ξαφνικά και κανείς δεν έμαθε πού πήγε και τι απέγινε. Μετανάστης από την Αφρική, ταξιδεμένος σε 15 χώρες και πολύ διαβασμένος –μίλαγε 6 γλώσσες–, είχε καταλήξει στην Ελλάδα και ζούσε βοηθώντας τα μαγαζιά στου Ψυρρή.
Όταν εξαφανίστηκε από προσώπου γης, ο Ταξής αποφάσισε να φτιάξει το πορτρέτο του για να τιμήσει τις βραδιές που πέρασαν μαζί κουβεντιάζοντας και ακούγοντας όσα είχε ζήσει, ως προσφορά σε έναν άνθρωπο που δεν αναζήτησε επίσημα κανείς. Ή το πορτρέτο της φίλης του της Χριστίναςμε το σκουλαρίκι που έκανε τον Μάιο στη γενέτειρά του στην Πολωνία, στο Στσέτσιν, όπου στο βάθος φαίνονται οι φωτογραφίες του παππού του του Νιέτεκ και της μητέρας του με τον ίδιο και την αδερφή του ως παιδιά, δίπλα σε μια παλιά φωτογραφία της μητέρας του και της θείας του. Ένας τοίχος με αυτοβιογραφικά στοιχεία και από τα τελευταία έργα όπου χρησιμοποιεί μαύρα περιγράμματα. Τα πιο πρόσφατα έργα του δεν έχουν outlines.
Το ύφος του έχει αλλάξει αρκετά τελευταία, γιατί θεωρεί ότι έχει μείνει πίσω ζωγραφικά, ότι έκανε πολύ εφέ κι αυτό δεν του αρέσει. Τη σειρά από πίνακες με τα τσεκούρια και τη βία που έφτιαξε πριν από τρία χρόνια τη θεωρεί εφετζίδικη και απάτη. Γι' αυτό αποφάσισε να πάει λίγο πιο πίσω, να ψαχτεί χρωματικά με πιο ήπιες παλέτες, με πιο δομημένα χρώματα, για να μην κρύβονται τα λάθη του και η αβεβαιότητά του μέσα στη μαυρίλα και στην ένταση που βγάζει μια εικόνα. Αποφάσισε να κάνει εικόνες πιο ήπιες για να έχουν μια ατμόσφαιρα από μόνες τους, να κάνει, επιτέλους, τις δοκιμές που δεν έκανε όσο καιρό σπούδαζε στη σχολή –όπου δεν πάταγε σχεδόν ποτέ–, να μάθει μόνος του όσα δεν του έδειξαν τότε, κι όλα αυτά κάνοντας στον δρόμο έργα με διαφορετικές τεχνοτροπίες.
Μεταφράζει ό,τι του χτυπάει στο μάτι και τον επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο και το δοκιμάζει με ένα δικό του ύφος. Έχει ξεφύγει πλέον και από τη σιγουριά των μαύρων περιγραμμάτων, ζωγραφίζει πιο γεωμετρικά και πιο σοβαρά, χωρίς τις γραμμές που μπορούν να σώσουν ένα έργο. Ζωγραφίζει ακόμα και νεκρές φύσεις, όπως το (εκπληκτικό) καρπούζι που έφτιαξε πρόσφατα στο Casalabate της Ιταλίας, που είναι πραγματικά η φέτα από το καρπούζι που μόλις είχε φάει, ή το ψωμί με το γκαζάκι και τα φρούτα στο Las Fuentes της Ισπανίας, σε ένα φεστιβάλ όπου συμμετείχε με άλλους 4 Ευρωπαίους street artists.
Ίδια τεχνική με χρώματα απλά, σε σωστή ισορροπία, χωρίς καθόλου μαύρο, χρησιμοποιεί και στην Εστέλ με το βάζο στο Mangone της Cosenza, πάλι στην Ιταλία, όπου παίζει με τις φόρμες. Τα χρώματά του βγάζουν πλέον θαλπωρή και όχι την επιθετικότητα που έβγαζαν παλιότερα, δεν υπάρχει βία, φαίνεται ότι περνάει μια μεταβατική περίοδο, κατά την οποία πειραματίζεται με διάφορα στυλ και προχωράει μπροστά. Προσπαθεί να βγει από το comfort zone του, χρησιμοποιεί τη γεωμετρία και εμπνέεται όλο και πιο πολύ από τον κλασικισμό.
Πριν από μερικούς μήνες έκανε στο Τορίνο την πρώτη του προσωπική έκθεση, αλλά αντιμετώπισε αρκετές περιπέτειες: αναγκάστηκαν να αλλάξουν την ημερομηνία των εγκαινίων γιατί τα κούριερ καθυστέρησαν να μεταφέρουν τους πίνακες, αλλά, παρ' όλες τις δυσκολίες, ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία να δείξει πιο ολοκληρωμένα τη δουλειά του. Στην Ελλάδα δεν σχεδιάζει να κάνει ατομική έκθεση, δεν είναι ακόμα ο καιρός, θέλει να έχει εμπειρία 30 χρόνων τουλάχιστον και πολλά πράγματα να δείξει για να κάνει μια αναδρομική. Μέχρι τότε πιστεύει ότι έχει πολλή δουλειά και δρόμο μπροστά του.
Είναι τόσο χαμηλών τόνων που καταντάει ενοχλητικό, δεν γίνεται να μη σκέφτεσαι όμως ότι από τέτοια πάστα είναι φτιαγμένοι οι αληθινοί καλλιτέχνες...
Info
https://www.instagram.com/o_taxis/
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
