Η Δαμασκός ξαναρχίζει να ζει. Ένας Έλληνας φωτογράφος ήταν εκεί.

Δαμασκός, Χαλέπι, Παλμύρα: Το μυστηριακό ταξίδι του Χρήστου Παρίδη στη χώρα της Μέσης Ανατολής το 2005, πριν αυτή καταστραφεί ολοσχερώς.

Στην «Città Partenopea» περπατάμε στο ιστορικό κέντρο, επισκεπτόμαστε κάστρα και μουσεία, θαυμάζουμε τις γειτονιές και τις πλατείες – και, φυσικά, τρώμε ναπολιτάνικη πίτσα.

Ένα νέο ζευγάρι άφησε την Αθήνα για τα Καλύβια Πεζούλας στη Λίμνη Πλαστήρα, διεκδικώντας περισσότερο χρόνο και μια διαφορετική καθημερινότητα.

Στο νησί της Χίου περιπλανιόμαστε στα σοκάκια του Κάστρου και της Απλωταριάς, ανακαλύπτουμε τα μεσαιωνικά μαστιχοχώρια, κατηφορίζουμε για βουτιές στα Μαύρα Βόλια και, ανάμεσα σε περιβόλια εσπεριδοειδών και τα πέτρινα αρχοντικά του Κάμπου, αφήνουμε το νησί να μας κερδίσει από την πρώτη στιγμή.

Στην έρημο ή στη Βενετία. Στη Ζάμπια, στην Τανζανία και στην Πάρο. Αυτά τα ξενοδοχεία σού κόβουν την ανάσα.

Η Τζώρτζια Παπαγεωργίου, μετά από 10 χρόνια στο εξωτερικό, επέστρεψε στα Τρίκαλα για να χτίσει κάτι δικό της, εκεί που χτυπάει για εκείνη η καρδιά.

Στη σερβική πρωτεύουσα περπατάμε στον φημισμένο εμπορικό πεζόδρομο, στην μποέμικη γειτονιά και στα στενά της τρώγοντας μπουρέκ, απολαμβάνουμε τη θέα από το φρούριο και δοκιμάζουμε φρέσκο ψάρι εν πλω.

Ο Μάρκος Παλαμάρης άφησε την Αθήνα και μια στρωμένη καριέρα γιατί, πολύ απλά, δεν μπορούσε μακριά από την Τήνο.

Το ιστορικό κέντρο της πόλης, με τους μεγάλους ή μικρούς δρόμους και τις πλατείες, προσφέρει όμορφες όψεις, σαν καρτ ποστάλ της ιταλικής Αναγέννησης, κι αυτό μας αποζημίωσε για την πολλή βροχή.

Η Χαρά Κουρλέση άφησε συνειδητά την Αθήνα για την επαρχία και η μοίρα την έφερε στο Λουτράκι Κορινθίας.

Μεταξύ Περού και Βολιβίας βρίσκεται θαμπή και ακίνητη η λίμνη Τιτικάκα. Το οδοιπορικό σε αυτά τα μέρη μοιάζει με υπνοβασία σε ένα παρελθόν γεμάτο θρύλους.

Στο νησί των Φαιάκων περνάμε από τη Σπιανάδα και την περατζάδα του Λιστόν, περπατάμε στα καντούνια, δοκιμάζουμε πατσιτσάδα, μπουρδέτο και σοφρίτο, περνάμε απέναντι στο Ποντικονήσι και, ανεξαρτήτως καιρού, κολυμπάμε στην Παλαιοκαστρίτσα.

Η Δέσποινα Σπυράτου, αν και παιδί της θάλασσας, μαγεύτηκε από τα Τζουμέρκα και επέλεξε να φτιάξει εκεί, με πολλή δουλειά, τη βάση της.

Πράσινη μετακίνηση, αίσθηση περιπέτειας, πολυτέλεια: σιδηροδρομικές γραμμές ξακουστές που αναγεννιούνται αλλά και νέες ακολουθούν συναρπαστικές διαδρομές, από την Ασία μέχρι την Ευρώπη και την Αμερική, και διεκδικούν το δικό τους κοινό.

Στη Φλωρεντία του Νότου κάνουμε βόλτα σε πλατείες, καθεδρικούς και palazzi, θαυμάζουμε το ρωμαϊκό αμφιθέατρο, πίνουμε καυτό εσπρέσο αφού φάμε πίτσα και τα ντόπια ζυμαρικά, και διαπιστώνουμε γιατί εκεί κανείς δεν κοιμάται νωρίς.

Η Αντιγόνη Καρνεσιώτη άφησε την Αθήνα για τα Τζουμέρκα και φτιάχνει στη Ράμια μια ζωή όπως την ονειρευόταν.

Σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα, η παραθαλάσσια κωμόπολη σας προσκαλεί για μια ξεχωριστή απόδραση. Αφού περπατήσετε στα καλντερίμια της Λίμνης και ανακαλύψτε τις ιστορικές μονές, μπορείτε μετά να θαυμάσετε τους καταρράκτες του Δρυμώνα.

Η Χριστίνα Στριμπάκου επέστρεψε στα Φιλιατρά και προσπαθεί να δημιουργήσει τον δικό της μικρόκοσμο στην περιοχή.

Στην Κοζάνη ξεκινάμε από την κεντρική πλατεία, επισκεπτόμαστε το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, περνάμε από τη λίμνη Πολυφύτου και αφού διασχίσουμε την Υψηλή Γέφυρα πάμε προς Βελβεντό - τον Μάρτη, που ανθίζουν οι ροδακινιές, είναι όνειρο.

Ο Μιχάλης Βαρελάς άφησε την Καλαμάτα για την Αρτεμισία, ένα μικρό ορεινό χωριό του Ταΰγετου, και έκανε το όνειρό του πραγματικότητα.

Στη μεσαιωνική πόλη ανεβαίνουμε στο Κάστρο, χορεύουμε πάνω σε ένα τεράστιο βαρέλι, χαιρετάμε τη «μαϊμού της γέφυρας», επισκεπτόμαστε τη Φοιτητική Φυλακή, φυσικά πίνουμε μπίρες και ακολουθούμε τον «Δρόμο των Φιλοσόφων» - και όπου μας βγάλει.